Ik noem het geen recensie, in het geval van Gloomhaven. Deze fantasy boardgame met 95 officiële scenario’s (en nog tal van semi-officiële op het wereldwijde net) is zo immens groot, dat een echte review van de volledige inhoud ervan wellicht pas na een jaar mogelijk lijkt. Wat ik wel alvast kan en wil delen, is mijn indrukken na pakweg tien scenario’s, goed voor plusminus 25-30 uur speeltijd.

Maar eerst een paar redactionele opmerkingen! Ten eerste kan je dit artikel beschouwen als een vervolgartikel op onze introductie tot Gloomhaven. Wie dat eerder verschenen stuk dus al achter de kiezen heeft, zal absoluut beter gewapend zijn om mijn indrukken te begrijpen. Ten tweede, wil ik vermelden dat Gloomhaven sinds zijn release zowat het enige bordspel geweest is dat ik gespeeld heb, en dat mijn mening dus toegegeven een beetje gekleurd kan zijn. Ten derde, kan ik vanwege de aard van het spel ook onmogelijk voor 100% spoilers vermijden. Die zullen zéér miniem zijn, en enkel betrekking hebben op de eerste paar uurtjes van de enorme Gloomhaven campagne. Wat volgt is dan ook een relatief algemeen, maar hopelijk verlichtend verslag van onze reis doorheen deze schijnbaar bodemloze game.

Oké, klaar? Super!
De eerste zaken waar je je in Gloomhaven mee zal bezighouden, is het kiezen van een personage, diens uitrusting, en het bedenken van een catchy groepsnaam. Dat laatste lukte ons maar half, waardoor de groep huurlingen nu als The Gloomies door het leven verder moet. De groep bestaat uit drie leden. Mijn echtgenote die de rol van Spellweaver op zich neemt, mijn schoonbroer die zich op het pad van de Mindthief begeeft, en ikzelf met de Cragheart als personage. Elke figuur heeft 30 goudstukken om geneeskrachtige drankjes, wapens of bescherming mee aan te schaffen. En hop, je kan op avontuur.

gloomhaven crag heart

Mijn Cragheart, Othak, inmiddels op Level 3.

De eerste missie in ieders Gloomhaven campagne is sowieso die in de Black Barrow. Een groepje bandieten heeft een verkeerd slachtoffer gekozen, en dat slachtoffer geeft ons een zak goud als we de dieven een kopje kleiner gaan maken. Had ik al vermeld dat je in Gloomhaven niet echt een typische fantasy held bent? Wat je vrij snel ontdekt, soms al tijdens dat eerste scenario, is dat Gloomhaven er niet voor terugschrikt om je te doen falen. Onze level 1 helden hadden niet enorm veel moeite met de Bandit Guards in de eerste kamer, al deed hun Elite commandant zijn stinkende best om ons een paar eeuwige littekens te verkopen. De gang erna was erger. Een aantal boogschutters nam stelling aan het einde van de gang, en begon valstrikken neer te leggen zodat we hen niet zomaar konden gaan strelen. Met wat duw- en trekwerk slaagden we erin sommige vijanden in de eigen valstrikken te doen verzeilen en was het tijd voor de laatste kamer.

Hier begint het fantasy element van Gloomhaven pas echt. Want achter de finale deur van het eerste scenario tref je niet enkel nog meer bandieten aan, maar ook Living Bones. Wandelende skeletten, wiens harde botten dienst doen als een automatisch schild tegen je aanvallen. Het systeem van Gloomhavens combat is heel anders dan wat je gewend bent uit gelijkaardige spellen. Elke speler heeft een beperkte selectie Ability Cards, met daarop telkens twee opties van basisacties zoals Move 3, Attack 2 : Range 5 of complexere varianten daarvan. Elke kaart die je gebruikt is weg tot wanneer je een rustpauze inlast aan het einde van een spelronde. Nadeel? Die rustpauze doet je permanent (= voor de rest van het scenario) die kaart verliezen. Ouch. Tegen dat je de derde kamer van dat eerste scenario bereikt, is de kans dan ook groot dat je opties al heel wat schaarser zijn. Het zou me niet verbazen als de meeste nieuwkomers maar op het nippertje dat eerste avontuur winnen.

Gloomhaven BlackBarrow

De finale kamer van het Black Barrow scenario.

Lang verhaal kort: dit systeem werkt perfect! Het simuleert als geen enkele andere dungeon crawler de chaos van een heus gevecht. Je kan niet elke keer Chuck Norris-gewijs je beste roundhouse kick bovenhalen. Soms zal je beperkt worden in je resterende keuzes. Wil je je beste moves graag terug? Oké, dan kan je rusten. Maar dan verlies je één van die oh zo dierbare kaarten. Na veel vijven en zessen slaagden we erin zowel de overgebleven dieven als de walking dead te verslaan, en ondertussen nog een schatkist van zijn inhoud te beroven. Daarna krijg je de keuze: meteen op naar één van de volgende vrijgespeelde scenario’s, of eerst terug naar de stad Gloomhaven?

Die tweede keuze opent een ander, bijna even belangrijk element van dit spel. Doorheen jullie enorme reeks heldendaden (of misdaden?) in deze wereld, zal hij beetje bij beetje met jullie mee evolueren. Mini-spoiler: de persoon voor wie je die bandieten ging gaan aftroeven, is zelf niet helemaal koosjer. Aan jouw groep spelers de keuze of je haar wil blijven helpen, of probeert te ontdekken wat haar echte agenda is. Daarnaast heeft Gloomhaven nog heel wat andere functies. Het kopen of verkopen van uitrusting, het trekken van een willekeurige City Event-kaart (een stapel kaarten die overigens doorheen het spel ook evolueert met allerlei keuzes die je maakt), of je personage in level laten stijgen. Wij besloten als groep om Jekserahs volgende opdracht, na het terugvinden van haar gestolen goederen, ook te aanvaarden. Dit leidde tot een missie waar we als spelers fysiek ongemakkelijk van werden. Een slachtpartij in een tentenkamp van de Inox-stam. Flashbacks aan Anakin Skywalkers gelijkaardige psychotische daad op Tatooine kwamen spontaan in ons op.

Gloomhaven Inox

Jouw doel in de Inox Encampment? Vijftien krijgers van deze stam om het leven brengen!

Ik neem even een sprong in de tijd naar ‘ons’ heden. Onze Mindthief Wrex heeft ondertussen Level 4 bereikt, en kan letterlijk iemands brein uit elkaar doen spatten. Onze Spellweaver Viola rent fluks als de wind doorheen de gangen van de kerkers, en kan vuur, schaduw, zonlicht en wind manipuleren. En mijn Cragheart? Die vangt nog steeds een groot deel van de klappen op. Maar rukt geregeld eens een pilaar of boekenkast van de grond, om die naar de paniekerige hoofden van allerlei gespuis te keilen.

Ons team werd net zozeer gevormd door de vechterskwaliteiten, als door de keuzes die we maakten in het verhaal tot dusver. Een rondreizend circus uit de nood helpen onderweg, om het later als City Event te zien opduiken in Gloomhaven bijvoorbeeld. Of de keuze om niet meer samen te werken met Jekserah, nadat ze ons vroeg om een mijn vol Vermlings te gaan omleggen. Pittig detail: onze Mindthief is ook een Vermling. Onze keuze was deels rationeel, maar ook deels emotioneel.

Gloomhaven Strength

Een optioneel scenario waar we niks over willen spoilen, behalve dat het zeer uniek was!

Dat is de manier waarop dit spel je meesleurt in zijn achtergrondverhaal. Elk scenario en elke verhalende kaart die je trekt is prima geschreven, en de wereld zelf komt verfrissend over doordat de meestgebruikte fantasy clichés wel gemeden werden. Maar uiteindelijk maak je vooral zelf veel van het verhaal. Door de groepsbeslissingen tussen de gevechten, en door de gehanteerde tactieken op het slagveld. Welke Ability Cards neem je mee aan het begin van een scenario (elke keer je een level stijgt, krijg je twee nieuwe kaarten!)? Wat is je geheime Battle Goal, die jou en jou alleen extra glorie kan opleveren? En welke kaarten speel je op welk moment?

Gloomhaven doet wat videogames al een tijdje geleden ontdekt hebben: het biedt een sandbox aan mogelijkheden, waarbij een groot deel van je interacties met personages of situaties permanente gevolgen heeft. Videogames als The Witcher, Dark Souls, The Elder Scrolls en Darkest Dungeon toonden al het lichtende voorbeeld, van hoe je een speler betrekt met alles wat er zich afspeelt. Gloomhaven is één van de eerste boardgames die datzelfde ideaal bereikt. The Gloomies zullen nog maanden verder leven in deze briljante wereld.

Share.

About Author

Stijn Segers

Een man uit een andere tijd. Een losgelopen, baardige kosmonaut die alle (multi)media doorkruist. Was ooit nog een professioneel gamesjournalist, maar schrijft nu over eender welk geeky onderwerp je maar kan bedenken. Behalve Harry Potter... en tv-reeksen... en Doctor Who... en

Reacties