Retrogames zijn de max. In de mythische oertijd van gaming werd er soms wonderlijk veel gedaan met weinig middelen. Gameplay kon eenvoudig zijn, maar uitdagend en onvergeeflijk. Ook in moderne tijden, waarin er meer gespeeld wordt dan ooit, verschijnen er titels die bewust de look and feel van vervlogen tijden hanteren, en zo ook een stukje nostalgische glorie creëren. Slain!, een stoere Castlevania-esque hack & slash/platformer van het kleine Wolf Brew Games poogt dat ook te doen. Helaas is het sleutelwoord hier poogt”.

Slain!

 

Heerlijke concepten, uitgevoerd in mineur

Slain! leek nochtans veel in zijn mars te hebben. Het concept sprak alvast tot de verbeelding. Een gespierde metal-versie van het voornoemde Castlevania, ontelbare liters bloed, bikkelharde combat en een beukende soundtrack, ingespeeld door een vroegere gitarist van het legendarische Celtic Frost. Op papier leek het perfect. De gelikte pixel-tastische graphics ademden tonnen sfeer uit, de actie leek bruut en de soundtrack deed menig hoofd goedkeurend op en neer gaan. Helaas begint de miserie al snel nadat de virtuele verpakking opengedaan wordt.

Hoofdpersonage van dienst is Bathoryn, een of andere badass uit een ver verleden, met een naam die verwijst naar een andere legendarische band. Die ligt dood te soezen in een tombe, wanneer een stel geesten hem met luie animaties en afgrijselijk slechte dialogen wakker komt maken, want de wereld wordt bedreigd, dat soort geintjes. Een particle effect later ben je verrezen, compleet met wapperende haren en stoere baard. Van hier af aan is het side-scrollen geblazen, je wandelt naar rechts en hakt alles wat je tegenkomt in de pan. Elk level is opgedeeld in twee stukken, een horizontaal deel waar het om combat draait, en een verticaal, waar je moet puzzelen en springen (en nog wat meer in de pan hakken).  

Slain!

Het plan: de doden tot leven wekken om ze daarna weer te mollen met een gebrek aan proeflezen.

Sms-taal en verdachte controls

Wat onmiddellijk opvalt, is het bedroevende niveau van de tekst die op het scherm verschijnt. De zogenaamde dialogen bevatten genoeg typ- en taalfouten om zelfs de meest cynische leerkracht Engels te doen huilen. Het taalgebruik schuwt zelfs woorden als “tho” en “btw” niet. Als je dan nog bedenkt dat Slain! bedoeld is om een gothic-horror-sfeertje uit te ademen, gaat je hoofd al helemaal in de verkeerde richting schudden. Niet dat we Shakespeare eisen in onze spelletjes, maar nu lijkt het net iets te hard op die eerste kladversie die om 3 uur ‘s nachts geschreven werd tussen de 14e en 15e Duvel.

Maar goed, spelletjes moeten in de eerste plaats gespeeld worden, dus wat zegt de gameplay? Helaas is het op dat vlak exact hetzelfde liedje. De controls zijn lomp en hebben in variërende mate last van onresponsief gedrag. Op een toetsenbord is er net geen volle seconde vertraging als je een beweging wil doen waarbij je van richting wil veranderen. Wie beschikt over een Steam-controller vaart er beter bij, maar dan nog regent het frustraties. Niks zo goor als op de springknop duwen en pas aan je opwaartse beweging te beginnen wanneer je al op weg bent naar de bodem van de put. 

Slain!

Springen of niet springen? Choices, choices.

Alsof de bediening nog niet genoeg in de weg zat van een toffe belevenis, is er ook nog de feitelijke gameplay die hard de wenkbrauwen doet fronsen. Op het eerste zicht lijkt het alsof een groot deel van de frustratie kan voortkomen uit het type spel dat Slain! ambieert te zijn: een hardcore titel van de oude stempel, waarin je brutaal wordt afgerekend op fouten. Ergens siert het de spelmakers wel dat ze dit soort ervaring willen bieden, maar er scheelt gewoon té veel onder de motorkap om van een degelijke titel te spreken. Zelfs simpele achievements zijn buggy en weigeren vrijgespeeld te worden.   

Playtesten > headbangen

Combat is een saai, repetitief zooitje. Je basisaanvallen, beperkt tot een enkele combo van drie slagen, zijn gewoon te gevaarlijk om te gebruiken. Je tweede move, een onthoofdende zwaai, is quasi nutteloos, tenzij je er de killing blow mee uitdeelt. Allemaal goed en wel, maar er is haast geen enkele feedback, visueel noch auditief, over hoe en wanneer je slagen raken. Vaak is de enige deftige tactische keuze om te bukken, wat hier dubbelt als blokken, en vanuit die positie te slaan tot je je gelijk haalt. Dan moet je nog het geluk hebben dat er geen bugs links of rechts roet in het eten gooien, want het gebeurt dat een vijand tijdens zijn doodsanimatie nog steeds damage weet te doen. Als dan je leven opraakt, en je voor de elvendertigste keer terug naar je checkpoint vliegt, begin je je toch wel af te vragen wat er effectief gebeurd is tijdens het playtesten van dit ding. 

Slain!

Dit spel samengevat: een mooi, rustiek uitzicht en gameplay die je liever overslaat.

Over het geluid kunnen we ook een stevig potje neuten. Sommige geluidseffecten zijn amper hoorbaar, en anderen ontbreken helemaal. In de menu’s het proberen te fiksen lukt ook al niet, want daar liggen de niveaus belachelijk ver uiteen. Zelfs het muzikale, een van dé selling points van dit spel, is allesbehalve een schot in de roos. De beukende soundtrack overstijgt het niveau van gimmick niet. Aan de composities ligt het niet meteen, tenzij je een gloeiende hekel hebt aan cheesy metal, maar het spel weet deze troef niet goed in te zetten. Elk level heeft zijn eigen nummer dat tot vervelens toe herhaald wordt, zonder enige vorm van soepele looping. In het ene level blijft alles mooi doorspelen als je sterft en respawnt, in een ander begint het spontaan terug van nul te spelen. Gelet op hoe snel en vaak je de pineut bent in dit spel, lijkt het soms op een peuter die met de afstandsbediening van de stereo speelt.

Het klinkt misschien wat cynisch om hard van leer te trekken tegen een indie game van een piepkleine studio, maar er schort gewoon te veel aan Slain! om iet of wat vergeeflijk te zijn. Zelfs de sterke punten worden hard verknoeid door slechte keuzes en slordigheid. Het grootste teken aan de wand is het scherm dat verschijnt wanneer je sterft. Daar staat zwarte tekst op een donkere achtergrond, allesbehalve duidelijk leesbaar, laat staan mooi gepresenteerd. Dat zijn dingen die een eerste ronde playtesting niet zouden mogen overleven. Quality control is verplicht, geen luxe.   

Alles bij elkaar genomen is dit grote zonde, want het valt op dat er toch wat liefde aan voorafgegaan is. De concepten, de bij momenten bloedmooie graphics en het vage vermoeden van wat de gameplay moet voorstellen; het heeft allemaal wel degelijk potentieel. Alleen ligt dat potentieel verborgen onder een halfbakken poging om een werkbaar spel af te leveren.

Slain! is vanaf 24 maart 2016 verkrijgbaar op pc. Versies voor PS4/Vita, WiiU en XBox One worden verwacht in mei of juni 2016.

4.4 Roestbak

De absurde hoeveelheid slordigheden verraden dat Slain! helemaal geen afgewerkt product is. Dit zijn geen ruwe kantjes om te polijsten, maar een vergevorderde alfa-versie die verpatst wordt als een volwaardig product. Misschien dat de makers op termijn nog een karrenvracht vol patches lanceren, maar op dit moment weet Slain! bitter weinig beloftes in te lossen, en is het niet meer dan een (zwarte) kat in een (metalen) zak.

  • Verhaal 1.5
  • Vormgeving 6
  • Audio 5
  • Gameplay 3.5
  • Levensduur 6
Share.

About Author

Kenny Soete

Verslinder van cinema, ongoddelijke muziek en thematische spelen. Heeft een uitgesproken liefde voor sci-fi en 80ies neonverlichting. Houdt van de zee en alle vuurtorens daarrond.

Reacties