Dit was Screenshake 2016

1

Indie game-ontwikkelaars, kleine kinderen met hun ouders, journalisten en game-enthousiastelingen, allemaal komen ze jaarlijks samen in Het Bos te Antwerpen om het beste van videospellen te ervaren. Van talks door mensen uit de industrie tot een expo met games of gewoon in de bar hangen en met elkaar praten, Screenshake 2016 was ook dit jaar een uitstekende manier om de sfeer op te snuiven van de indie-game community.

Het beste van de Game Expo (volgens Jason)

screenshake 2016 the witness

Het zou een moeilijke keuze moeten zijn met zoveel geweldige games als TypomanSoftbody of het recent verschenen FirewatchHelaas viel mijn oog ook op Jonathan Blows The Witness. Ik kan nog altijd niet anders doen dan dit spel aan te raden en te verheerlijken. Onze eigenste Christophe vat het perfect samen in zijn review, moest je nog niet weten waarover ik het heb. Een meesterwerk is het ongetwijfeld, maar met een budget van net geen 6 miljoen dollar kan je je wel de vraag stellen wat indie vandaag de dag nog betekent…

Het beste van de Game Expo (volgens Yorick)

Downwell Screenshake 2016

Downwell op Screenshake 2016

Een game die gebruik maakt van een knop die je moet besturen met je voet, dat kom je niet vaak tegen. Het duurde eventjes voor ik de hand-oog-voetcoördinatie onder de knie had, maar daarna zat het helemaal in de vingers waardoor het echt een spel was dat ik elke keer opnieuw wou spelen als ik de ruimte binnen kwam. Zo werd Downwell mijn favoriete game van het hele weekend. Lekker snelle actie, leuke power ups, een simpel maar toch artistiek design, voor mij heeft het alles voor een uitstekende indie-game. Ik kwam er ook pas heel laat achter dat het spel een mobiele versie had, die ik dan ook kocht tijdens de presentatie van de ontwikkelaar van Downwell. Sorry, Ojiro Fumoto.

De beste spreker (volgens Yorick)

screenshake 2016 nathalie lawhead

Nathalie Lawhead en haar dino-creatuur

Niet alle sprekers op Screenshake 2016 zijn even ervaren. Nathalie Lawhead zei dan ook dat dit slechts de tweede keer was dat ze voor een publiek sprak. Als je dan ook van je blad begint af te lezen, geeft dat meteen een slechte indruk. Toch slaagde ze er in om na enkele minuten in haar talk te kruipen, die ook erg interessant was. Ze toonde BlueSuburbiaeen game die geen game is maar meer een interactieve manier om poëzie te lezen. Daarmee toonde ze eigenlijk aan dat sinds de release in 1999 gamers meer en meer open zijn geworden voor interactieve ervaringen die niet meteen een spel zijn, maar eerder een ervaring.

Het evolueerde van mensen die verward waren omdat er geen duidelijk doel was of een monster om te vernietigen naar meer en meer appreciatie voor de kunst die Lawhead op het internet plaatste. Ze is ervan overtuigd dat games de toekomst van kunst kunnen zijn en iets in de wereld kunnen veranderen. Maar dit alleen door conventies te doorbreken, wat meestal voor angst en paniek zorgt. Een goed voorbeeld hiervan is Anatomically Incorrect Dinosaurs, waarin je als ’s werelds beste paleontoloog dino’s mag samenstellen. Er zijn geen grenzen aan de hoeveelheid lichaamsdelen die je toevoegt, en een roze strik moet ook kunnen. Waarom niet? Alles wat ze maakt, baadt in een sfeer van gestoordheid, en dat doet ze volledig bewust. Het is niet voor iedereen, maar ik ga me nog uren kunnen amuseren met Tetrageddon.

De beste spreker (volgens Jason)

Screenshake 2016 heeft vele interessante sprekers. Sommigen hebben het over hun parcours, hun angsten en sterktes. Anderen, zoals David Kanaga, hadden deze week nog niet geslapen en waren op hun kwetsbaarst. De meest hedendaagse en voor mij ook de meest boeiende presentatie op zondag was die van Mitu Khandaker K. Op het ongoddelijke tijdsip van 10.15 uur (die jeugd van tegenwoordig…) had ze het over gevoelens overdragen in videospellen. Niet uit emotioneel standpunt, zoals je zou verwachten in bijvoorbeeld Beyond Eyes, maar vanuit het exact tegenovergestelde.

Ze had het namelijk over procedurele, random gegenereerde spelmechanieken. Kan je een goed verhaal vertellen zonder controle te hebben op het verloop van een partij? Volgens Mitu kan dit, maar hoeft het niet per se. Met haar spel Redshirt biedt ze een lukrake sociale ervaring op een ruimteschip aan. Inherent kan ze niets vertellen, maar de speler kan dat wel. Proceduraal gegenereerde games zorgen ervoor dat iedereen zijn verhaal kan maken, op voorwaarde dat er genoeg random gebeurtenissen ontstaan. Door een teveel van die gebeurtenissen wordt de speler echter uit zijn virtuele omgeving gehaald en net daarom vond ik deze talk de meest boeiende. We leven in tijden waarbij procedurele games letterlijk geen einde meer kennen, met No Man’s Sky als voorbeeld van het moment.

Volgens Shaun Murray zijn er meer planeten te bezoeken dan je zou kunnen in de levenspanne van onze eigen, echte zon. Het is niet omdat een heel universum op basis van random code kan worden gegenereerd, dat ook het verhaal en emotie datzelfde pad kunnen bewandelen.

De beste personen van Screenshake 2016

screenshake 2016 virtual reality

Een festival als Screenshake 2016 is niets zonder de medewerkers. Fotografen die ongetwijfeld prachtige foto’s zullen hebben getrokken, de organisatoren van The House of Indie die constant last minute probleempjes moesten oplossen, maar ook de vele vrijwilligers die heel het weekend alles in goede baantjes leidden. Dus een klein applaus voor iedereen die van dit weekend een uniek evenement heeft gemaakt voor de vele nationale en internationale gasten.

Share.

About Author

Yorick Dupon

Vraag me welke smartphone je moet kopen.

Reacties