In 2013 stofte Eidos Montreal en Crystal Dynamics de Tomb Raider franchise af met een vernieuwende reboot. Ondanks goede kritieken verkocht het spel maar net genoeg om zich een vervolg te kunnen veroorloven. Rise of the Tomb Raider belichaamt deze tweede kans op een commercieel succes. Want net als bij zijn voorganger kan de kwaliteit van het spel niet de schuldige zijn.

We pikken bij deze nieuwe avonturen van Lara in ongeveer een jaar na de gebeurtenissen op het eiland van Yamatai. Onze heldin was geen veulen meer na de dood van haar vrienden en de bovennatuurlijke krachten die ze onder ogen heeft gezien, deden er toen nog een laagje bovenop. Nu trekt ze er op uit om de naam van haar vader te zuiveren door zijn levenswerk, de Prophet en zijn reliek, te vinden en bevestigen dat hun verhalen waar zijn. Maar dat is zonder een slechtgeluimd privé-leger gerekend dat het artefact uiteraard voor zijn kwaadaardige doelen ook nodig heeft. Het scenario is wat het is, een klassieke plot met hier en daar een backstab of twee en het geheel dat eindigt in een paranormaal zootje. Al is het net zoals bij elke popreferentie, of het nu Indiana Jones is of Uncharted: efficiënt en aangenaam om te volgen. Het ritme ligt hoog en bijna elke cutscene houdt het op een cliffhanger om je gaande te houden. Het einde, en vooral zijn eindbaas, laten helaas net zoals bij de vorige een wat wrange smaak na.

rise of the tomb raider story

Hoe het afloopt met Jonah verklap ik niet, maar het scenario is cliché genoeg om al een berekende gok te maken

Wat helpt om dit hele epos meeslepend te maken, zijn artistieke directie en animatie. Lara verplaatst zich als een gemedailleerde atlete door prachtige omgevingen in Syrië en Siberië. Elke klim, sprong en landing vloeien mooi in elkaar over en hebben de impact die ze nodig hebben. Natuurlijk is er af en toe tijd om stil te staan en de grafische pracht die het spel te bieden heeft te aanschouwen. De omgevingen zitten boordevol detail en de overtuigende lichteffecten zijn, op sommige momenten – zoals in de gletsjer – zelfs bijna hypnotisch mooi. Daarbovenop komen nog een overtuigende sound design en voice acting die het plaatje afmaken en deze Tomb Raider waardig maakt van de huidige generatie consoles.

Deze diashow vereist JavaScript.

De gameplay van Rise of the Tomb Raider is een gepolijste versie van zijn voorganger, waarbij de kritieken van voorheen duidelijk opgevangen zijn door de makers. Zo is er nu eindelijk de mogelijkheid om stealth kills uit te voeren en conflicten op te lossen zonder geweld. Heikele puntjes in de algemene gameplay zijn ook weggewerkt met de toevoeging van een sprintknop (haleluja!) en afstoten van een muur voor meer hoogte bij sprongen. De uitbreidingen houden hier niet op natuurlijk, Lara kan nu ook vertrouwen op wat nieuwe gadgets zoals de sling grapple, om hoge boorden mee vast te haken of de broadhead-pijlen die je kan gebruiken om speciale muren mee te beklimmen. Op vlak van gevechten is er helaas weinig veranderd, maar hier viel ook niet veel te verbeteren. Enige toevoeging is de mogelijkheid om op het terrein flessen te gebruiken als afleiding of hiermee explosieven te fabriceren.  Over de tegenstand gesproken, de AI van de vijanden is niet wauw maar het is ook niet beneden alle peil. Ze zijn vooral wat blind wanneer je aan het sluipen bent, wat soms hilarische taferelen oplevert. Eens het gevecht start, flanken ze vaak en zijn ze iets te gretig met hun granaten, maar niks al te gênant. Het blijft wel sowieso altijd leuker om te klimmen en te sluipen dan er met guns blazin’ in te vliegen. De gameplay zit dus zeker goed, op hier en daar een grafische bug na, maar het is mede door een slim leveldesign dat het spelen ook daadwerkelijk fijn blijft. De ontwikkelaars weten perfect hoe de klimfases van de gevechten te onderscheiden en zo het ritme aangenaam te houden. Af en toe maken de gescenariseerde stukken plaats voor open zones met randactiviteiten. Ook hier dient het leveldesign prachtig de gameplay en is het een waar plezier op zoek te gaan naar verborgen grotten en schatten. Alleen spijtig dat niets echt moeilijk te vinden is.

Een van de nieuwe tools in deze Rise of the Tomb Raider

Een van de nieuwe tools in deze Rise of the Tomb Raider

Het is in die open speelvelden dat de andere vernieuwingen van de serie zichtbaar worden. Je kan er, naast de shit ton aan relieken, dagboeken en verborgen bazaar, ook voor het eerst secundaire missies volbrengen. Deze zijn spijtig genoeg niet de best geschreven queestes ter wereld en buiten bijkomende upgrades voor je uitrusting bieden deze niet veel. In de open zones vind je ook de verborgen tombes, kleine challenge dungeons eigenlijk. Deze zijn altijd een puzzel om uiteindelijk een nieuwe skill vrij te spelen maar ze zitten verdomd leuk in elkaar, of het nu een lange harde klimfase omvat of het oplossen van raadsel door het waterpeil te doen variëren (oh how we love those!). Na al die exploratie kan je zoals vroeger even rusten bij kampvuren waar je dan ook je skillpunten kan spenderen en je wapens kan verbeteren. Het valt hier op dat er in deze nieuwe Tomb Raider een pak nieuwe resources beschikbaar zijn, met als gevolg dat er meer upgrades zijn die op hun beurt meer materiaal vereisen. Jammer genoeg blijven de upgrades veel te klassiek, zowel voor wapens als voor Lara zelf, met vooral opties om weerstand of schade te verhogen zonder echt drastisch de speelmanier aan te tasten. Een conclusie die eigenlijk voor heel de gameplaysectie geldt; het werkt, is leuk om te spelen en te ontdekken maar blijft héél klassiek de hele tijd. Het zal alleszins verdelen…

Deze diashow vereist JavaScript.

Op vlak van content biedt het spel een ruime waaier aan mogelijkheden maar al gauw merk je dat ze op hetzelfde neerkomen; kijk naar je map en ga zoeken! De kaart ligt, zoals eerder gezegd, bezaaid met objectieven. Wil je alles verzamelen in elke zone nadat je het spel uit hebt dan ben je zeker een dikke 15 uur zoet, zonder dit rond je het verhaal af in een kleine 12 uur. De ervaring kan je echter wel naar je hand zetten met de moeilijkheidsgraden en opties. Wil je voor de complete wilderniservaring gaan, dan kan je gerust survivor-modus kiezen (dus geen levensregen en duurdere crafting van pijlen en molotovs) en daar bovenop elke vorm van missie-aanwijzing afzetten. Heb je het dan volledig uitgemolken, dan kan je nog verder ronddwalen in de nieuwe expeditiemodus. Hierin herspeel je de levels tegen de tijd voor de beste score of maak je ze moeilijker met opgelegde regels en gebeurtenissen. Hiervoor heb je speciale kaarten nodig die je, zoals altijd tegenwoordig, kan vinden in te verdienen booster packs. De modus is al bij al vrij anekdotisch en we kunnen gewoon, zonder bot te zijn, stellen dat Square Enix gevraagd heeft om iets te ontwikkelen waar ze een cash-boetiek aan konden linken. De multiplayer-modus van voordien laten de makers wel volledig achterwege. Aaaah, de nieuwe generatie games toch.

Deze diashow vereist JavaScript.

Al bij al kan er veel en weinig gezegd worden over deze Rise of the Tomb Raider. Enerzijds kampt het spel met een cliché scenario en een tekort aan echt grote vernieuwingen. De toevoeging van sommige elementen, waaronder het sluipen en craften, hadden zelfs als veel langer aanwezig moeten zijn. Anderzijds is het spel een waar plezier om te spelen. De levels steken goed in elkaar met veel variatie, hebben een perfect vertelritme en zijn ze bovendien prachtig om in te vertoeven. Vaak moet je met je ogen rollen bij wat een pechvogel Lara vaak is maar het spel laat je niet los. Een stukje verder gaan springen, snel even gaan zien wat er achter die waterval zit, nog snel de rest van de tombe doen,… het overkomt je sneller dan je denkt. De levensduur is net iets korter dan de vorige, maar het is zeker binnen de normen. Kortom, geen cult-spel maar nog maar eens het bewijs dat de Tomb Raider-franchise wel degelijk relevant, en plezant, kan zijn.

Een woordje over de PC versie

Met het aflopen van de timed exclusivity op de Xbox One, kunnen PC gamers ondertussen ook genieten van Rise of the Tomb Raider. Een prima game, dat weten we al. Maar draait hij ook naar behoren op PC?

Visueel prachtig, net zoals de vorige Tomb Raider uit 2013. Menig PC gamer weet ondertussen dat games op sterke hardware er mooi kunnen uitzien, maar tijdens het spelen van Rise of the Tomb Raider spatten de prachtig gevormde omgevingen van je scherm. De gedetailleerde grafische details zijn indrukwekkend en vergroten de immersie.

Maximaal detail zorgt voor een verbluffend tafereel

Maximaal detail zorgt voor een verbluffend tafereel


Grafisch sterk, maar dit komt met een prijs. Rise of the Tomb Raider is een zeer goede port met één grote ‘als’: de aanwezigheid van een sterke hardware. In een goede pc port van een console game kunnen zwakkere game desktops makkelijk de console voorbijsteken op vlak van performance. Jammer genoeg is dit bij Rise of the Tomb Raider niet het geval.  Deze recente release vraagt elk snikkeltje kracht die jouw arme grafische kaart kan uitpersen. Ik testte de game met een (Nvidia) GTX 970, ondersteund door een overclocked I5 4690K en draaide het  spel op high settings. Zelfs met deze uitrusting haalde ik niet altijd de 60 FPS.

Zorg dat je PC er klaar voor is...

Na het zien van de requirements…


“Bezin eer ge begint”, medium hardware of hoger is zeker aan te raden om Rise of the Tomb Raider vlot te kunnen draaien. De hogere pc requirements liggen niet aan het feit dat de port slecht geoptimaliseerd is, maar eerder aan de hoge grafische prestaties die Rise of the Tomb zo graag wilt tonen op jouw Monitor.

Quantic Dreams is er voor de 2e maal in geslaagd om een -grotendeels- prima PC port neer te plaats. Grafisch indrukwekkend, goed geoptimaliseerd en een overvloed aan settings. Een ware verademing na het dramatische 2015, waar er talrijke slechte pc ports waren.

8.1 Net iets beter

Tomb Raider de eerste was een kritiek succes maar commercieel heel wat minder. Deze Rise of the Tomb Raider verbetert al zijn foutjes maar voegt hiernaast niet veel toe aan de werkende formule spring-schiet-ontdek. Gelukkig zijn er amper problemen met het spelen en geniet Rise of the Tomb Raider van een uitstekende artistieke directie en level design. Verwacht echter niet te veel van het verhaal, het is aangenaam te volgen maar is in directe lijn met wat we gewoon zijn van het genre. Resultaat? Wat weinig vernieuwing maar een must buy voor fans van deze of Uncharted-serie spellen.

  • Story 7
  • Gameplay 8.5
  • Design 8.5
  • Audio 8.5
  • Replayability 8
Share.

About Author

Jason Blomme

Games games en nog eens games. Ik ben geboren met een controller in de handen en zal zo waarschijnlijk ook heengaan. En podcasts.

Reacties