Review: Woolfe – The Red Hood Diaries Episode 1(PC)

0

Woolfe – The Red Hood Diaries is wat gekwalifieerd kan worden als een sprookje voor volwassenen. Grin studios nam de uitdaging aan om het klassieke verhaal van Roodkapje heruit te vinden en te bestrooien met nog personages, zoals in deze episode de Rattenvanger van Hamelen, tot een coherent geheel. Na onze preview gingen we met een goed gevoel naar huis, drie maand later is het tijd voor het finaal verdict, althans van het eerste deel. Laat ik jullie eens een verhaaltje vertellen…

Dit is het verhaal van Red, het Roodkapje van ons duister sprookje dat eindelijk beslist het heft in eigen handen te nemen wat betreft de dood van haar vader. Hiervoor keert ze naar het stadje Ulrica, thuisfront van Woolfe industries, waar haar vader werktte tot op zijn finale dag. De link is snel gelegd, en wanneer Red ontdekt dat magnaat B.B. Woolfe hier zelf achter zou kunnen zitten, gaan de popen aan het dansen. Red’s onderzoek zal gaande weg meer vragen dan antwoorden doen rijzen, maar  het episodisch formaat zorgt ervoor dat een enorme flou overblijft na het uitspelen. Halfweg het verhaal is er nog weinig echt duidelijk, buiten dat Woolfe niet de touwtjes in handen had. Je kan bijkomende info vergaren tijdens het spelen, maar deze leggen enkel achtergrond info uit. Tot de volgende episode is het dus tasten in het duister. Desalniettemin zitten in het vertellen van dit eerste deel een paar problemen. Het ritme is wat onevenwichtig en niet iedereen krijgt dezelfde aandacht, waardoor, onder andere, Woolfe zelf heel wat charisma ontbreekt. Niet echt wat je wil als je een sprookje vertelt vol gestoorde adaptaties van klassieke sprookjesfiguren.

Woolfe wants youBuiten deze poster is slechterik Woolfe ondervertegenwoordigd in dit eerste deel

Op esthetisch vlak is dit volledig het tegenovergestelde. De artistieke directie is hier van hoog niveau. Het team gebruikt perfect zijn tools en schept zo een uniek atmosfeer voor elk decor dat we doorkruisen. Het geheel krijgt door deze beheersing een overkoepelende steam punk sfeer, die heel geslaagd is. De inherente problemen van Unreal Engine 3, zoals traag geladen textures, nemen we er graag bij. Hier en daar bezit het spel wel nog wat grafische bugs en schaduwen die een eigen leven leiden, maar in zijn geheel is dit het beste aspect van deze Woolfe. Enkel de muziek had misschien wat langere loops mogen gebruiken, als ik op het artistieke toch iets moet zeggen. Kortom, vaker dan niet speel je door om het volgende fabelachtig stukje landschap te bewonderen, niet om te spelen.

Woolfe decorsHiervoor doe je het het hele spel lang, fantastische decors

Gameplay werpt namelijk een grote schaduw over het geheel. We vertoeven in een 2.5D omgeving, dit houdt in dat er hoofdzakelijk 2D platforming is met af en toe fasen die je toelaten of verplichten de omgeving in de diepte te verkennen. Op papier klinkt dit fantastisch, maar in de uitvoering zorgt dit voor problemen. Het verplicht perspectief in tandem met de camera zorgt geregeld voor verkeerde inschattingen bij deze platformstukken, vooral wanneer je naar de camera toe moet lopen. De bewegingen van Red zijn degelijk, maar verwacht je niet aan een nieuwe standaard. Het vechten is vooral anekdotisch. Je beschikt over 4 speciale aanvallen naast je standaard lichte en zware slag. Op geen enkel moment echter is er specifieke nood aan 1 van deze moves, wat ervoor zorgt dat de knop ‘zware aanval’ molesteren je steeds uit de nood helpt. Red’s physics zijn zelf zodanig zweverig dat gevechten vaak vermeden kunnen worden door erover te springen of langsheen te lopen. Tussen twee gevechten zijn de levels coherent ontwikkeld, maar zijn ze allemaal uitermate klassiek en lineair. Spijtig als je weet dat het landschap waarin je je dan bevindt beeldschoon is en je het graag zou uitkammen.

Woolfe gameplay2.5D in één prentje samengevat

Je voelt dus de hele tijd de beste bedoelingen van de developers tekort komen en dat is pijnlijk duidelijk wanneer je na 3 uur de woorden ‘to be continued’ reeds opgediend krijgt. Hierna kan je wel opnieuw op stap gaan voor geheime diaries, maar deze zijn zo overduidelijk geplaatst dat je er weinig zult missen op een eerste playthrough. De tijds- en budgetdruk zorgen voor een spel vol kinderziekten dat zijn uiteindelijk doel mist: Een volwassen sprookje doen ervaren. Gameplay is het bewijs dat de focus vooral licht op het narratief aspect en er niet op uit is om Mario te detroneren. Spijtig genoeg  kan je op 3 uur het verhaal niet uitbouwen en door het budget sneuvelden cutscenes en andere features, die de immersie van het verhaal breken. Conclusie, het is een spel vol goede bedoelingen, dat helaas teveel kleine foutjes combineert om eender welke doelgroep te volkoren. Hopelijk kan Grin deze fouten corrigeren tegen de release van de volgende episode en releases op PS4 en Xbox One later dit jaar.

66%
66%
Gemiste kans

Grin studio bewijst met deze Woolfe dat ze artistiek heel wat in hun mars hebben maar nog wat te gaan hebben op het 'spelen' aspect. Met beeldige decors en een geweldige pitch had dit veel meer kunnen zijn. De fout ligt vooral aan zijn gesplitste uitgave en diens inherente oorsprong, tijd en budget. Ontgoocheld kunnen we deze Woolfe dus ook enkel aanraden aan kijkgragige gamers, het spel kost tenslotte maar een luttele 10 euro. De rest wacht best op episode 2, in de hoop dat deze al zijn fouten kwijt kan spelen.

  • Story
    7
  • Gameplay
    6
  • Design
    8
  • Audio
    7
  • Replayability
    5
Share.

About Author

Jason Blomme

Games games en nog eens games. Ik ben geboren met een controller in de handen en zal zo waarschijnlijk ook heengaan. En podcasts.

Reacties