Review: Sherlock Holmes – Crimes & Punishments

0

Het was nooit hotter om fan te zijn van Sherlock Holmes. Sinds Benedict Cumberbatch de rol van Holmes anno 2014 op zich heeft genomen, swingt de populariteit van de Britse privé-detective de pan uit. Eén ontwikkelaar profiteert daar rustig van mee: Frogwares. Ondertussen is het team met Crimes and Punishments al aan zijn zevende titel in de Sherlock Holmes-franchise toe.

Wie verwacht een speelbare Cumberbatch-show te mogen beleven, is eraan voor de moeite. In Sherlock Holmes: Crimes and Punishments keren we terug naar het eind van de negentiende eeuw. We krijgen er zes cases voorgeschoteld, die toch wel opvallend goed uitgewerkt zijn. Elke zaak is in principe één grote puzzel die we moeten oplossen door verschillende plaatsen meermaals te bezoeken er de hints op te sporen. Dit kan door simpelweg je ogen te gebruiken, maar ook door je “eagle vision” op te zetten. Verschillende woorden verschijnen op het scherm terwijl je rondkijkt, tot Sherlock een nieuw spoor heeft gevonden. Je kunt uiteraard ook het dialoog aangaan met diverse getuigen en de potentiële daders, in de hoop daar iets wijzer uit te worden. En ten slotte kan je nog verschillende vragen aan elkaar koppelen en er patronen proberen in te vinden.

Wijzen en klikken

In essentie is dit een klassiek avonturenspel volgens de point-and-click-regels. Het is een denkspel, en zelfs niet al te simpel. Toch weet het je in zijn ban te houden. Op een gegeven moment wilde ik gewoon een kwartiertje iets anders te spelen, dus startte ik dit spel terug op. Waarna ik het voor een uur of drie heb laten opstaan. Ik was zo nieuwsgierig naar of ik het op het juiste spoor zat, dat ik de tijd uit het oog verloor.  Het is simpelweg een prima spel.

Waar we helaas wel iets over te bemerken hebben, is de te begeleidende moeilijkheidsgraad. Op zich zijn de missies in Sherlock Holmes: Crimes and Punishments niet zo eenvoudig, maar we stoorden ons wel aan de opdringerige manier waarop het spel je naar de goede oplossing wil duwen. Als je een minuutje staat rond te speuren op zoek naar een spoor, krijg je plots een icoontje te zien met een iets te opvallende hint. Kleine opdrachtjes, zoals het doorspiezen van een varkenskarkas met een harpoen – geen vragen aub – te moeilijk? Met een druk op de knop sla je dit volledig over. Indien je dit wenst, kan je de uitdaging er voor een groot deel uitlaten. Goed voor de casual gamers, maar voor de iets doorgewinterde speler is dit allemaal niet echt nodig.

Onnodige moraliteit 

Ook spijtig is dat er meerdere eindes zijn aan elke zaak, afhankelijk van de verbanden die je zelf hebt mogen leggen. Je kunt regelmatig zelf kiezen of iemand schuldig of niet schuldig is bijvoorbeeld, maar als je het juiste einde niet hebt gehaald – naar eer en geweten van de scenaristen – dan gebeurt er op zich niet veel. Iemand onterecht naar de gevangenis sturen levert geen nare gevolgen voor Sherlock Holmes of de onderlinge relaties. Het is slechts een andere cutscene. En gezien de zes missies los van elkaar staan, is er geen overkoepelend gevaar voor je eigen moraliteit.

Ten slotte moeten we het nog even hebben over de belangrijkste “nieuwe feature” in dit zevende Sherlock Holmes-deel: de grafische heropbouw. Frogwares heeft met de komst naar de nieuwe generatie consoles gekozen voor een nieuwe engine, en het spel ziet er werkelijk prachtig uit. Waar de vorige games er nog ontzettend houterig en nep uitzagen, kunnen we nu best concluderen dat de ontwikkelaars er heel wat moeite in hebben gestoken. Alles ziet er bijzonder realistisch uit, en ook de voicecast heeft zijn werk uitstekend gedaan. Gezien het beperkte aanbod van adventuregames op PlayStation 4 en Xbox One – en eigenlijk ook op de pc -, is dit een must-try voor elke fan van het betere denkwerk

Share.

About Author

Avatar

Reacties