Review – Persona Q: Shadow Of The Labyrinth

0

Terwijl we nog staan te wachten op extra info omtrent Persona 5 heeft Atlus een tussendoortje klaargemaakt voor hun fandom. Persona Q: Shadow Of The Labyrinth brengt nog eens de personages van Persona 3 en 4 samen in een nieuw avontuur, weg van de gameplay die de serie jaar en dag gewoon was. We krijgen deze keer een heuse Etrian Odyssey-stijl gameplay, dungeon crawler zoals het vroeger was. Wat kunnen we verwachten van deze ongewone mix en is het voldoende om fans van beiden franchises zoet te houden? Pak je stylus stevig vast, we gaan op ontdekking…

Het verhaal van Persona Q start meteen met een keuze: Wil je de club van Persona 3 of 4 volgen? Je keuze heeft een invloed op je team en op het verhaal, al komen de twee ploegen vrij snel bij elkaar om dit nieuw mysterie op te lossen.  In beide gevallen volg je het zelf-te-noemen hoofdpersonage doorheen een alternatief universum van Yasogami Highschool, school van Persona 4. Beide teams zijn hierin verstrengeld geraakt via een bezoek aan de beruchte Velvet Room. Deze is bijgevolg mee naar de parallelle wereld gesleurd, maar net zoals voor de hele cast is er geen weg terug te bespeuren. De cast wordt vervoegd door Rei en Zen, twee mysterieuze kinderen die al een hele tijd in deze wereld zitten. Samen trekken ze door de Labyrinths, omvangrijke kerkers verbonden met het lot van dit universum, op zoek naar een uitweg en uitleg voor deze wereld…  In the end is het scenario geen hoogvlieger maar eerder een excuus om de verborgen cross-over een achtergrond te geven. Het verhaal legt weinig banden met wat er gebeurd is in de afzonderlijke Persona spellen en lult zich uit zijn plotholes door flauwe uitvindingen en een pseudo-paranormale uitleg. Humor is wel present en doet van tijd zijn werk maar het kan het verhaal zeker niet goedmaken.

Persona Q dialogueJe komt in het verhaal wat meer te weten over beide groepen maar het geheel is ontgoochelend

Gameplay is regelrecht overgekomen uit Etrian Odyssey, inclusief terminologie. Je trekt in First Person perspectief door een doolhof waarvan je de kaart helemaal zelf mag tekenen en annoteren. Op de kaart vind je dan geheime wegen, kisten en gevreesde FOE’s. Deze zijn monsters die, in tegenstelling tot de rest van de vijanden, op de kaart verschijnen en een pak sterker zijn dan your average Joe. Via wat, leuk maar oerklassiek, puzzelwerk moet je deze zien te omzeilen, anders is het vrijwel zeker game over. Wie de serie dus kent vindt hier helemaal niets nieuws buiten het vechtsysteem zelf dan. Deze neemt wat elementen over uit Persona waaronder de shitload aan demonen en zijn hevige focus op “zwakke plekken benutten”. Elk personage, uit een team van 5, neemt nu dus 2 persona’s mee op stap, een hoofd- en subpersona. Elk heeft zijn vaardigheden maar subpersona’s kunnen verder naar hartelust gefusioneerd worden tot krachtigere beesten met overgedragen vaardigheden. Deze technieken heb je dan nodig om vijanden te raken op hun zwakke plek. Dit heeft twee gevolgen: je volgende speciale aanval is op kosten van het huis en je komt voor de vijand aan beurt. Zoals in Persona moet je van dit systeem hevig gebruik maken, wil je niet om de 5 voet terugkeren met dode teamgenoten. Hard is deze Persona Q wel, maar het systeem vernieuwt zich nooit, een probleem dat voor verveling zorgt na het eerste doolhof.

persona Q fightGevechten bezitten de nodige elementen maar verniewen zich op geen enkel moment om het grinden te doorbreken.

Het slechste aspect van deze Persona Q is misschien zijn artistieke directie. Het spel is ronduit lelijk en vol karteling, met een flauw repetitief design in zowel levels als decors. Character design schakelt over naar deformed/cartoon, een stijl die je mag of niet, maar met als gevolg dat heel veel personagedetail verloren gaat. De cutscene’s zijn het enige lichtpuntje, waar animatie en expressie perfect to hun recht komen. Het mag dan wel ‘zoals vroeger’ zijn, het kan zeker moderne technieken gebruiken. Zowel Persona als Etrian hebben bewezen dat ze beter kunnen, en de 3DS kan met voorbeelden als Ocarina of Time 3D of Bravely Default een pak beter dan dit. Het 3D effect is trouwens heel oppervlakkig zonder invloed op gameplay en je zet deze al snel af voor een betere lisibiliteit. Noot aan de makers, het is dus niet omdat de spelstijl old school is dat de executie ook van indertijd moet komen.

Persona Q labyrinthDe 3DS kan VEEL beter dan dit, old school is geen synoniem voor verouderd.

Geluidsafdeling krijgt het minder zwaar te verduren. Kwaliteit van audio en voice acting is uitstekend, met herkenbare tracks en stemmen uit vorige Persona games. Er is weliswaar een enorm minpunt, er zijn veel te weinig tracks. Je bent de J-POP na nog geen halfuur zo beu als iets gehoord en aangezien er niets anders is dan doolhof en menu’s is de afwisseling ver te zoeken. Zelfde geldt voor gevechtsmuziek en effecten: te weinig variatie, te korte loops. In een spel waar gameplay inherent repetitief is, is het juist belangrijk dit voldoende af te wisselen om de monotonie te doorbreken.

Persona Q personaAlle demonen, zo typisch voor de Persona reeksen, zijn getrouw overgezet naar dit spel en deze verzamelen is weer even fijn.

Monotonie, het sleutelwoord voor dit spel. De levensduur is meer dan correct, met een goede 30 uur per Persona-team, maar deze uren voelen aan als een sleur. De dungeons zijn repetitief, de gevechten missen vernieuwing en subtilitiet ten opzichte van Persona of Etrian en bovendien moet je grinden als een zot wil je ergens geraken op hogere moeilijkheidsgraden. De rest van je tijd is opgevuld met menu’s navigeren en that’s it. DLC’s, die tegenwoordig al uit zijn, voegen enkel nieuwe demonen toe en corrigeren dus niets. Als je niet verkocht bent aan het concept mag je na enkele uren al de boeken sluiten. In Persona 3/4 wordt dit allemaal doorbroken door het life sim gedeelte, in Etrian door het maken en verbeteren van je troepen. Deze opvulling, zij het die van Persona of Etrian, is in Persona Q te pover overgebracht. Misschien zie je het aan als een terugkeer naar de eerste episodes van beide series, maar dat is geen excuus om repetitieve gameplay uit de jaren 90 terug tot leven te wekken. Je kan in mijn opzicht beter van de respectievelijke saga’s de recente games ontdekken wil je op het beste genieten van dit soort gameplay.

Persona Q: Shadow of the Labyrinth is beschikbaar op Nintendo 3DS sinds 25 november

 

60%
60%
Monotoon

Persona Q is gewoonweg te niche om nieuwe mensen te verleiden. Fans van Persona en Etrian Odyssey, waarvan deze Persona Q een mix is, blijven op hun honger. Door twee helften van gameplay simpelweg bij elkaar te gieten is het eindresultaat niet vanzelfsprekend een goed game. Je kan je dan ook best keren tot de oorspronkelijke series om te genieten van het beste in hetgenre. Conclusie, een zeer repetitieve ervaring dat ik niet aanraad. Noch voor nieuwkomers, nog voor fans. En wie een goede old school dungeon crawler wil zonder de hele JapanWTF factor kan Legends of Grimrock eens uittesten.

  • Story
    5
  • Gameplay
    6
  • Design
    5
  • Sound
    6
  • Replayability
    8
Share.

About Author

Jason Blomme

Games games en nog eens games. Ik ben geboren met een controller in de handen en zal zo waarschijnlijk ook heengaan. En podcasts.

Reacties