Review: Ori and the Blind Forest (PC, Xbox One)

0

Zijn videospellen kunst? Het is een vraag die al lang voor debat zorgt, zowel bij gamers als bij dreuzels, met elk hun geldige argumenten. Je kan dan ook snappen dat reviewen er hierdoor niet gemakkelijker er op wordt. “Het is wel mooi maar is alweer een platte shooter” of omgekeerd “geniale gameplay maar de soundtrack werkt nu al op mijn zenuwen” zijn gevoelens die iedere gamer wel eens heeft gehad. Wel kijk, Ori and the Blind Forest is zo een titel die het stof weer doet opwaaien. Maar in tegenstelling tot andere games is dit een zeer gemakkelijke keuze. Dit is kunst.

Sommigen gaan misschien al meteen rechtzitten in hun stoel bij die uitspraak. “Kunst is subjectief!” bla, bla, bla. Of je het nu mooi vindt of niet, wat Moon Studios hier doet (als hun allereerste game dan nog) is jaw-dropping. Vanaf het startscherm en het hele spel lang beheerst het team perfect hun artistieke stijl. Schermen zijn ware schilderijen door een prachtige tekenstijl, fenomenale belichtingseffecten en animatie om u tegen te zeggen. Decors komen werkelijk tot leven als elk briesje zachtjes wat fluorescerende planten heen en weer doet dansen. Elk minuscuul stukje wereld beweegt en leeft, iets dat je echt ervaart tijdens het spelen en niet gewoon in het begin opmerkt. Elke omgeving bestaat uit enorm gedetailleerde maar perfect in elkaar passende lagen, waardoor 2D nog nooit zoveel diepgang kende.  Sferen wisselen elkaar af door perfect gekozen kleurpaletten en een dynamische verandering van licht. Ik ga dit gewoon samenvatten als wat er zou gebeuren moesten Disney en Studio Ghibli ooit samengewerkt hebben, niets minder dan dat. Als je vond dat Trine en Dust: an Elysian Tale prachtig waren heb je gelijk, maar er staat je wat te wachten.

ori and the blind forest gif

Ori giant treeStatisch of dynamisch, het maakt niet uit. Artistiek is dit een echte parel.

Voor het verhaal kan ik opnieuw de mix Disney/Ghibli bovenhalen, het is namelijk even dromerig en naïef, maar met het hart op de juiste plaats. Het begint allemaal met een vreselijke storm die Ori, een klein wezen dat lijkt op een kruising tussen kat en kapucijn, wegblaast uit de Spirit Tree. Het bos zocht naar zijn licht, maar vond het nooit terug. Ori, alleen en fragiel zonder een weg terug naar huis, werd opgevangen door Naru, een stevig gebouwd boswezen. Beiden leven in harmonie samen, maar het ontbreken van Ori in de Spirit Tree zal na zoveel tijd zijn tol eisen. De Spirit Tree dooft uit, alsook zijn hele bos en inwoners. Enkel hoop blijft leven en Ori draagt vanaf die dag de last. Het is dan aan jou om de Spirit Tree te redden door het licht weer samen te brengen. Net als Myazaki’s werk staat ecologie en verdraagzaamheid centraal, thema’s die bij elke leeftijdsgroep en in deze tijden impact kunnen hebben. Het enige spijtige hier, en dat is paradoxaal ten opzichte van het design, is de banaliteit van het hele scenario. Je kan een scenario stroomlijnen, maar het verhaal hier is overgesimplifieerd en zonder plottwist whatsoever. Verwacht je aan een mooi verhaal dat je al duizend keer gezien en gelezen hebt, en dit tot op de laatste cutscene. Je zou zeggen dat dit ideaal is voor kinderen, maar de gameplay bewijst het tegendeel…

Ori-and-the-Blind-Forest-decayHet bos heeft betere dagen gekend

We hebben hier te maken met de metroidvania formule. Zoals je kan raden is dit afkomstig uit spellen Metroid en Castlevania. Het principe is gemakkelijk: Je speelt vaardigheid A vrij, hiermee kan je blauwe deuren openen maar niet rode. Later vind je wapen B en dit helpt je voor rode deuren maar niet witte, enz. Je vertoeft dus in een open wereld, waarin wat je al vrijgespeeld hebt je route bepaalt. Ori volgt hetzelfde pad, met stukken waar je niet aankan tot je kan klimmen of totdat het verslaan van de eerste baas het water zuivert of nog iets anders. Aan jou de keuze met welke van de 4 tempels je gaat beginnen en of je hier nu meteen tijd aan spendeert, Level design zal je wel verklappen of dit gaat of niet. Sommigen van deze vaardigheden zijn verplichte standaarden, zoals de dubbele sprong of klimmen, anderen zijn wat origineler. Zo heb je er één die je toelaat vijandelijke projectielen terug te kaatsen. Hierdoor vlieg je in de tegengestelde richting weg, maar al snel ontdek je dat je dit ook als extra ‘sprong’ kan gebruiken. Het spel gaat hier gretig gebruik van maken in zijn puzzels en levels. Hier zit, onder andere, de reden waarom dit spel niet voor een typische 6-jarige geschikt lijkt. De puzzels en zalen zijn stevig gepeperd. Ze zijn niet onmogelijk, maar de portie reflexen die je soms moet opbrengen leunt aan bij de betere die’n’retry, een type gameplay dat uitermate moeilijk is voor beginnende gamers. Voor ervaren gamers is dit natuurlijk een geschenk uit de hemel. Te vaak zijn dit soort beeldige spellen oersimpel om een groot publiek te trekken. Hier ga je op sommige stukken echt afzien, dat beloof ik je.

Ori-and-the-Blind-Forest-bounceOri kan op projectielen afstoten wat voor goedgevonden maar complexe fases zorgt

Gelukkig hebben de makers hierop een briljant systeem bedacht. In plaats van om de 5 meter een checkpoint te plaatsen, kies jij deze. Deze zogenaamde Soul link kost je natuurlijk wat mana, diezelfde mana die je ook kan gebruiken voor krachtige aanvallen of om schatten te openen. Hier start dan het mentaal dilemma tussen meer loot en minder frustratie, wat gewoonweg geniaal is om elk type gamer te bekoren. Daarnaast is er nog een secundair mechanisme, namelijk Ori’s passive abilities, die je vrijspeelt door XP te verzamelen. Deze hebben diverse effecten, gaande van meer attack tot het aanduiden van schatten op de kaart, maar elk heeft als doel een extra duw in de rug te zijn voor wie het moeilijk heeft. Wie nog meer pit wil kan deze passieve vaardigheden volledig links laten, het spel is zeker nog uit te spelen zo. Echt een slimme combo van mechanieken die ik graag terug zou zien in andere games in plaats van het falend easy-medium-hard systeem.

Ori-and-the-Blind-Forest-soul-linkSavepoints kan je overal zetten, maar hou wat mana op reserve

Het spel is helaas wel wat aan de korte kant. Er is meer dan genoeg te zoeken en te vinden maar op ongeveer 7u, afhankelijk van je spelniveau, kan je 100% gedaan hebben. Herspeelbaarheid is er niet nadat ‘100%’ fier staat te pronken als parameter en dat is zonde. Wel bezit het spel een accurate in-game timer en leaderboard, wat neerkomt op tailor made voor de speedrun gemeenschap. Samen met de aard van het spel gaat dit volgens mij leiden tot zotte runs. Kortom, een kort maar krachtig spel.

80%
80%
Pure kunst

Alles op een rij is Ori and the Blind Forest een echte topper. De artistieke waarde van het spel kan niet overdreven worden en vaker wel dan niet zit je met open mond en kippenvel te staren naar de omgevingen. Het verhaal is, spijtig of niet, een feeërisch maar archetypisch scenario. Laat dit je echter niet foppen, het spel is daarom niet kinderachtig. De moeilijkheidsgraad is algemeen stevig met soms heel technische stukken. Het is niet onoverkomelijk maar wees klaar om af en toe te vloeken. Samengevat, heb je een Xbox One of PC dan moet je dit zeker en vast op zijn minst eens spelen, als niet meteen kopen.

  • Story
    7,5
  • Gameplay
    8,5
  • Design
    10
  • Sound
    9
  • Replayability
    6,5
Share.

About Author

Jason Blomme

Games games en nog eens games. Ik ben geboren met een controller in de handen en zal zo waarschijnlijk ook heengaan. En podcasts.

Reacties