Review: Natural Doctrine (PS Vita, PS3, PS4)

0

Developer Kadokawa waagt zijn kans op de videogamemarkt met Natural Doctrine, een T-RPG dat zich profileert als de vector van natuurlijke selectie. De trailers van het spel verkondigen zelf een mix tussen tactische gevechten en Dark Souls elementen. Het spel is brutaal hard en meedogenloos, fouten worden meteen afgestraft. Op papier klinkt dit meer dan aanlokkelijk dus heb ik eens een poging gewaagd. Het is hard, geen twijfel mogelijk. Maar aan de lopende band sterven is niet gelijk aan plezier…

Het eerste wat opvalt bij het starten van Natural Doctrine, naast het gebrek aan intro, zijn de graphics. De decors zijn vaak leeg, de textures zijn repetitief en het kleurenpallette is deprimerend. Een aantal personages en modellen zijn dan wel van degelijke kwaliteit maar door de slordige animatie komt het geheel over als een spel van het late PS2 era. Op PS Vita kan dit er nog net door, maar op PS3 en PS4 is dit een ware kwelling voor de ogen. Het is meteen al moeilijker om in het spel te geraken als dit je wordt voorgeschoteld. Nu, graphics zijn nooit het belangrijkste en in menig japanse RPG kan je je dan wel verwachten aan een leuk verhaal. Helaas pindakaas.

natural doctrine worldDe graphische kwaliteit van Natural doctrine laten te wensen over

In Natural Doctrine is het verhaal al even plat als zijn graphics. We volgen hoofdzakelijk Geoff, een jonge knaap die op zoek gaat naar Pluton, een substantie die magie toelaat en tegelijkertijd ook het heil van de hele mensheid voorstelt. Hiervoor associeert hij zich met Bergmans, een gilde gespecialiseerd in het halen van Pluton uit koboldgrotten. Op een van hun expedities gaat het mis en ze ontdekken een nog groter gevaar voor de mensheid, de natuurlijke selectie gaat zijn gang voort. Hoofdpersonages komen en gaan en de ware vijand profileert zich aan de horizon… Na 20 minuten heb je door dat het scenario een flinterdunne leidraad is om het stramien fight-babbel-fight te camoufleren. Veel anders is er ook niet te doen in de wereld van Natural doctrine, zelfs steden zijn uiteindelijk arena’s en de exploratie van de wereld rond de laatste toevlucht van de mensheid, Feste, beperkt zich tot een pluim verplaatsen op een landkaart. En zelfs daar kan je nog niet vrij kiezen waar je pluim gaat. Sommigen zullen dit misschien beter vinden dan uren, nietszeggende tekst zoals in menig japanse RPG maar dan moeten de intermezzo’s van uitmuntende kwaliteit zijn. Hier niks. De cutscenes zijn met de vreselijke in-game animatie gemonteerd en het acteerwerk is al even ongeinspireerd als zijn verhaal. De deuntjes van het spel redden hier ook niets en varieren tussen onbestaand en irritant. Het valt op wanneer het niet moet en verdwijnt bij belangrijke evenementen in het verhaal. Dit werkt allemaal serieus in het nadeel van immersie in deze al saaie wereld..

NAtURAL DOCtRINE_20141013180931De cutscenes zijn al even spannend als de gevechten.

Eerlijk, je kan in zulke niche games vaak al deze zaken door de vingers zien als het vechtsysteem maar leuk is. Natural doctrine zit vol goede ideeën maar, zoals geld voor het hele spel, mist het duidelijk afwerking. We hebben hier te maken met een T-RPG, maar zeker geen klassiek vechtsysteem. Het spelbord word onderverdeeld in semi-grote zones waarin personages zich vrij kunnen verplaatsen. Ieder personage heeft dan zijn acties en skills dat hij kan gebruiken op het slagveld. De grote troef van het gevechtsysteem is zijn Link functie. Wanneer één van je helden een skill gebruikt heeft de rest van de groep de kans om aan deze zet deel te nemen en zo eerder aan beurt te komen. Alleen kunnen je metgezellen na de actie dan niet meer initiatief opnemen, maar indien ze reeds aan beurt geweest zijn, kunnen ze zo gratis deelnemen aan de aanval van een ander. Hierdoor neem je initiatief af van de vijand en kan je onafgebroken op je tegenstander pummelen. Een Link Turn kan tot stand komen onder tal van omstandigheden en tijdens deze kan je dan ook een Link bonus activeren. Afhankelijk van de gebruikte skill en de afstanden in de formatie van alle aanvallende leden kan je bonussen krijgen tot soms wel +140% damage of critical bonus. Klinkt ingewikkeld? Is het ook. Je wordt elke seconde van een gevecht gebombardeerd met info en statistieken die je in acht moet nemen. Het helemaal onder de knie krijgen is dus kritisch.

natural doctrine fight textEen overdosis aan info bij elke beurt

Spijtig genoeg wordt alles enkel uitgelegd in hopen tekst dat tutorials moeten voorstellen en leer je het dus op de harde manier. Want de vijand kent dit systeem door en door, en hij zal je meteen tonen hoe het moet. De regels zorgen er namelijk voor dat ook jij snel overweldigd kan worden en wanneer één iemand sterft is het gedaan, game over. Voeg daar kleine en lineaire levels zonder vrijheid aan toe en je hebt een recept voor miserie. Resultaat, het spel wordt een die and retry, waar tactiek wijkt voor puzzel; er is één manier om hier levend uit te geraken en je moet het maar vinden. De oplossing achterhalen is natuurlijk altijd fijn maar de gevechten zijn zo traag en ingewikkeld dat winnen een Sisyfusarbeid is. Elke actie van elke vriend, elke kobold of elke soldaat moet je valideren en laten afspelen. Elke. Keer. Opnieuw. Wanneer de tegenstand met 14 man is en iedereen start een Linkturn met de vorige ben je vetrokken voor een goede 10 minuten niets doen. Was je dan al een halfuur bezig en is je ranger net dood in die gangbang wel pech, helemaal opnieuw beginnen. Het hele idee van de spelregels is echt stevig maar op het einde van de rit voelt dit niet aan als een T-RPG en is de tekst ‘game cleared’ geen beloning maar een opluchting. Je mag dan wel tal van skills ter beschikking hebben, maar als deze de puzzel enkel ingewikkelder maakt, nadert frustratie zijn top. Het spel wil zich vergelijken met Dark Souls maar het vergeet dat Dark Souls niet plezant is omwille van zijn torenhoog in-game sterftecijfer maar omwille van de voldoening die je haalt uit al de duels. Kadokawa had hier goede bedoelingen maar het is te onhandig uitgewerkt.

Natural-Doctrine-Game-OverIn één aanval is het tij gekeerd en mag je opnieuw beginnen

Het spel bezit ook een multiplayer modus, zowel ad-hoc als online, waar de gevechten al minder eenzijdig zijn. Tactiek komt hier echt wel naar boven en je moet je zien aan te passen aan je tegenstander. Je gebruikt hiervoor een set kaarten die je bepaalde troepen geven tijdens de confrontatie.  Diezelfde kaarten kan je dan levelen of je kan er betere vinden en zo je deck uitbreiden. Alles werkt naar behoren met slechts af en toe lag en zonder overdreven laadtijden. Minpunt is, als je al iemand vindt in de verlaten lobby’s, dat matchmaking niet op punt staat en je zonder probleem tegenover iemand vol zeldzame, goude kaarten kan staan. Je moet ook de even trage gevechten als in de story mode kunnen doorstaan, want deze verlopen exact hetzelfde. Iedere zet weer valideren. Het gaat dus zonder te zeggen dat enkel die hard meestertacticussen zich hierin zullen vinden, maar het redt het vechtsysteem wel van totale ondergang.

NAtURAL DOCtRINE_20140715110119De multiplayer modus hanteert een deck systeem om je team samen te stellen

De levensduur van het spel, als je single- en mulitplayer combineert, bedraagt met gemak meer dan 40 speeluren. Alleen moet je echt wel verkocht zijn van de spelmechanieken om door alle mankementen van deze game te ploegen. Als je dat kan krijg je veel missies die allemaal neerkomen op knok of uren je skills reconfigureren om deze missies te overleven. In korte dosissen kan dit misschien iets voor de masoschist in jou zijn, maar de meesten onder ons spelen beter nog eens Fire Emblem of The Banner Saga.

38%
38%
Voor een selecte club

Wil je pijn, dan krijg dat. Natural Doctrine geeft je alleen meer hoofdpijn dan iets anders. Heb je het geduld van de Dalai Lhama en ben je masochistisch dan is dit zeker iets voor jou. Voor de meesten onder ons zeg ik: "Move along". Er bestaan tal van T-RPG's die je tijd meer waard zijn zonder dat ze je geestelijke gezondheid aantasten.

  • Story
    2
  • Gameplay
    5
  • Design
    3
  • Sound
    2
  • Replayability
    7
Share.

About Author

Jason Blomme

Games games en nog eens games. Ik ben geboren met een controller in de handen en zal zo waarschijnlijk ook heengaan. En podcasts.

Reacties