Review – Etrian Odyssey Untold: The Millennium Girl

0

Het lijkt alsof ik enkel obscure Japanse videogames review… en dat kan wel kloppen. Het is een type games waar ik me graag mee bezighoud, gezien de obscure personages en de vele diepgang die dergelijke games – soms – kunnen bevatten. Etrian Odyssey is een franchise die al een tijdje hoog aangeschreven staat bij ondergetekende en toen het nieuwe deel, The Millennium Girl, lanceerde sprong ik er ook meteen gretig op. Maar is het wat?

De RPG-franchise is eigenlijk redelijk oppervlakkig. Je diende vroeger zelf een team samen te stellen, maar echt belangrijker waren je spelers nooit. Het waren simpele, generieke helden. In Untold krijg je echter een volledig verhaal met uitgewerkte personages voorgeschoteld, iets dat een diepe game van dit kaliber een pak toegankelijker maakt. Je speelt een held die een bepaalde taak heeft gekregen en onderweg een meisje tegenkomt dat zich niets meer herinnert – en blijkbaar uit een andere tijd komt. Onderweg kom je onbekenden tegen, die je willen helpen om het meisje haar geheugen terug te krijgen. En gaandeweg de wereld te redden.

Anime

Een beetje cliché, maar goed, dat is wel standaard bij Japanse games. Maar wat ook typisch is, is de hoogstaande uitwerking. Veel dialogen zijn enkel uitgeschreven, maar regelmatig wordt een uitstekende voicecast uit de koelkast gehaald om wat discussies in te spreken, en de belangrijkste momenten krijgen zelfs een prachtig getekende animeaflevering om op het gemak te bekijken.

Nog beter is misschien de gameplay. Zoals zoveel RPG’s bestaat je ploeg uit een healer, een soldaat, een alchemist en een tank, een perfect concept dat al zolang bestaat, dat er geen reden om daarvan af te wijken. Enkel jouw eigen personage kun je naar eigen believen invullen. Etrian Odyssey Untold: The Millenium Girl is een dungeoncrawler, en dus bezoek je vooral gesloten omgevingen waarin je de monsters moet uitroeien en op zoek moet naar schatten. Ook dit is een verschil met de eerdere delen uit de franchise: er is geen open wereld, slechts een groot aantal dungeons.

Diepgang

Een van de belangrijkste kenmerken hierin is dat je zelf de muren van de grotten moet tekenen die je bezoekt. Dat doe je via het touchscreen van de Nintendo 3DS. Je kunt bijvoorbeeld een monster voorkomen weg te lopen door het vast te zetten tussen enkele muren, maar je moet natuurlijk zorgen dat je de schatten niet onbereikbaar maakt. Dit systeem is niet zo eenvoudig te beschrijven, maar werkt bijzonder goed. Ik heb het eens horen vergelijken met het voorbereiden van een gevecht. Welk teamlid geef je welke wapens? Of hier dus: waar zet ik mijn muren om in het zelfgetekende doolhof zo snel mogelijk mijn doelen te bereiken? Lijkt dit te moeilijk, dan kan je dit gelukkig ook achterwege laten en tekent de game de kaarten voor jou uit.

Nu, alle aanpassingen die uitgevoerd zijn om deze Etrian Odyssey toegankelijker te maken, zijn optioneel. Wil je werken zonder team en op de vroegere methode te werk gaan, dan kan dat. Wil je zelf tekenen, dan kan dat ook. Etrian Odyssey vertelt zelfs vooral het verhaal van de eerste game in de franchise opnieuw, eerder als introductie voor nieuw publiek. Daarom is hij ook wat eenvoudiger gemaakt. Dat is absoluut geen slechte zaak. Voor de nieuwelingen is het instapklaar en leer je gaandeweg de unieke kanten van de reeks appreciëren. De fans zullen echter ook genoeg kunnen genieten van de vernieuwingen. Aan de sfeer en diepgang zal het in ieder geval niet liggen. De moeite!

Share.

About Author

Avatar

Reacties