Het leek een droom die in vervulling ging. Een echte arcade fighting game met Pokémon in de hoofdrol? Yes, please! In glorierijke HD de tanden uit een Garchomp rammen met Sceptile? Gaarne! De wereld was hongerig voor een Pokémon-game op console en, samen met The Pokémon Company, geeft Bandai Namco ons er eentje: Pokkén Tournament. Onze redactie slaat al enkele weken de vuisten tegen elkaar en bekijkt of deze game de verwachtingen kan inlossen.

ARE YOU NOT ENTERTAINED?

In Pokkén Tournament is het simpel. Jouw Pokémon versus een andere, in een strijd waar vuisten, Ice Beams en Thunderbolts luider spreken dan woorden. Eén tegen één, zoals het hoort. Maar de strijd verloopt hier wat anders dan in de meer traditionele Pokélore. Geen Pokéballs deze keer, maar synergie. Synergie met de verschillende strijders. Digitale synergie tussen mens en een select aantal Pokémon. Door middel van deze synergie kunnen de mensen effectief de Pokémon als hun eigen verlengstuk besturen en daarbij de tegenstander genadeloos neersableyen. We hebben hier te maken met een legitieme arena, waar de gladiatoren strijd leveren voor de zoete smaak van de allesoverheersende glorie die hieruit volgt. Een spel voor de massa, het volk.

pokken-tournament

FALCOOOOON PAAAWNCH

In dit stukje van de Pokéwereld bevinden we ons. Tornooi na tornooi wordt er strijd gevoerd om de beste Pokégladiator aller tijden te vinden. Maar dat is buiten Mewtwo en een vreemd meisje gerekend, die zonder hulp van de digitale synergietool toch een unieke band lijken te hebben. Samen met onze andere vechters banen we ons een weg doorheen de tunnel van intrige die rond Shadow Mewtwo en het meisje hangt. En dat banen, wel, dat doen we door in de verschillende cups gevecht na gevecht te voeren. We leven immers voor de glorie van de strijd. Niets meer, niets minder.

Pika, pika, si!

En deze strijd kunnen we voeren met enkele oude bekenden. Pikachu, Machamp, Gengar en Charizard als strijders van de oude garde, bijgestaan door offensieve beesten zoals Weavile, Chandelure, Garchomp en Lucario. Zelfs legendarische Suicune maakt graag tijd vrij om enkele niet-zo-vriendschappelijke ijs-explosies uit te delen. En vergeet Pikachu Libre niet, . Het raster van speelbare Pokémon is divers, maar helaas ook erg beperkt. Er is gelukkig voldoende werk gestoken om elke Pokémon een unieke speelstijl te geven, maar op het einde van de rit had ik liever mijn favoriet, Tyranitar, ook zien deelnemen aan de strijd. Het spel is behoorlijk ambitieus, maar ik blijf met het gevoel zitten dat er meer inzat. Denk maar aan de titanenstrijd tussen een Rhydon en een Aggron bijvoorbeeld. Of de iconische Hitmonchan versus Hitmonlee kamp. Gemiste kansen.

Jammer, maar helaas hombres.

Jammer maar helaas, hombres.

Men kiest hier voor unieke Pokémon, ongetwijfeld, maar er zit weinig logica in de keuzes. Waar zijn de andere 2 legendarische honden, Raikou en Entei? Waarom Braixen, of all Pokémon, en bijvoorbeeld geen Ditto? Er is zoveel onbenut potentieel in de samenstelling van het raster. Slechts 16 Pokémon speelbaar uit de hele Nationale Pokédex, waarvan we met twee dubbels te maken hebben. Ik hoop vurig dat we hier de nodige DLC-toevoegingen zien aan het raster. Het selectiescherm lijkt alvast wat aan de verbeelding over te laten.

pokken-tournament-characters

Gelukkig zien we nog wat meer Pokémon toegevoegd in de vorm van support-Pokémon, maar hun rol lijkt beperkt tot een eenmalige, soms tweemalige, korte bijdrage aan de strijd. Wanneer in de strijd de support-balk helemaal volgeladen is, kan je immers hun kracht loslaten op je tegenstander of jezelf. Dit kan gaan van een aanval tot stat boosts of zelfs een beetje health-regeneratie. Het is een niet te onderschatten tactisch element dat de strijd soms opnieuw in je voordeel kan beslechten.

Fennekin

Fennekin

Close Combat

Mensen die van Pokkén een soort Tekken/Street Fighter-eske game verwachten, zullen hier helaas van een kale rit thuiskomen. De core-gevechten hebben immers veel meer weg van Naruto Shippuuden Ninja Storm-games, waar je een soort free-roaming-gevecht hebt, inclusief dash moves en projectielaanvallen. Naarmate je je tegenstander serieuze schade berokkent, zal het gevecht “shiften” naar een 2D-spelstijl, waar de controlemechanieken erg anders liggen, iets meer in de stijl van een traditionele vechter, weliswaar met een erg beperkt repertoire aan aanvalsmogelijkheden. Helaas wordt de shift naar het free-roaming-gevecht ook daar snel verwezenlijkt, wat een erg chaotische en snelle speelstijl in de hand werkt. Maar met wel het gevolg dat elk gevecht je steeds op het puntje van je zetel laat.

Pokken

Burn.

In het gevecht zelf is er een driehoeksverhouding tussen aanvallen, counters en throws, die opeenvolgend elkaar teniet doen. Simpel maar effectief om al het nodige vernuft aan de dag te moeten liggen in de matches tegen menselijke spelers. Tegen AI-spelers is het voorspelbaar en saai vechten, waardoor we de moeilijkheidsgraad meteen loeihard hebben gezet, om de uitdaging te bewaren.

Daarnaast zal er naast de support-balk, ook een synergybalk zijn die zich langzaamaan vult tijdens de strijd. Eens deze vol is, kan je de volledige awesomeness-explosie van die Pokémon voor een beperkte tijd bovenhalen; meestal in de vorm van een Super Saiyan-modus, of Mega Evolution. In deze modus kan je dan een finale coup de grace uitdelen aan de tegenstander in de vorm van een enorm krachtige eenmalige aanval. Leaf Storm, Body Slam de la Muerte, wees gerust, pijn doet het zeker.

Pokken-Tournament-16

*gulp*

Mega Punch

Pokkén is een vechtgame en dat voel je. Iets te hard zelfs. Om in de single-playercampagne furore te maken, moet je al snel 25 matches achter elkaar spelen om de campagne te laten verder lopen. Een vrij grote grind doorheen personages, waar je, zeker in het begin, steeds opnieuw fijn gehakt maakt van de tegenstanders, bijna ad finitum. Het verveelt helaas iets te snel, waardoor je het spel slechts in kleine uitbarstingen leert appreciëren. Het is ook de enige modus waar iets leuks te beleven valt, als we even de multiplayer buiten beschouwing laten.

Deze diashow vereist JavaScript.

De multiplayer is waar Pokkén daarentegen, zoals steeds bij fight games, het meeste waarde voor zijn geld levert. Zowel lokaal als online is het uitermate amuserend om je Pikachu Libre-awesomeness te botvieren op andere spelers. Online zit het spel zelfs veel beter in elkaar qua matchmaking-mechanieken dan zelfs het recente Street Fighter V. Kudos hier voor een goede uitwerking, Bandai Namco. En de chaos en verwoeste vriendschappen van de lokale multiplayer zijn ook een plezier, al zit je hier ook opnieuw met een controllerprobleem van Wiipad vs. de Pro Controller, iets waar Tekken Tag Tournament ook mee te maken had. De impressie dat er niet op gelijk terrein gestreden wordt, is zo een terechte valkuil.

Attract

Maar bij Arceus, wat is deze game mooi uitgewerkt. Wat strakker futuristisch in de menu’s, en er is uiteraard enorm veel aandacht in de Pokémon gestoken. Sommige modellen zie ik als oude Pokémon Stadium-rot wel terugkomen in de support-Pokémon, maar voor de nieuwe generatie en hoofdvechters is het design top notch. Het detail in het design van Pikachu Libre bijvoorbeeld, waardoor een getraind trainersoog kan opmerken dat het hier over een vrouwelijke Pikachu gaat. Kleine, simpele details als dit maken het geheel echt af en doen de game echt als een Pokégame aanvoelen. De achtergronden daarentegen zijn in vergelijking helaas behoorlijk lelijk en wazig, al zie je daar ook veel Pokémon in de achtergrond rondhangen. Niet al te storend, maar soms was het zo abominabel dat je niet anders kan dan het opmerken. Toch wel enkele verbeterpuntjes, als je kijkt naar een console die werelden kan genereren zoals dat het geval is in Xenoblade Chronicles X. Ik heb het gevoel dat we gerust de arcadeport nog verder en ambitieuzer konden uitgewerkt hebben. Jammer.

Pokken Tournament

WIE DAAGT ME UIT?

Helaas is de soundtrack weinig om over naar huis te schrijven. Vergeetbare melodieën ten top, afgewisseld met de HAKKA van menig Pokémon beroert niet de ziel zoals gewenst. Wederom jammer.

Al bij al blijft Pokkén Tournament een best leuke vechtgame, maar of het het niveau van die andere Nintendo-vechtgame haalt, dat laten we in het midden. Dat het de aanzet moge zijn voor meer van dit!

6.8 Net niet

Pokkén Tournament blijkt zeker de troeven van de Pokémon-wereld naar buiten te brengen in een console-fighting-game, maar laat een wat wrange nasmaak in de mond door een beperkt repertoire aan vechters, een grinderige campagne en een verwaarloosbare soundtrack. Dat wil niet zeggen dat we hier geen toffe game hebben, goed voor uren knokplezier. Ook online staat het spel sterk. Nu enkel nog dat ongebruikt potentieel naar boven halen, guys.

  • VERHAAL 6
  • VORMGEVING 8
  • AUDIO 5
  • GAMEPLAY 7
  • LEVENSDUUR 8
Share.

About Author

Avatar

Navigator Games & Kijken. Overwinnaar Pokémon Championship 2000. Droomt uitsluitend in epische bliksemzwaardgevechten. Trust in Nic Cage. NNID: Sjmille

Reacties