Ah, No Man’s Sky. Het moet zowat de meest gehypete game ooit zijn in de wondere geschiedenis van de videogames. Toen de Engelse ontwikkelaars bij Hello Games – tot dan toe enkel bekend van de bescheiden reeks rond Joe Danger – in 2013 aankondigden dat ze bezig waren aan een astronomisch project waarbij jij zelf een procedural generated universum zou mogen ontdekken, ontplofte het internet zowat. Na drie jaar is het lange wachten éindelijk voorbij, maar werd de gigantische hype ook waargemaakt? Tijd voor een tochtje langs enkele biljoenen sterrenstelsels.

No Man's Sky

Ontwikkelaar: Hello Games
Uitgever: Hello Games
Platform: PlayStation 4, Microsoft Windows
Aantal spelers: 1
Release: 10 augustus 2016

Reviewcopy op PlayStation 4, zelf gekocht.

Het concept achter No Man’s Sky valt even simpel als geniaal te noemen. Je wordt op een willekeurig punt in het universum gedropt, en van daaruit ben je helemaal vrij om elk sterrenstelsel en elke planeet te gaan ontdekken met je eigen ruimteschip. Elke steen, elke plant, elk levend organisme valt daarbij ten prooi aan je scanner, waardoor je elke ontdekking kan voorzien van een eigen naam. Zo zal iedereen eindelijk inzien wat voor een briljante ontdekkingsreiziger, een interplanetaire Charles Darwin als het ware, jij wel bent. Enig probleem: door de 18 triljoen planeten die in deze No Man’s Sky gestopt werden (jà, de Engelse versie heeft het over quintilion, maar dat staat dus niet gelijk aan een quintiljoen). Dat is voor de duidelijkheid 18 keer 10 tot de macht 18. In mensentaal: gigàntisch veel (18.446.744.073.709.551.616, als je het dan toch eens voluit wil zien). Met zo’n arsenaal aan eindeloze mogelijkheden én een ongelooflijke hype als steunpilaren kan dit wel eens een nieuwe mijlpaal in de gamegeschiedenis worden, maar helaas wordt No Man’s Sky op die manier toch ook wat slachtoffer van zijn eigen torenhoge verwachtingen.

No Man's Sky

Het zicht vanuit de cockpit, heerlijk tijdens de lange roadtrips.

Man met/zonder missie (schrappen wat niet past)

Wie nog niet al te veel gespoild wil worden wat betreft het verhaal achter No Man’s Sky, slaat deze alinea best over. Tot straks! Goed, nu we met een selecter publiek zitten, kunnen we overgaan tot de essentie van het spel. Geen ellenlange missies waarbij je een grondstof van planeet tot planeet moet vervoeren, geen facties die eisen dat je concurrenten van hen gaat uitmoorden, en geen gemaskerde man met astmaproblemen die je vader blijkt te zijn. Niets van dat, wel gewoon de ultieme sandbox waarin je mag gaan spelen. De enige ‘missie’ die vasthangt aan het hele spel: probeer het centrum van het universum te bereiken. Moet dat? Natuurlijk niet. Als jij liever een andere richting uitgaat om wat nieuwe beestjes en plantjes naar jezelf te vernoemen, dan is dat jouw volste recht. No Man’s Sky is een game waarin niets moet, alles mag, en vooral: alles kàn. Starten doe je op een willekeurige planeet met je gestrande ruimteschip – een standaardmodelletje, maar dat kan je na verloop van tijd uitbouwen of dumpen om met een nieuw tuig je tocht verder te zetten. Zo word je al snel verplicht om te leren hoe het ontginnen van grondstoffen werkt, en dat je je life support op peil moet houden als je niet wil vergaan op een eenzame planeet waar waarschijnlijk niemand ooit nog een voet op zal zetten (nu ja, misschien landt er ooit nog wel iemand ook op jouw planeet, maar dan heb jij hem intussen wel al een coole naam kunnen geven). Normaal gezien zal je al snel je motoren opnieuw aan de praat kunnen krijgen, en vanaf dan kan je de steile klim van 90 graden inzetten naar de rest van het zonnestelsel waarin je net gedropt bent. De bestemming? Die kies je uiteraard zelf. Het spel zet je soms nog even op weg naar handige upgrades zoals een warp cell, zodat je snel naar een ander hoopje planeten kan springen, maar ook hier geldt: niets moet, alles mag. En kan.

No Man's Sky

En we noemen hem… ‘Tyrannosaurusmetmottigekoprarepotenendunnebeentjes’.

Eenmaal je je galactische ontdekkingsreis écht afgetrapt hebt, zijn de mogelijkheden eindeloos. Nu ja, met ‘eindeloos’ bedoelen we in feite ‘spring van planeet naar planeet en ontdek er alles wat er te ontdekken valt’, want dat zal toch de hoofdmoot gaan uitmaken van de spelbeleving van No Man’s Sky. Je kan natuurlijk ook gewoon eindeloos blijven cruisen in de ruimte – waar je trouwens regelmatig eens een asteroïde of andere ronddwalende stukken gruis en puin zal moeten ontwijken, maar als je ze kapotschiet win je wel waardevolle grondstoffen om de motoren van je schip van de nodige kracht te voorzien – maar de lokroep van een onontdekte planeet zal je al snel naar zich toezuigen, gesteld dat de zwaartekracht dat al niet doet natuurlijk. Elke planeet kan bovendien over een heel arsenaal aan atmosferen beschikken. De ene planeet kan continu in een staat van -100°C verkeren, terwijl de volgende alles in de fik laat vliegen. Ook radioactiviteit is zo’n factor om rekening mee te houden, want sommige planeten willen gewoon echt zo snel mogelijk van jou af.

Scannen, cashen en vloeken over opslagplaats

Bij het landen op een nieuwe planeet haal je best meteen je scanner boven (op de PS4 gebruik je daarvoor L2) om de plaatselijke fauna en flora onder de loep te nemen. Elke rots, bloem, vis, vogel of ander soort beest dat enigszins over een hartslag blijkt te beschikken, kan je zo immers opnemen in je na verloop van tijd gigantische encyclopedie die al je ontdekkingen bijhouden. Ook interessante landmarks kan je zo ontdekken en gebruiken als savepoints. Alles krijgt automatisch een willekeurig gegenereerde naam aangemeten, maar de creatievelingen onder ons kunnen hun ontdekkingen meteen omdopen tot iets anders. Bijvoorbeeld: ergens in dat onmetelijke universum van No Man’s Sky loopt nu een wezen rond met een piramidevormige kop die sinds vorige week officieel tot de soort ‘driehoekbakkes’ behoort, en een planeet met een aangename atmosfeer met enkele mooie bloemetjes en bijtjes staat intussen bekend als ‘Glorious Geekster’ terwijl zijn kleinere en besneeuwde broertje van eventjes verder in hetzelfde zonnestelsel ‘Snowy McSnowville’ heet. Het is bang afwachten vooraleer we een sterrenstelsel passeren waar alles en iedereen ‘Dickbutt’ werd genoemd, maar gelukkig is die kans procentueel enorm klein – net als de kans dat je überhaupt een andere gamer tegenkomt, overigens. Per ontdekking die je doet – van sterrenstelsel tot rots – krijg je bovendien ook units. Die galactische valuta heb je nodig om nieuwe onderdelen voor je schip (of gewoon een compleet nieuw ruimtetuig) en dergelijke meer te kunnen kopen, maar daarnaast kan je natuurlijk ook een handeltje in grondstoffen opzetten om voor wat harde cash te zorgen. Om maar te zeggen dat de mogelijkheden, nog maar eens, quasi eindeloos zijn.

No Man's Sky

Zo’n plantjes zagen we voorlopig nog niet in ons lokale tuincentrum.

Hoewel door het concept van het spel inderdaad voor eindeloze mogelijkheden lijkt te zorgen, valt aan het occasionele déjà vu-gevoel jammer genoeg niet te ontsnappen. Net iets te vaak zie je planten of beestjes die je even daarvoor ook al op een andere planeet had gezien – of toch een soort die er op lijkt. Fair enough, het kan natuurlijk altijd dat een gemeenschappelijke voorouder zijn vruchtbare genen verspreidde over het hele zonnestelsel, maar het doorprikt toch een beetje dat ballonnetje waarvan je dacht dat ie net iets groter was. Maar ach, een beetje geduld oefenen en je komt ongetwijfeld enkele andere wonderbaarlijke wezens tegen die je een andere naam kan geven en waarop je units kan cashen. Desalniettemin slaat de homogeniteit van de fauna en flora net iets te vaak toe naar velen hun mening, wat jammer genoeg ook een deel van het spelplezier kan vergallen. En nu we toch even ons licht schijnen over de negatieve zaken: de UI, AI én inventory management scoren helaas (zwaar) onder de maat. Al te vaak krijg je het gevoel dat je maar wat loopt te grinden, en dat je pak en schip over te weinig opslagplaats beschikken. Tel daarbij dat de besturing in de menu’s niet altijd even handig aanvoelt, en dat zowat alle beestjes op elke planeet schijnbaar hersenloos ronddolen (al zullen enkele motherfuckers je wel zonder verpinken aanvallen), en dan kom je toch aan enige ergernissen in No Man’s Sky. Een spijtige zaak, want zulke dingen kunnen nochtans makkelijk opgelost worden én hadden voor een (nog) aangenamere trip doorheen de sterren kunnen zorgen.

Echte Verhalen: De Ruimtepolitie

Wie je ongetwijfeld ook zal tegenkomen bij je rondreis door het universum van No Man’s Sky en voor enige ergernis kunnen zorgen, zijn de sentinels die elke planeet in het oog houden als een soort intergalactische politiedienst. De sentinels verschijnen in verschillende soorten en maten (meestal zijn het rondvliegende drones, maar er bestaan er ook met poten), en zullen zich vooral laten opmerken als ze zien dat je het ecosysteem van hun planeet te veel schaadt. Bij het genieten van een wandelingetje op een nieuwe planeet en het vredevol scannen van alle fauna en flora zal je geen last van hen ondervinden, maar bij het oogsten van net iets te veel grondstoffen naar hun zin of als je een braaf beestje hebt omgelegd (wettige zelfverdediging laten ze wel toe, gelukkig maar), zullen ze zich al snel minder vriendelijk opstellen. In dat geval kan je maar best snel met hen afrekenen, of maken dat je van hun planeet af bent, want anders komt er een hele horde van die mechanische rotzakken op je af. Bovendien verschillen de sentinels per planeet ook van karakter, zodat sommigen onder hen je zelfs zonder enige aanleiding aanvallen. Bruut politiegeweld, heet dat dan (maar ter compensatie zijn er dan ook wel planeten waar je je zowat alles kan permitteren, hoezee!).

No Man's Sky

Hoewel elke planeet in het begin zogezegd ‘onontdekt’ is, vind je wel regelmatig enkele landingsbasissen terug.

We hebben het al over beestjes en drones gehad, maar er is nóg een soort NPC’s waar je regelmatig op zal stoten in No Man’s Sky. In de ruimte vind je immers regelmatig een ruimtestation terug, waar je even kan verpozen of verder handel kan drijven met alle grondstoffen die je net gaan plunderen bent. Niet alleen vind je er telkens wel een alien terug die het station lijkt te runnen, er landen ook verschillende ruimtetuigen van andere levensvormen die openstaan voor handel (en wiens ruimteschip je zelfs kan overkopen indien je al genoeg units verzameld hebt). Per sterrenstelsel kom je wel een andere buitenaardse bevolking tegen, waar je voornamelijk op non-verbale wijze mee zal moeten communiceren. Indien je op een goed blaadje bij hen komt te staan, krijg je van hen wel enkele woordjes aangeleerd zodat je er toch iéts van verstaat, maar voor vloeiende gesprekken zal je wel wat tijd nodig hebben. Gelukkig zijn er op elke planeet ook points of interest te vinden waar je occasioneel al eens een woordje van de Vy’keenGek of Korvax kan oppikken. Goede relaties met hen levert je niet enkel een taalkundig voordeel op, het kan je soms ook een handige blueprint van een nieuwe technologie, een route naar een interessante locatie, of gewoon een aardige duit opleveren. Het moet wel gezegd worden dat de aanwezigheid van die rare snuiters het hele principe van No Man’s Sky toch iets te zeer ondermijnen. Elke planeet is zogezegd onontdekt, maar je vindt telkens wel ergens een handelspost waar één van de voorgenoemde beschavingen je al dan niet vriendelijk verwelkomt. Jammer toch, zo’n plothole, maar het helpt wel om de eenzaamheid van de ruimtereiziger wat te kunnen counteren.

No Man's Sky

Die rode ‘bosjes’ zijn gemaakt van plutonium, een essentiële brandstof voor je ruimteschip.

Intergalactische roadtrip

Goed, een erg uitgebreide gameplay dus, die voor heel wat mogelijkheden zorgt, maar hoe zit het met het audiovisuele luik van No Man’s Sky? Daar bestaan gemengde gevoelens over, want een planeet kan er vanop een afstandje al eens makkelijk vrij gepixeld uitzien, en ook na de landing kunnen er al eens enkele glitches optreden. En zelfs als alles goed loopt, ziet de oppervlakte er soms al eens basic uit en lijkt het alsof je teruggeworpen wordt naar de vorige generatie consoles. Akkoord, er is heel wat om te verwerken aangezien er telkens een hele planeet vormgegeven moet worden, maar vergeef ons dat we intussen toch net iets hogere standaarden gewend zijn. En ja, de gameplay en het feit dat je een heel universum aan je voeten hebt liggen om te ontdekken, maakt veel goed en zorgt er voor dat de graphics misschien net iets makkelijker van ondergeschikt belang worden, maar het oog wil toch ook wel wat. Doet de soundtrack het dan beter? Jawel, want daarvoor werd het Engelse 65daysofstatic ingelijfd. De instrumentale en elektronische rockers – in november zakken ze overigens af naar de Brusselse Botanique voor een concert – vuurden zestien nieuwe nummers op No Man’s Sky af, en zorgen zo voor een heerlijk ruimtesfeertje doorheen je intergalactische roadtrip. De band bracht die nieuwe No Man’s Sky: Music for an Infinite Universe (zelden een meer passende albumtitel geweten) intussen ook al uit op cd, voor de geïnteresseerden onder ons. Maar stel gerust een eigen afspeellijst samen op YouTube, Spotify of desnoods zelfs op je walkman, om zo voor wat deuntjes te zorgen tijdens je tocht langs de sterren.

Is No Man’s Sky de absolute topper geworden die Hello Games en Sony er de afgelopen jaren van gemaakt hebben? Daar moeten we helaas negatief op antwoorden. De wijze levensles ‘als het er te goed uitziet om waar te zijn, is het waarschijnlijk niet waar’ gaat ook hier op. Maar betekent dat dan dat het een slecht spel geworden is? Neen, ook dat zou de waarheid geweld aandoen, al is intussen wel meer dan duidelijk dat ieders persoonlijke belevenis apart zwaar kan variëren en dat de meningen over deze game vér uit elkaar kunnen liggen. No Man’s Sky heeft zijn tekortkomingen én zijn sterke punten, maar is bovenal gewoon slachtoffer geworden van zijn eigen hype. Jammer, want objectief gezien is het een prima sandboxgame met legio mogelijkheden om je eigen verhaal te scheppen. Zoals een intussen heengegaan icoon het ooit verwoordde: Ground Control to Major Tom, take your protein pills and put your helmet on.

No Man’s Sky bij Bol.com

7 Sterretjes zien

Vervloekt zijn onze generaties. Te laat geboren om Christoffel Columbus-gewijs onze eigenste aarde te ontdekken, en te vroeg geboren om tussen de sterren te reizen om allerlei nieuwe planeten en levensvormen te zien opduiken. Met No Man's Sky kan die leemte dan toch wat opgevuld worden, al is het spel natuurlijk niet de immer perfecte ruimtesimulator die er de voorbije drie jaar van gemaakt werd (je persoonlijke belevenis zal wel véél uitmaken om te zien welk cijfer jij dit spel zou geven). Al te vaak loop je op automatische piloot te grinden om grondstoffen en upgrades te verzamelen, de UI en AI konden pakken beter én je zal meermaals vloeken om het gebrek aan plaats in je inventory. Maar ach, die onvolmaaktheden zijn het allemaal waard wanneer je het genoegen voelt om hele sterrenstelsels naar jezelf te kunnen vernoemen. De échte ruimte kan nog wel even wachten.

  • Vormgeving 6
  • Audio 7
  • Gameplay 7
  • Levensduur 9
Share.

About Author

Niels Vanden Driessche

Historicus, volleyballer, journalist en toekomstige wereldoverheerser, die in zijn vrije tijd al eens graag achter de PlayStation kruipt of virtuele titels viert op Football Manager.

Reacties