Tussenin de zondvloed aan wederkerende IP’s zoals Mass Effect of Zelda waagt NieR: Automata ook zijn kans opgepikt te worden. Misschien zegt NieR je niets, maar ook deze game maakt deel uit van een lopende serie, al is de geschiedenis wat versplinterd. NieR: Automata is namelijk de opvolger van de in 2010 verschenen duotitel NieR: Gestalt en Replicant, op zich al een verre spin-off van de in 2003 gestarte Drakengard-reeks. De loopbaan van de saga was echter nooit een foutloos parcours. Drakengard was als musou nogal snel afgezaagd en NieR moest ondanks zijn uniek verhaal en stevige vechtmechanieken toch nog de duimen leggen als het op artistieke directie en mission design aankwam. Uitverteld is director Yoko Taro allesbehalve, maar loont het de moeite om opnieuw te luisteren? Absoluut, en om meer dan één reden.

Nier Automata

Ontwikkelaar: Platinum Games
Uitgever: Square Enix
Platform: PS4, PC
Aantal spelers: 1
Release: 10 maart 2017 (17 maart 2017 op PC)
Reviewcopy op PS4 bekomen via de uitgever

2B Or not 2B?

Laten we beginnen met het verhaal. In NieR:Automata volgen we in eerste instantie het avontuur van android 2B. Haar missie: de aarde ontruimen van de ontelbare machines die een kleine 8000 jaar geleden besloten ons ras uit te roeien. De resterende mensheid is ondertussen gaan schuilen op de maan, maar gezien hun beperkt aantal moeten ze ironisch genoeg beroep doen op androides om de klus te klaren. Het verschil tussen 2B en haar doelwitten? 2B heeft een eigen AI en werd gemaakt om ons te beschermen. Haar eigen wil heeft ze wel mooi in de fabriek achtergelaten. Want wanneer haar commandant voor project YoRHa van haar verwacht dat ze het hol van de leeuw invliegt voor wat info schiet het verhaal snel uit de startblokken. In die taak wordt ze bijgestaan door 9S, eveneens androide maar gespecialiseerd in verkenning (de S staat hier voor scout). Samen gaan ze al gauw ontdekken dat er tussen het YoRHa archief en de werkelijke situatie nog een wereld van verschil zit. Wie het zich afvroeg, NieR speelt zich af in hetzelfde universum als zijn voorganger, maar kennis van zaken is nooit een vereiste. Af en toe bevat het spel wel knipogen, zoals de verschijning van Devola en Popola, maar verdere verbanden zijn uitsluitend weggelegd voor wie zo diep wil graven.

Deze diashow vereist JavaScript.

Meer vertellen zou weliswaar een spoiler zijn van dit geweldige scenario. Want ondanks het overwegend anime design van personages en omgevingen biedt het veel meer dan doet lijken, althans vanaf de tweede lectuur. Diep filosofische thema’s zoals de mening van het leven, liefde, verlies, maar ook zelfloosheid en artificiële evolutiedruk komen regelmatig aan bod en kleuren het werk, vaker dan niet gitzwart. Het discussiepunt is niet altijd even duidelijk gebracht, maar het zet aan het denken, vooral omdat al deze thema’s impliciet in conflict zijn met de antagonisten van het spel: machines. Wat betekent liefde voor een machine? Kan een robot werkelijk zelfloos zijn als zijn geprogrammeerd doel dienen is? Onze axioma’s overboord gooien is wat NieR: Automata toelaat onze ‘menselijkheid’ (je zou er soms over twijfelen als je het nieuws opzet) met brio in perspectief te zetten.

De manier waarop het verteld wordt kon wel af en toe beter. Enerzijds is de pacing pas optimaal als je enkel de hoofdmissie volgt. Het andere probleem is soms zeer onduidelijke passages, deels te wijten aan de structuur van het spel. Veelal krijg je slechts flarden info. Je krijgt dan bijvoorbeeld een document waarvan de helft onleesbaar is of een cutscene toont je met opzet niet wat 9S aan het doen was toen. Het geheel wordt pas na je tweede, derde of zelfs vierde playthrough prijsgegeven. Het is weliswaar geen goedkope manier om de levensduur te verlengen. Elk toertje op de molen is substantieel verschillend in zowel scenario als in gameplay. Vooral dat laatste scherpt de nieuwsgierigheid.

Gameplay hutsepot van Platinum kwaliteit

NieR: Automata is hoofdzakelijk een actiespel zoals enkel Platinum Games ze tegenwoordig maakt. 2B zoeft over het scherm en ontwijkt met ongeziene luchtigheid alvorens, met even ongeziene brutaliteit, robotten in twee te klieven. De bestelbon bevat verder ook al wat je verwacht van een Platinum Games spel: combo’s, counters, projectielen en verwoestende speciale aanvallen. Wel is er weinig innovatie ten opzichte van pakweg Bayonetta, al is dat allesbehalve slecht nieuws natuurlijk. Want het betekent ook dat elke set piece overdonderend is en elk baasgevecht je bij zal blijven.

Deze diashow vereist JavaScript.

De vernieuwing komt hem in de eerste plaats van de RPG-mechanieken aanwezig in Automata. Dankzij tal van plug-in chips kan je 2B meer attack geven of ervoor zorgen dat elke slag leven steelt van je vijand. Deze chips dienen zelfs om je HUD in te vullen. Geen behoefte aan je levenspunten te zien? Doe maar weg, meer plaats voor attack chips. Naast de chips zijn er dan ook tal van wapens te vinden. Verdeeld in vier categorieën zorgen zij voor je verdere combodiversiteit. Spijtig wel dat het geheel aan RPG-elementen vanaf een hoger level redundant wordt, de ‘schuld’ van het vlotte vechtsysteem dat gewoon geen nood heeft aan al die prullaria. NieR is evenwel geen eenvoudig spel. Vijanden en bazen kunnen bijzonder hard uit de hoek komen en van de doodsmechaniek, gelijkaardig aan Dark Souls (sterven = al je chips op de grond, twee keer sterven = alles kwijt) kan je snel grijze haren krijgen. Wel betreuren we de erbarmelijk slecht gekozen moeilijkheidsgraden voor wie normal niet uitdagend genoeg vindt. Hard ontneemt je onverklaarbaar de lock-on functie en Very Hard doet hetzelfde naast van elke slag een one-hit-kill te maken. Verschrikkelijke ideeën als je het ons vraagt.

Platinum toont hier wel aan dat ze wat anders kunnen dan enkel knokspellen programmeren. Net als bij zijn voorganger is Automata doorspekt met creatieve perspectieven voor de actie doorheen je hele avontuur. Zonder waarschuwen wordt het spel plots een shoot-em-up om dan luttele minuten later een 2.5D platformer te zijn. De veranderingen zijn verrassend fris, maar ook bovendien haast vlekkeloos geïmplementeerd. Het enige waar je op zou kunnen vloeken is wanneer van je van een 3D-omgeving naar een 2.5D stukje probeert te springen. Voor de rest zijn alle perspectiefveranderingen een ware toevoeging aan de ervaring. Waar het zelfs bijzonder veel bijdraagt tot het werk en scenario is in het overbrengen van gevoel door die mechanieken. Je aartsvijand hacken is geen cutscene, het is een gamefase waarin je van binnenin ontdekt hoe gefrituurd het moederbord van de slechterik wel is.

Een grafische evenwichtsoefening

Een foutloos meesterwerk is NieR: Automata niet helemaal. Een van die pijnpunten is de verstandhouding tussen grafisch vermogen, technisch kunnen en de artistieke directie. Het is een Platinum Game en dat betekent 60FPS or no business. Alleen eist dit in de kleine open wereld al duidelijk zijn tol op het grafische aspect. Zo zijn heel wat textures van slechte kwaliteit en lijkt de wereld nogal ongedetailleerd tussenin belangrijke stopplaatsen. Verder moet ook de renderafstand boeten, waardoor er steeds mist lijkt te hangen in het spel. En als je echt je best doet, dan kan je het spel af en toe betrappen op nog volledig te laden decorelementen. Het mes snijdt aan twee kanten. Persoonlijk zie ik zo een spellen liever vlot draaien dan bloedmooi ogen.

Deze diashow vereist JavaScript.

En zoals we iedere keer ook herhalen: graphics zijn niet alles. Het is de artistieke directie dat elk polygon zijn identiteit geeft. Ze zijn hier dan misschien wat minder slick dan je zou willen, aan identiteit is er geen gebrek. Je voelt tegelijk de presence van de machines zonder te vergeten waar al deze ruïnes oorspronkelijk voor stonden. Zelfde voor het design van de vijanden, prachtig in evenwicht tussen hun oorspronkelijke staat en hoe ze nu zijn na 8000 jaar oorlog, al mocht er wat meer variatie in de modellen zitten. Ook de animatie maakt deel uit van het design, en ook hier schiet het in de roos. 2B zweeft gracieus door de vijanden als een ervaren krijger, maar wanneer ze van een grote hoogte landt is het plots weer pijnlijk duidelijk dat ze een massief stalen robot is. Ook dat evenwicht juist hebben is design. Zijn die artistieke keuzes steeds optimaal? Helaas niet, aan ongeïnspireerde omgevingen is er ook geen gebrek. Vooral de eerste stad en daaropvolgende woestijn zouden wel eens een koude douche kunnen zijn voor nieuwsgierige spelers, en je zou ze op dat ogenblik ook niets kwalijk kunnen nemen.

Een soundtrack als gegoten

De soundtrack van NieR: Automata is ongetwijfeld zijn sterkste punt. Net als bij zijn voorganger leveren Keiichi Okabe en Keigo Hoashi zes uur melancholische tracks vol eclectische geluiden en zeldzame toonaarden. Gekoppeld aan de gewaagde keuze beroep te doen op zangstukken in een verzonnen taaltje zorgt dit voor een OST die als een paal boven water staat. Deze soundtrack is Automata en vice versa. Onderstaand deuntje spookt nu al dagen door mijn hoofd. Niet omdat het catchy is, maar omdat het mij meteen terugvoert naar dat ene overblijvende stadje, compleet met mijn initieel bitterzoete gevoel.

Herspeelbaarheid troef

NieR: Automata blijft al bij al wel een nichespel. Hebben de vorige duizend woorden je niet kunnen overtuigen dan zal niets dat kunnen doen. Voor bij wie het wel kriebelt om nu naar de winkel te lopen hebben we nog een verkoopsargument; de levensduur. Het hele verhaal ontdekken vraagt op z’n minst dat je 3 keer de credits laat rollen. Opnieuw, het is herspeelbaarheid dat je wil opzoeken en geen lamme truc. We willen de verrassing intact houden, maar het is GEEN klassieke NG+ zoals je ze gewoon bent. Naast al je playthroughs, die elk een dikke 10h in beslag nemen, kan je ook een myriade aan optionele missies volbrengen. Hun opzet is wel niet altijd even nobel. Een groot aantal missies zijn droge farm quests, af en toe zelfs met extreem onredelijke eisen. Gelukkig gebruikt Platinum deze missies niet als opvulling of vergrendeling van vaardigheden. Allemaal vertellen ze je wat meer over de wereld of de schaarse inwoners die je erin vindt. Alles bij elkaar, en als je per se alle antwoorden van het scenario wil kennen, ben je zeker 40h zoet met Nier: Automata

En uiteraard is dit een job dat enkel androiden kunnen…

8 Verfrissend

NieR: Automata is niet perfect, maar het is zonder twijfel de beste NieR, mogelijks zelfs het beste Platinum Game actiespel op de markt. Het verhaal is veel volwassener dan het design laat vermoeden en de titel mag stoeffen met een enorme herspeelbaarheid. De enige minpunten zijn de soms vuige textures en de vaak saaie zijmissies. Je bent gewaarschuwd.

  • Verhaal 9
  • Vormgeving 7.5
  • Gameplay 8
  • Audio 10
  • Levensduur 9
Share.

About Author

Jason Blomme

Games games en nog eens games. Ik ben geboren met een controller in de handen en zal zo waarschijnlijk ook heengaan. En podcasts.

Reacties