Mario Kart is waarlijk een kosmische kracht om u tegen te zeggen. Of het nu het gevolg is van onheilige bezweringen, de wil van een Nintendo-minnende god of gamedesign zo briljant dat het de hemelen ontroert; de macht die deze geliefde franchise heeft over de harten en zielen van stervelingen is onontkenbaar. Ik ben Niconar, profeet, en dit is het relaas van mijn bedevaart naar de heiligste altaren van het Mario Kartisme: de Mario Kart VR-machines in VR Zone Shinjuku.

Mario Kart is duidelijk meer dan een game. Het is een verheven iets dat gezegend of ongezegend is door een hemel of een hel. Hoe verklaart een mens anders de immense populariteit van dit nobele spel? Omdat de franchise al 25 jaar lang bijzonder amusante games aflevert met een lage instapdrempel, simpele controls en verrassend diepgaande gameplay? Pure waarheid, maar niet genoeg waarheid om te verklaren waarom Mario Kart qua volgersaantal een hele hoop religies evenaart. Nee nee, hier zijn bovennatuurlijkere dingen aan de hand.

Mijn eigen fanatieke devotie kwam tot stand na te zien wat de laatste incarnatie van de serie heeft aangericht in mijn sociale cirkel. Die ontving me aanvankelijk op hoongelach toen ik destijds kwam aanzetten met Mario Kart 8. Nintendo was voor baby’s en ongeschikt voor stoere patsers als wij. Drie jaar later en Mario Kart is de nationale sport van de vriendenkring. Elke bijeenkomst, onze hiërarchie, ons taalgebruik en onze waarden en normen worden tegenwoordig gedomineerd en bepaald door Mario Kart. Mijn vrienden zijn mensen die absoluut geen nostalgische band hebben met Nintendo, maar nu wel complexe en luidruchtige relaties koesteren met Nintendo-personages.

niconar mario kart vr shinjuku cartoon

Ter illustratie.

Toen ik een half jaar geleden voor het eerst wind kreeg van Mario Kart GP VR, was intens spiritueel verlangen dan ook mijn deel. Een complete virtuele simulatie van de heilige circuits van het Mushroom Kingdom? Een manier om de glorie van Mario Kart te ervaren alsof we in levende lijve het spel zouden betreden? Een bedevaart naar VR Zone Shinjuku, de enige plek ter wereld waar Mario Kart VR te spelen valt, was de enige optie.

De jungle van Kabukicho

Het is midden november als onze kogeltrein aankomt in het station van Shinjuku, de drukste en belangrijkste stad van Tokio. Mijn twee kompanen en ik zijn hier met een missie. We negeren tijdelijk de wonderlijk felle herfstkleuren, de onbetwiste superieuriteit van de Japanse keuken, de onberispelijkheid van de lokale parken en de algemene glorie van deze metropool om ons zo snel mogelijk naar ons bedevaartsoord te begeven. VR Zone Shinjuku ligt in Kabukicho, de grootste rosse buurt van Azië. Het is één grote kermis van neonlichten, kleine drukke horecazaken, extreem lawaaierige arcades en talloze schreeuwerige schermen die elk schaamteloos hun eigen luide audio de straat inpompen. Als ware hedonist kan ik geen genoeg krijgen van deze barrage aan interessante prikkels.

Kabukicho is één grote kermis van neonlichten, kleine drukke horecazaken, extreem lawaaierige arcades en talloze schreeuwerige schermen.

Mijn medepelgrims – die we zullen aanspreken met de schuilnamen Wilhelmus en Steffenwolf – vergaat het minder goed. Zij zijn zelfverklaarde boerenzonen die duidelijk moeite hebben met deze genadeloze overdaad aan drukte en waanzin. Beiden verkiezen het traditionele boven het moderne, serene rust boven gezellige chaos. Dat uitgerekend zij me dolenthousiast vergezellen naar een godverdomde hypermoderne VR-arcade spreekt wederom boekdelen over de bovennatuurlijke aantrekkingskracht van Mario Kart.

Midden in de jungle van Kabukicho, aan het uiteinde van een relatief rustig plein, vinden we onze bestemming terug. VR Zone Shinjuku is een stijlvol, modern gebouw van een half jaar oud. Een kakelverse zilveren rechthoek, gesierd met een neonpatroon dat langzaam wisselt tussen felblauw en felpurper. Waarlijk een adequate tempel voor de meest glorieuze der Mario Kart-ervaringen.

Een adequate tempel

Aan de kassa leggen we 4400 Japanse flappen (ongeveer 30 euro) neer voor een inkomticket en een set van vier gekleurde tickets. Elk van die gekleurde tickets geeft toegang tot een van drie attracties. Voor de meeste games kan je een extra ticket kopen voor 1000 yen (7,5 euro), maar voor Mario Kart VR en nog twee andere dingen is de set van 4400 yen de enige optie. De andere mogelijkheid, om 800 yen inkom te betalen en voor elke attractie apart een ticket te scoren, is dus volledig Mario Kartloos en enkel geschikt voor smerige heidenen.

De binnenkant van de arcade is al even gepolijst als de buitenkant. Het hele interieur is ruim, proper genoeg om van de grond te eten en voorzien van een gezonde dosis neonlampen. Talrijke schermen tonen afwisselend promotiebeelden, een grondplan en de wachttijden voor elke attractie, die over twee verdiepingen geïnstalleerd staan in alcoven langs brede wandelgangen.

Het hele interieur is ruim, proper genoeg om van de grond te eten en voorzien van een gezonde dosis neonlampen.

Alle bezoekers lopen verplicht rond met stoffen gezichtsmaskers. De VR-brillen moeten namelijk beschermd worden tegen invasies van microscopisch ongedierte, want als er één ding is dat Japanners even hoog prijzen als hun goddelijke etenswaren en hun gevoel voor piekfijne organisatie, is het wel hygiëne. Elke attractie wordt bewaakt door twee of meer operatoren, die assistentie en uitleg verschaffen voor, tijdens en na het spelen. Deze toonbeelden van professionaliteit verzekeren daarnaast ook dat alle bezoekers correct aanschuiven en maken de installaties snel en efficiënt schoon na elk gebruik. Er zijn 13 virtual reality-games beschikbaar in de arcade, allemaal gerund op Vive-machines, allemaal ontwikkeld door Bandai Namco (uitbater van heel het ding trouwens, misschien geen onbelangrijk detail). De Mario Kart VR-machines lonken, maar we besluiten om eerst wat virtual reality-gewenning te ontwikkelen met de andere tickets van onze set. Het sacrament van Mario Kart VR verdient namelijk enkel de meest optimale ervaring.

Hengelsport, trauma’s en mechs

Steffenwolf is de minst avontuurlijke van ons gezelschap en kiest eerst voor hengelsport-simulator Fishing VR Gijiesta, de enige game die een activiteit simuleert binnen de grenzen van zijn comfortzone. Wilhelmus stapt gewoon blindelings naar de dichtsbijzijnde installatie. En ik, ik opteer voor een spel dat ik kan vergelijken met ervaringen uit het echte leven: Ski Rodeo.

Mijn eerste ervaring met VR maakt indruk. De headset zit relatief comfortabel en is ontworpen om optimaal mijn bijziendenbril te huizen. Ski Rodeo simuleert tamelijk realistisch de nobele kunst van het berg-afscheuren-als-een-onnozele-zot, ondanks de nogal platte textures en de wat lage polygon count. De koude lucht die de machine in mijn gezicht blaast en de trillingen die perfect het kraken van sneeuw onder skilatten simuleren, maken veel goed. Het mooiste compliment dat ik het hele VR-gebeuren kan geven komt wanneer ik tegen een gesimuleerde 90km/u op een gesimuleerde rots knal en paniekerig wegtrek, terwijl ik een erg niet-gesimuleerde gil slaak. Had ik niet al vijf dagen geleefd op een constiperend rijstdieet, had ik sowieso van broek mogen wisselen.

De koude lucht die de machine in mijn gezicht blaast en de trillingen die perfect het kraken van sneeuw onder skilatten simuleren, maken veel goed.

De games die we in de komende twee uur spelen, variëren vrij sterk in sensatie en kwaliteit. We besturen een EVA en vechten tegen een heel vies beest in Evangelion VR: The Throne of Souls. We vliegfietsen over en door prachtige bergen, schone weilanden en pitoreske valleien in Hanechari Winged Bicycle. We worden getraumatiseerd door Dinosaur Survival Run: Jungle of Despair. We krijgen les van Goku hemzelve in het luid schreeuwen en afvuren van apocalyptische vuurballen in Dragon Ball VR: Master the Kamehameha. We zitten op de hand van een strijdende Gundam in Daiba Aerial Clash. We horen bloedstollend gekrijs en ontwijken daarom wijselijk de machines van Hospital Escape Terror. We staren naar een schaarsgeklede holografische co-piloot in mech sim Argyle Shift. En we herleiden onze medebezoekers tot schroot in 4vs4 shooter Mobile Suit Gundam: Bonds of the Battlefield.

Van alle uitgeprobeerde spellen voelen enkel Bonds of the Battlefield en het Evangelion-ding aan als volwaardige, volledig interactieve games. De meeste attracties zijn eerder railshooters of semi-interactieve achtbanen. Plezier was zeker ons deel en ik zou twintig pagina’s aan elkaar kunnen lullen over al deze virtuele avonturen, maar we hebben belangrijkere dingen te doen. Het wordt tijd dat we onze bedevaart verder zetten. Tijd voor Mario Kart Arcade GP VR.

Rituele voorbereiding

De Mario Kart VR-installatie bestaat uit twee sets van vier machines in de vorm van karts. Terwijl we plaatsnemen in de wachtzaal vraagt een van de operatoren of we een eenzame Amerikaan willen adopteren als onze vierde man. We gaan akkoord en worden onmiddellijk getrakteerd op een typisch Amerikaanse waterval van supervriendelijke smalltalk. Gelukkig is Wilhelmus beleefd genoeg om te luisteren, want ik moet mij mentaal voorbereiden op de levensveranderende spirituele ervaring die ik op het punt sta te beleven.

Net zoals bij de vorige attracties krijgen we een Engelse infofiche van de operatoren, met daarop alle uitleg die we nodig hebben. De controls zijn zoals verwacht erg simpel: een stuur, een rempedaal en een gaspedaal. De drie items (bananen, hamers en groene schelpen) worden bediend met werp- en klopbewegingen. Er is geen handrem of hop-knop, dus driften en jumpboosts zijn er niet bij.

Op de fiche pronkt ook het logo van Bandai Namco, wat me eraan herinnert dat Mario Kart VR eigenlijk helemaal geen product is van Nintendo. Dat andere handen dan die van Shigeru Miyamoto en de zijnen een Mario Kart-game scheppen, klinkt misschien als heiligschennis, maar de ontwikkelaar heeft eigenlijk al vrij veel relevante ervaring met de franchise. Bandai Namco was in het verleden verantwoordelijk voor het uitstekende Mario Kart Arcade GP en heeft ook geassisteerd bij de schepping van Mario Kart 8. Het Huis van Pac-Man heeft met andere woorden al lang bewezen de gewijde racegame te behandelen met de nodige fanatieke verering.

Wanneer het onze beurt is om personages te kiezen wijzen Steffenwolf en ik bliksemsnel naar respectievelijk Mario en Luigi. Wilhelmus kiest voor Yoshi, zodat de Amerikaan opgescheept zit met Peach. Perfect. Eenmaal in onze karts behandelen de operators het hele gebeuren als acolyten die een duister ritueel voorbereiden. Ze voorzien ons van handschoenen met grote sensoren en plaatsen de headsets met grote eerbied op onze hoofden. Voor ik het goed en wel besef bevind ik me aan de startlijn van een circuit in het Mushroom Kingdom. Een stem vraagt in Engrish of ik mijn handen kan zien. Ik kijk naar beneden en zie de blauwe benen, groene armen en witte handschoenen van Luigi. Een eerste scheut van verwarring en identiteitscrisis knalt door mijn hoofd.

Ik bewonder lustig de kleurrijke omgeving tot ik Mario emotieloos naar mij zie staren. Hij zwaait. Ik zwaai terug. Mario spreekt me vervolgens aan in plat Kempisch, met de rauwe sigarettenstem van Steffenwolf. Hij vindt het fijn dat we naar elkaar kunnen zwaaien en verzekert me dat ik zijn virtuele stof zal vreten. Ik zie Yoshi dolenthousiast rondkijken, luid lachend met de stem van Wilhelmus. Peach kijkt ook rond maar zegt niets, waarschijnlijk geïntimideerd door de kracht van ons regale dialect.

Op het laatste moment worden we opzij geramd door twee vervaarlijke bolides. Het zijn Bowser en Wario, die nog snel de vacatures voor valsspelende computertegenstanders komen invullen. Ze nemen vooraan plaats, net voor een Lakitu komt aangevlogen met de startlichten. Het aftellen begint en vlak na de tweede biep druk ik instinctief mijn gaspedaal in. Mijn kart begint stevig te bibberen en ronken. De seconde dat het licht op groen springt, vlammen we er alle zes vandoor.

Dit is het moment waarop ik alle grip met de realiteit verlies.

Een bittere veldslag

Met een absolute rotvaart en de wind in onze gezichten scheuren we voorbij glimlachende bergen, grote paddestoelen, het kasteel van Peach en andere typische taferelen van het Mushroom Kingdom. Ik gebruik dit obstakelloze eerste segment van het circuit om te wennen aan mijn kart, om het rijgedrag van mijn tegenstanders te analyseren en om me al zo hard mogelijk naar voor te werken. Wario en Bowser rijden zoals verwacht erg agressief, maar ook erg mechanisch en voorspelbaar. Een luid lachende Yoshi is zich duidelijk hard aan het amuseren, maar beschikt niet over het killer instinct om een bedreiging te vormen. Hetzelfde geldt voor Peach. Neen, het is snel duidelijk dat de in het plat Kempisch vloekende Mario hier mijn grootste tegenstander zal zijn.

Mario en ik rijden respectievelijk eerste en tweede wanneer we nonchalant een klif afrijden en onze ingebouwde deltavliegers ontplooien. We vliegen hoog over een meer en krijgen daarbij even een prachtig zicht over deze psychedelische koortsdroom van een koninkrijk. Zodra we terug op de baan landen wordt de situatie een pak hectischer, dankzij een meute Piranha Plants die onverwacht uit de grond ontspruiten.

Het vereist al mijn concentratie en zenuwslopend stuurwerk om de kaken van de hapgrage vleesetende planten te ontwijken. Nadat ik en Mario heelhuids door dit bloemenperk des verdoemenis zijn geraakt, draai ik snel mijn hoofd om te zien hoe de rest het moet ontgelden. Ik zie Yoshi, Wario en Bowser verscheurd worden door de bloemen, op een soundtrack van Vlaams gevloek en beestachtig gebrul. Peach is er ook doorgeraakt en slaagt erin om me in het volgende segment voorbij te steken. Gelukkig is Mario bij de pinken genoeg om haar brutaal de borduur in te rammen.

Een halve kilometer later betreden we een tunnel waar Thwomps de dienst uitmaken. De levende betonblokken, van wie het levensdoel bestaat uit omhoog vliegen, verpletteren en in de weg staan, doen precies wat van hen verwacht wordt. Wario en Bowser slagen er hier in om me in te halen, maar hun hoogmoed wordt terstond gestraft door de verbrijzelingskracht van de Thwomps. Door de chaos maak ik een cruciale stuurfout, wat me rechtstreeks richting een van de woest kijkende betonnen rekels doet rijden. Gelukkig vliegt het ding net op tijd omhoog, zodat mijn kostbare momentum toch behouden blijft.

Eenmaal de tunnel uit bevinden we ons hoog in de wolken, tussen bonenstaken en vliegende piratenschepen. Bullet Bills, levende kogels met een kort en tragisch bestaan, vliegen voorbij boven onze hoofden maar komen de race gelukkig niet verstoren. Wat wel storend werkt, zijn de vele Bob-ombs die intussen de baan heel erg onveilig maken. De levende bommen, voor wie het leven een tamelijk stresserende hel moet zijn, richten een absolute ravage aan in de gelederen. Niemand van ons wordt gespaard en de status quo blijft behouden.

Terwijl ik Mario met alle macht probeer in te halen passeren we een zwerm groene schelpen, vastgebonden aan groene ballonnen. Ik tracht een van de schelpen vast te grijpen maar ik faal vreemd genoeg in mijn opzet. Mario daarentegen kan er wel een bemachtigen, drukt op zijn rem en ramt de schelp point blank in mijn gezicht. Ik tol rond en kom tot stilstand terwijl Mario een schelle, valse en ontzettend sadistische lach de wereld instuurt. Ik zie Bowser, Wario, Yoshi en Peach voorbijscheuren.

De moed zakt me even in de grote bruine schoenen tot ik mezelf snel moed inschreeuw. “IK BEN LUIGI, EIGENAAR VAN DE GEMEENSTE DEATH STARE VAN HET UNIVERSUM! IK BEN MINSTENS EVEN VEEL WAARD ALS DIE KLEINE RODE VETKWAB! DEZE RACE IS GODVERDOMME VAN MIJ!” Ik ram zo agressief als ik kan de gaspedaal in en start een wanhopige inhaalrace.

We bevinden ons intussen in Bowsers kasteel, waar Thwomps, Bob-ombs, lava-uitbarstingen, bananen, groene schelpen en hamers de race hebben herleid tot een hilarische en bittere veldslag. Ik navigeer me door de chaos met ongekende concentratie en wilskracht, tot ik op miraculeuze wijze terug tweede rij, met Mario stabiel in het vizier. Door bochten met veel gevoel voor risico kort af te snijden slaag ik erin om vlak achter Mario te rijden, maar vanaf daar blijft onze snelheid gelijk en kan ik hem maar niet inhalen.

Plotseling wordt alles terug zonnig en bevinden we ons in het kasteel van Peach, wat enkel kan betekenen dat de eindmeet in zicht is. We passeren een laatste zwerm van items, en als bij wonder slaag ik erin een hamer te grijpen. Met de meest epische mokerslag in de geschiedenis van alles ram ik Mario op vijf meter van de finishlijn opzij. Terwijl de geliefde Nintendomascotte de meest obscene scheldwoorden die de Vlaamse taal rijk is krijst, eindig ik de race als winnaar. Adrenaline, dopamine en alle andere stoffen die het brein aanmaakt op zulke momenten herleiden mijn bewustzijn tot pure extase. Ik werp mijn armen omhoog en kraai victorie zoals nog nooit iemand victorie gekraaid heeft.

Een nuchtere mening

Terwijl de bril van mijn hoofd wordt verwijderd en de wereld van Mario en kompanie verdwijnt, heb ik even tijd nodig om me terug aan te passen aan de realiteit. De wind die ik voelde werd strategisch geleverd door een ventilator. De trillingen van mijn kart en de oneffenheden van het circuit werden perfect gesimuleerd door een vibratiemotor. Ik ben niet Luigi, ik ben Niconar.

Vervolgens werp ik mezelf nederig op de grond, mijn armen gestrekt richting de VR-machines, en ik schreeuw de woorden “MARIO EN LUIGI IN DEN HOGE! GEZEGEND ZIJ DEZE MECHANISCHE ALTAREN! DAT DEZE CONTRAPTIES VAN PLASTIEK EN SILICONEN ONS ZO KUNNEN TRANSPORTEREN NAAR HET PARADIJS DER PARADIJZEN IS EEN WONDER BOVEN ALLE WONDERS! EEN MIRAKEL DAT GEEN GELIJKE KENT! PRIJS NINTENDO! PRIJS BANDAI NAMCO! WEE ONS, DAT WIJ DEZE PERFECTIE HEBBEN MOGEN ERVAREN EN NU TERUG MOETEN LIJDEN IN DIT TRANENDAL VAN EEN REALITEIT! WEE ONS, WEE ONS, WEE OOONS!”

Wilhelmus grijpt me bij mijn schouder. Hij verkondigt al lachend dat dit inderdaad een heel erg coole ervaring was en geeft me een enorm luide klets in het gezicht. Dankzij deze interventie kan ik mezelf losrukken uit de ketenen van spirituele trance, om eindelijk een nuchtere mening te kunnen formuleren. Mario Kart Arcade GP VR is veruit de beste game in deze arcade en een toonbeeld voor het potentieel van virtual reality. Het is zonder twijfel een volwaardige Mario Kart-game en een van de leukste vijf minuten die ik de laatste jaren beleefd heb.

Steffenwolf, die best kan lachen met de frustrerende manier waarop hij de eerste plaats moest afstaan, gaat volledig akkoord met mijn mening. Hij heeft wel kritiek op de vijf seconden extreme lag halverwege de race, een moment dat ik eigenlijk al vergeten was. Ikzelf moet toegeven dat het vastgrijpen van items bij momenten niet naar behoren leek te werken. Daarnaast werd ik aan het einde van de race ook even tamelijk misselijk. Een spijtig fenomeen dat helaas nog steeds een onvermijdelijk probleem is voor het hele medium. Maar deze punten zijn slechts kleine muggezifterijen die de pret helemaal niet konden drukken. Mario Kart VR is een overtuigende kartingsimulator, gezegend met die heilige mix van intens racegeweld en hilarische chaos die alle Mario Kart-games zo belachelijk plezierig maken.

Spiritueel voldaan en met kaken die pijn doen van het lachen verlaten we de arcade. Onze bedevaart was een groot succes. Als ware gelovigen twijfelden we nooit aan de glorie die Mario Kart VR ons zou brengen, maar toch werden onze verwachtingen overtroffen. Oh jawel, wij zijn meer dan ooit klaar om onze rol van ware profeten van het Mario Kartisme met vernieuwd fanatisme uit te oefenen. Hoort ons preken, allen! Hoort ons tot in de eeuwigheid preken over de superieuriteit van Mario Kart, aan al die het wel en niet willen horen.

Share.

About Author

Nick Dercon

Cosmicist. Schepper van onheilige huwelijken van woord en beeld. Grootconnaisseur van de nobele kunst van het videospel.

Reacties