De Halo serie is onmismakelijk verbonden met de Xbox console. Sinds het begin waren de verhalen van Master Chief er al in geslaagd om van ontwikkelaar Bungie’s creatie een ware killer app te maken. Nu, zoveel jaren later is de serie een deel van zijn superbe kwijt en is het tevens veranderd van herder. 343 Industries houdt nu de touwtjes in handen en, ondanks een positief ontvangen eerste poging met Halo 4, was het gebrek aan maestria wel voelbaar. De studio waagt nu een nieuwe poging met Halo 5: Guardians, maar een reden om de console te kopen is het zeker niet meer.

Halo 5: Guardians is een rasechte popcorn shooter. Het genre ontleedt zijn naam aan typische actie-cinema, waarvan je weinig moet verwachten maar rustig kan aanschouwen met verstand op nul. En de actie vliegt je ook letterlijk om de oren, met een ratio ontploffingen per minuut waar Michael Bay zeker jaloers op zou zijn. Deze episode van Halo volgt zijn voorganger rechtstreeks op en laat ons achter met een terneergeslagen Master Chief en een vernietigde Cortana. Het verhaal start echter bij Jameson Locke, leider van vuurteam Osiris, in opdracht om de verdwaalde Master chief te vinden. Het team reist hiervoor het heelal af, van de fel bevochten Argent Moon naar Meridian, op zoek naar het verloren Blue Team. Er zullen geen spoilers volgen in deze review! Weet gewoon dat je het hele spel afwisselt tussen beiden team’s en hun avonturen, het geheel gecoat met een dikke laag actie en talrijke cutscenes. Fireteam Osiris zoekt vooral antwoorden voor de UNSC, over de activiteiten van Blue Team terwijl Blue Team zelf verder de Prometheans probeert tegen te houden. Het verhaal gaat me niet bijblijven als het beste ooit, maar het zit vooral wat flauw in elkaar en bevat behoorlijk wat clichés. Verwacht voor het genre, onverwacht voor Halo.

Halo 5 guardians Jameson Locke

Spartan Jameson Locke, leider van fireteam Osiris

60 FPS aan een prijs, ‘revolutionaire’ gameplay

Grafisch zit het spel in een grijze zone. Enerzijds draait alles aan 60 frames per seconden en valt er niets te bemerken op vlak van animaties, effecten en belichting. Technisch laat het spel ook amper een steek vallen, met slechts zelden wat popping als lacune. Daar tegenover staan enkele lelijke textures en stevig gekartelde schaduwen hiermee in schril contrast, en vaker dan niet zijn de omgevingen vrij van enig detail. Decors komen hierdoor, zonder de ogen uit te steken, vaak pover en dof over. De eerste paar missies leiden je ook door grauwe ruimtestations, waarvan het vermoedelijk de bedoeling was zo over te komen. Eens in de open omgevingen daarentegen, kan dit niet het geval zijn, en hier en daar een plant die wiegt in de wind had zeker geen overbodige luxe geweest. Maar, zoals gezegd, valt er buiten dit gebrek aan flair amper wat te bemerken. De artistieke directie is aangenaam zonder wauw te zijn en sommige scènes zitten verdomd goed in elkaar. Het had gewoon, voor deze iconische serie die ooit een technologische vitrine was voor de console, wat meer mogen zijn.

Deze diashow vereist JavaScript.

Gameplay gewijs kan er geen sprake zijn van een revolutie, zoals de makers het graag verwoorden, maar de broodnodige evolutie heeft nu plaats gevonden. Je kan in Halo 5 eindelijk sprinten en langs de loop mikken (dat hier Smart Scope heet). De serie wordt hierdoor gelukkig niet besmeurd en het benadeelt ook niet de veteranen die zoals voordien spelen. Het sprinten heeft daardoor als grote nadeel dat je schild niet kan herladen en de Smart Scope zorgt enkel voor focus op het beeld, geen echt zoom of extra nauwkeurigheid. Wie gewoon ‘van uit de heup’ wil blijven knallen zoals vroeger, kan dit nog steeds. De beste toevoeging van dit opus is wel de ground pound, een manoeuvre waarmee je vanuit de lucht hard neerkomt om wat tegenstand te verpletteren. Daarbuiten bestaat het palet aan moves spijtig genoeg uit tot vervelens toe uitgebuite opties, zoals de charge attack, verschillende type granaten en de mini-jetpackboost waar elke FPS tegenwoordig nood aan heeft. Het speelgevoel is zeker niet onaangenaam, maar het feit dat je deze ervaring kan terugvinden in Advanced Warfare, Titan Fall of Destiny is geen compliment. Wel origineel zijn het design en feel van de wapens en voertuigen. Vooral het Prothean arsenaal, met zijn deconstruerende wapens en teleporterende Pheaton vliegtuigen, zijn extreem fijn om vast te nemen.

Halo 5 ground pound

De befaamde Ground Pound

Level Design en artificiële intelligentie zijn de aspecten die globaal het meeste te wensen over laten, althans voor het solo gedeelte. Doorheen de hele campagne zijn de levels een opeenvolging van gangen en arena’s. Een typisch ritme dat ervoor zorgt dat je wat kan vertellen tussendoor, maar ultiem er voor zorgt dat de actie gehakkeld overkomt. Eens in de arena’s van het spel heb je vaak verschillende mogelijkheden om aan te vallen, maar deze resulteren slechts is een andere aanvalsstrategie en hebben nooit een effect op het verloop van de levels of het scenario, al moet ik toegeven dat de omvang van deze arena’s niet onaangenaam is. Wel is er aandacht gespendeerd aan verticaliteit, om zo de nieuwe jetpack gameplay goed te complementeren. Op die manier kan flanken leuk zijn, maar dan kom je de vaak debiele tegenstand tegen als ander storend punt. Ofwel wachten ze op een verlossende kogel tussen de ogen, ofwel teleporten ze irritant de hele map rond op zoek naar dekking. Stevigere vijanden bieden, voorbij hun fenomale weerstand voor geschut, weinig variërende gameplay. En de ‘baas’ van het spel is slechts een typische raid baas, zonder ‘waw gevoel’.

D

Dit zie je de helft van het spel: gangen.

Multiplayer, het gros van het spel

Nu, dit soort spellen koop je niet voor hun transcendent verhaal, maar vooral om het gezicht van andere spelers er af te knallen of, zoals dat ook al kon in Halo 4, met z’n vieren op stap te gaan door de campagne. Helaas verliest deze Halo 5: Guardians wel voor het eerste een belangrijk deel van zijn heritage. Zeg vaarwel tegen eender welke vorm van split screen spelen. Lang leve de toekomst! (sarcasme)

Laten we beginnen met het samenwerken. Voor het eerst is lokale co-op dus niet inbegrepen in de prijs. Zeg vaarwel tegen leuke sessies uit dezelfde zetel, de enige mogelijkheid is online. Je kan dan wel het hele verhaal met 4 man doorkruisen, zonder addertjes onder het gras. Je kan zelf kiezen met welke spartaan je start, wat enkele arsenaal verschillen oplevert. Net zoals in de singleplayer modus kan je je team mates terug te been helpen als ze een ongeluk voorhebben. Op die manier moet zelfs de hoogste moeilijkheidsgraad te doen zijn voor een goed gecoördineerd team spartanen. Klein minpuntje wel is dat je je niet kan verplaatsen wanneer je neer bent. Ambetant dus om gered te worden als je middenin het vizier van een tank ligt. Verder bezit deze co-op modus dezelfde voor en nadelen als de gewone campagne en blijft deze stabiel aan 60 fps draaien.

Halo 5 single player indoor coop

Je kan de hele campagne in co-op spelen, alleen niet in split screen

Competitief is het heel andere koek, al kan je hier ook een kruis trekken over de lokale matchen en zetelplezier. Deze multiplayer verdeelt zich in twee grote onderdelen: Arena en Warzone. De eerste is de klassieke opzet van Halo, met 4vs4 matchen in verschillende modi zoals de onafstootbare Assassin, Capture the Flag en de gloednieuwe BreakOut, naast de klassiekere Team Deathmatch en Free-For-All. Deze modus speel je op de 15 kleine maps en is duidelijk ontwikkeld met snelle, competitieve potten in het achterhoofd. Iedereen start ook steeds met dezelfde uitrusting, zodat alles zo symmetrisch mogelijk verloopt. Licht hekelpunt is dat alle maps extreem klein zijn en een tikkeltje lelijker ogen dan de campagne. De randanimatie voorzien buiten de map maakt dit amper goed en we hadden misschien gehoopt op meer medium formaat maps. Maar opnieuw, de feel zit perfect en alles draait smooth aan 60 fps zonder enige hapering.

Deze diashow vereist JavaScript.

De Warzone modus is de gloednieuwe toevoeging aan de serie. Hierin nemen 24 spelers deel aan een conquest modus op drie speciaal daarvoor voorziene grote maps. Het verloop is gelijkaardig aan een zone in Planetside 2; je wint als de vijandelijke basis kapot is en dat kan enkel als je alle strategische punten tot daar kan controleren. Er zijn echter geen voertuigen op de kaart, deze koop je met Energy score. Deze punten verdien je met controle van de map en laten je toe, als je de requisitions vrijgespeeld hebt, een voertuig of krachtig wapen met je mee te nemen op het slagveld. Deze modus kan ook asymmetrisch gespeeld worden, wat betekent dat iedereen meeneemt waarin hij zin heeft en het Energy systeem wat vervaagt. Elke map is ook bezaait met random alien vijanden en bazen die ook Energy punten waard zijn, waardoor de modus zo een beetje een MOBA vibe krijgt. Warzone is een leuke toevoeging, waar je al iets rustiger kan spelen dan op Arena en opnieuw werkt hier alles vlot en naar behoren, buiten een soms wat lange matchmaking. Spijtig wel dat deze grote maps niet beschikbaar zijn in custom matchen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Op het einde van elke match verdien je requisition punten om je spartaan mee te customiseren. Het verloopt echter via het populaire systeem van random pakketjes, in deze Halo 5 requisition packs genaamd. Met je punten kan je gouden, zilveren of bronzen pakken kopen, hopend op nieuwe gear en skins voor je personage, wapens of boosters voor de verschillende modi of licenties die je toelaten bepaalde wapens te gebruiken in Arena of Warzone. De levensduur wordt met dit systeem wat gerokken, maar is hierdoor wel immens groot (en het is minder stom dan het ‘prestige’ systeem van oudsher). De ratio punten/speeltijd/pakketjes is ook dik in orde, met als je goed speelt een kleine 3.000 punten per Wargame potje. Een zilver pakketje kost 5.000 punten, dus het valt echt goed mee. Natuurlijk kan je er ook echt geld tegenaan smijten in de nu verplichte cash shop

Deze diashow vereist JavaScript.

Een geheel zonder ambitie

Uiteindelijk kan er veel en weinig gezegd worden over deze Halo 5. In veel woorden krijg je een singleplayer waarin je zonder meer het verhaal ontdekt en knalt op al wat je tegenkomt, zonder extra vragen. Het is plezant en vol actie en de uren gaan ongetwijfeld snel voorbij als je ingezogen bent in de space opera atmosfeer, mede mogelijk gemaakt door een immersieve sound design, top-notch voicing en een epische soundtrack. Het scenario is er wel wat flauw, déja-vu-esque en de saaie leveldesign en klassieke gameplay zijn een domper op de gehele ervaring. Repetitiviteit kan zich al gauw innestelen zonder dat je co-op aanspreekt of af een toe de monotonie doorbreekt met de PvP van het spel. Nu, dit soort spellen zijn gereputeerd om meer nut te hebben in multiplayer dan alleen. In Halo 5 vind je dan ook alles wat je verwacht van de multiplayer van Halo, met zoete Arena goodness en de nieuwe Warzone modus. Het requisitions systeem kan wat verdelen, maar het verlengt de levensduur en pret van de multiplayer ook aanzienlijk. In weinig woorden is Halo 5 niet meer dan de huidige standaard voor shooters, geen innovatie whatsoever, en het is triestig dat elke vorm van lokale multiplayer verdwenen is.

Halo 5 rip splitscreen

Halo zonder split screen is een beetje zoals hierboven, gebroken

Al bij al ben je met de campagne een dikke 8uur zoet voor een eerste doorloop en kan je duizenden uren spenderen aan de multiplayer. De inhoud en nut van aankoop bestaat, in mijn ogen, wel enkel als je het voor die eindeloze potten multiplayer doet, nu versterkt met de randomfactor van de requisition packs. Weet wel dat deze multiplayer exact is wat het moet zijn qua gevoel, op uitzondering van wat te kleine maps voor de Arena modus valt er weinig slecht hierover te zeggen. Servers zijn stabiel, matchmaking werkt, modi en mappen talrijk aanwezig (en later komt de Forge map editor er ook) plus een besturingssysteem zonder mankementen, zijn allemaal factoren die me niet kunnen laten zeggen dat deze Halo 5: Guardians een slecht spel is. 343 Industries doet spijtig genoeg niet meer dan het broodnodige en is duidelijk niet op zoek naar een onderscheiding. Een kleine teleurstelling voor de vuurtoren onder de Xbox licenties.

Halo 5: guardians is verkrijgbaar vanaf 27 oktober 2015 op Xbox ONE

76%
76%
Goed maar klassiek

Driewerf helaas voor deze Halo 5. Het is een kleine revolutie voor de serie nu je kan sprinten, dashen en langs de loop van je wapen mikken, maar in het milieu is dit al 10 jaar de standaard. Dit resulteert in een Halo dat nog nooit zo aanvoelde, maar ultieme recyclage is van franchises als TitanFall of Advanced Warfare. Natuurlijk betekent dit niet per se dat het slecht is, enkel doorsnee. De multiplayer is nog altijd even verslavend als voordien en het moet gezegd worden, het spel draait zonder problemen de hele tijd aan 60 fps. Wil je mee zijn met je maten, dan heb je geen andere keuze dan deze te kopen, wie de serie graag ontdekt kijkt misschien eerst naar de Master Chief Collection.

  • Story
    7
  • Gameplay
    7,5
  • Design
    7
  • Audio
    9
  • Replayability
    8,5
Share.

About Author

Jason Blomme

Games games en nog eens games. Ik ben geboren met een controller in de handen en zal zo waarschijnlijk ook heengaan. En podcasts.

Reacties