Geekster Speelt #14: loot hunters

0

Dag beste Geeksters! In deze tweewekelijkse Geekster Speelt gaan we kort in op het spel waarmee we ons de laatste veertien dagen beziggehouden hebben. Soms is dat een grote release, soms is dat een kleintje dat misschien tussen de mazen van het net is geglipt, of een spel dat al jaren geleden is uitgekomen. Een videospel, een bordspel of nog iets anders: het kan allemaal. De voorbije weken kon het volgende ons boeien:

Michiel: Hand of Fate 2

Hand of Fate combineerde een RPG-stijl met kaarten en eenvoudige Arkham combat. De grootste reden om het te spelen was echter de zalige stem van de Dealer. In Hand of Fate 2 brengt Deviant Development meer van dat goeds, en de stem van de kaartmeester is leuker dan ooit om naar te luisteren terwijl hij je raad geeft, commentaar geeft op de gebeurtenissen of je uitlacht. De oude haat-liefdeverhouding zet zich dus verder. De core gameplay is niet veranderd: je beweegt je pion nog steeds op een veld dat gemaakt is van kaarten en elke kaart heeft een RPG-achtig miniverhaaltje met mogelijkheid op een minigame of een gevecht. Alles is echter wat uitgebreid. Zo zijn er extra minigames met dobbelstenen of een pendule en zijn de gevechten interessanter geworden met partners en verschillende soorten vijanden en wapens. Toch moet je het zeker nog steeds niet voor de gevechten spelen, maar voor de sfeer en de ervaring. De avonturen op elke kaart zijn goed geschreven en hebben meerdere eindes naargelang je bepaalde doelen volbrengt. Je zal elk scenario echter meerdere keren spelen om nieuwe kaarten voor je deck te unlocken. Soms heb je wat geluk nodig en soms kan het spel je tegenwerken, maar ik heb mij er in ieder geval alweer goed mee geamuseerd. Op dit moment nader ik het einde, maar wil ik eerst de dood van een van mijn companions ongedaan maken voor ik de Dealer help op zijn wraakqueeste.

hand of fate 2

Asshole card wizard is back!

Jens – Divinity: Original Sin 2

Tabletop RPGs zijn het afgelopen jaar mijn nieuwste grote verslaving geworden. Zoals de meeste spelers echter wel weten is het vaak moeilijk om heel de vriendengroep samen te krijgen eens je allemaal volwassen bent en verantwoordelijkheden krijgt. Gelukkig kwamen enkele van mijn vaste gaming buddy’s onlangs op het idee om samen door het verhaal van Divinity: Original Sin 2 te ploeteren. Na het lezen van de review van Michiel was ik meteen verkocht. Het spel kan volledig online gespeeld worden met vier spelers en biedt veel van de vrijheden die spellen als Dungeons & Dragons hun spelers bieden. Dat geeft zowel kansen voor hilarische scenario’s, maar ook veel momenten van frustratie. Zoals die keer dat ik het grappig vond om de bezem van een personage te stelen en in de rugzak van een medespeler te droppen. Tot dat personage eiste om onze zakken te doorzoeken en we bijna in een oorlog eindigden met de stadswacht. Gelukkig kan je in Divinity voldoende gebruik maken van saves, zodat een domme zet niet noodzakelijk blijvende gevolgen zal hebben. Indien je drie andere vrienden kunt optrommelen om regelmatig samen te spelen, kan ik je Divinity: Original Sin 2 zeker aanraden. We mogen trots zijn op wat de Belgische Larian Studios al bereikt heeft met de franchise, want dit nieuwste spel uit de reeks is een absolute topper!

Jason: Dead Cells

Dead Cells klinkt op papier als zowat elk indiespel: rogue-lite, high-pixel art en nog in ontwikkeling zonder releasedatum in zicht. Normaal laat ik dit aan me voorbijgaan tot een finale release maar de andere buzzwoordtags trokken me over de streep: metroidvania en souls-like. Het metroidvania en rogue-lite deel zijn niet gelogen. In die optiek kan je het vergelijken met Rogue Legacy met als verschil dat je hele arsenaal gerandomiseerd wordt bij de start van elke nieuwe pot. Het souls-like deel is wel dik overdreven (nog een argument om de term te bannen). Op het feit na dat het af en toe moeilijk is en je bij elke dood je stapel ‘cells‘ verliest, heeft de titel weinig gemeen met From Software’s legendarische werk.

Als het van nog een titel veel weg heeft, is het vooral van The Binding of Isaac. Je arsenaal hangt af van goed geluk, elk level wordt at random in elkaar gestoken máár de volgorde van unlocks, levels en hoofdbazen ligt vast. Welk level je wil bezoeken, hangt af van vrijgespeelde vaardigheden na elke succesvolle pot, op dezelfde manier als de vaardigheden in metroidvania-spellen als sleutels dienen. Ongeacht hoe de vork in de steel zit, Dead Cells is een verslavende ervaring. Niet alleen omdat “nog één run” de slagzin van de avond wordt, maar ook omdat het spel aan een hels tempo gaat. Dankzij de vlotte controls (en wat geluk in je wapens) zoef je als een New Game +++ Alucard door de levels, een scharlaken spoor van vernieling trekkend in je kielzog. Als een van de vermelde invloeden je net als mij uren heeft bezig gehouden, dan kan je met deze Dead Cells niets misdoen, ook niet in early access. Hou de tijd wel in de gaten als je speelt…

Waar ben jij de voorbije week mee bezig geweest? Was er een videospel waardoor je je console of je pc-scherm niet kon verlaten of heb je met vrienden een leuk bordspel uitgeprobeerd? Laat het ons weten!

Share.

About Author

Michiel

Michiel speelt videogames, boardgames en tabletop rpg's. Hij leest naast de occasionele comic ook veel fantasy en historic fiction. Kenner en grote liefhebber van soundtracks.

Reacties