Geekster History: The Legend of Philips CD-i Zelda

0

Februari lijkt historisch een goede maand voor Nintendo te zijn. Op 27 februari mag de Pokémon-franchise 20 kaarsjes uitblazen, maar vandaag viert The Legend of Zelda, traditioneel één van de grote kanonnen van Ninty, zijn dertigjarig bestaan. Na dertig jaar is deze legende bijna synoniem geworden voor epische avonturen en entertainment van de bovenste plank. Stuk voor stuk topgames? Zou je denken, maar iedere familie heeft wel een zwart schaap. In het geval van The Legend of Zelda zijn dat er drie: de third party-games die in het begin van de jaren negentig verschenen op de Philips CD-i.

Nintendo en schijfjes

Eerst tijd voor een geschiedenislesje. Het heeft relatief lang geduurd vooraleer Nintendo afstapte van cartridges. Heeft dat misschien te maken met de wrange nasmaak die de plannen voor een peripheral om CD-ROM’s af te spelen in de jaren tachtig hebben achtergelaten? In 1989 ging Nintendo met Sony in zee om de SNES-CD te ontwikkelen, een add-on voor de SNES, waardoor die in staat zou zijn grotere games af te spelen. Nintendo blies de deal af. Norio Ohga, de president van Sony, was furieus en gaf Ken Kutaragi, één van de geestelijke vaders van de SNES-CD, die ook bekend stond als de “Play Station”, het bevel het project verder uit te werken om Nintendo de duvel aan te doen. Of hoe Nintendo onbedoeld zelf verantwoordelijk was voor het ontstaan van zijn eigen grootste rivaal.

In zee met de Nederlanders

Het was niet de enige slechte beslissing dat jaar. Nintendo besloot het CD-ROM-project voort te zetten, maar dan met het Nederlandse Philips. Ook deze deal sprong af. Nintendo besloot immers het CD-ROM-project helemaal te schrappen toen het lucht kreeg van de slechte ontvangst van de gelijkaardige Sega Mega-CD. Het contractuele gevolg hiervan was dat Philips het recht verwierf om bepaalde personages van Nintendo aan te laten treden in games op zijn eigen console, de Philips CD-i. De Nederlanders lieten er geen gras over groeien en contacteerden meteen enkele studio’s om aan de slag te gaan. Het resultaat werd in 1993 voorgesteld op de Consumer Electronics Show.

Link: The Faces of Evil en Zelda: The Wand of Gamelon

Faces of Evil
Wand of Gamelon
Het resultaat in kwestie waren de twee spellen Link: The Faces of Evil en Zelda: The Wand of Gamelon, wellicht de bekendste van de drie Philips CD-i-spellen, omwille van de geanimeerde cutscenes, gezien full motion videos door het gebruik van schijfjes nu tot de mogelijkheden behoorden. De cutscenes zelf? Ehm, tja. Oordeel vooral zelf:

Geloof het of niet: voor die tijd waren dat best indrukwekkende cutscenes. Denk ik. Technisch gezien. De lichtzinnige en idiote interpretatie van anders zo serieuze personages als Zelda en Link zijn alleszins een pak minder indrukwekkend en doen, als dat al mogelijk was, nog meer afbreuk aan The Legend of Zelda dan de tekenfilmserie. Tot overmaat van ramp was de Philips CD-i ook helemaal geen volbloed gaming console en liep er technisch heel wat mis, met een ontzettend frustrerende gameplay tot gevolg. Om nog maar te zwijgen van het anticlimactische eindbazengevecht met Ganon in Zelda: The Wand of Gamelon, waar één enkele klik op een inventory item volstaat om Ganon te ketenen en de vrede te herstellen op het eiland Gamelon.

Gameplay_(The_Wand_of_Gamelon)

Beide spellen zochten als sidescrollers meer aansluiting bij Zelda II: The Adventure of Link dan bij klassiekers als The Legend of Zelda: A Link to the Past. Het zijn… opvallende spellen, in zekere zin historisch, hoe slecht ze ook mogen zijn. Zelda: The Wand of Gamelon is de eerste titel waarin de rollen worden omgedraaid en Zelda, normaal altijd de damsel in distressLink moet redden. Deze spellen markeren ook de eerste keer dat een Amerikaans bedrijf, de externe developer Animation Magic, beroep deed op Russische animatoren, een teken van de verbeterde politieke relaties tussen de twee grootmachten na de Koude Oorlog en de val van de Berlijnse Muur.

Zelda’s Adventure

Ondanks de lovende reacties voor de eerste twee spellen – Power Unlimited kende in november 1993 Zelda: The Wand of Gamelon nog een royale score van 90 procent toe – besloot Philips het over een andere boeg te gooien. Er werd beroep gedaan op een nieuwe developer, Viridis Corporation, die besloot terug te grijpen naar een meer kenmerkende The Legend of Zeldagameplay.

Zelda's Adventure

En zo zag in 1994 Zelda’s Adventure het levenslicht, wat resulteerde in een terugkeer naar overhead view en het gebruik van verschillende items om vijanden te verslaan, hoewel je er doorgaans het raden naar had welk item heldin Zelda nu eigenlijk moest aanwenden tegen een bepaalde baddy.

Zelda's Adventure

Niet alleen de gameplay, maar ook de audiovisuele aspecten van het spel waren abominabel: de graphics zagen er idioot slecht uit en het spel was niet in staat tegelijkertijd muziek en geluidseffecten af te spelen. Voor de cutscenes van deze nieuwe titel werd afgestapt van de geanimeerde troep van de vorige spellen, ten voordele van live-actiontroep. Waarom deze acteerprestaties nooit met een Oscar bekroond werden, is ons een volslagen raadsel.

Ondanks deze fantastische, in Nederland opgenomen cutscenes, werd Zelda’s Adventure vreemd genoeg geen succes. Het was niet de enige mislukking van Philips. De Philips CD-i was in wezen geen gameconsole en ondanks het toegestane gebruik van populaire personages als Link, Zelda, Ganon, Mario en Luigi, werd het project een financieel fiasco. Toen de console in 1998 van de markt verdween, trok Philips zich voorgoed terug uit de gaming industry.

Zonder duisternis geen licht, zonder kwaad geen goed. Het is geen slechte zaak dat er af en toe slechtere spellen verschijnen in een reeks, waardoor we de echte toptitels des te meer gaan waarderen. Hoewel Nintendo nauwelijks iets met de ontwikkeling van deze drie spellen te maken had en ze wel voor altijd de red-headed stepchildren van de franchise zullen blijven, zijn ook Link: The Faces of EvilZelda: The Wand of Gamelon en Zelda’s Adventure onlosmakelijk verbonden met de epische legende die sinds haar ontstaan in 1986 is uitgegroeid tot één van de flagship-reeksen van Nintendo. Videogame-erfgoed, dus, maar te spelen op eigen risico. Zeg niet dat we u niet gewaarschuwd hebben.

Zelda CD-i

Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties