GameForce: de Geekster samenvatting

0

In het weekend van 3 en 4 oktober vond er in Antwerpen, de week na onze over-the-top awesomeness explosions FACTS aanwezigheid, de tweede editie plaats van Gameforce. Deze grote gamesconsumentenbeurs werd in het leven geroepen door de wilde weldoeners van concullega’s 4gamers. Er waren veel snazzy goodies en behoorlijk wat publishers aanwezig, dus konden we, als zelfrespecterende entertainmentblog, deze kans niet laten liggen om ook al enkele titels te onderwerpen aan een degelijke preview session. Aldus geschiedde en trok de Geekster gamesredactie in de vorm van Jason en Nils ten strijde richting Waagnatie. Onze shenanigans lees je dan ook hier.

Battleborn (PC, PS4, Xbox ONE)

We startten onze toer bij de mysterieus afgesloten stand van 2K en zijn nog te verschijnen MOBA Battleborn. Nog één? Say no more, dat dachten we ook. Wat zou deze game op zijn beurt onderscheiden van pakweg Overwatch? Wel, het wil zich niet enkel focussen op het competitieve aspect en biedt, naast de typische 5 tegen 5 matchen, ook een single player campagne en een coöperatieve modus. Het is op deze laatste dat we even een testvlucht konden uitvoeren

battleborn header

In typische Gearbox Software stijl is de pitch ridicuul geniaal en boordenvol humor. Korte schets, er schiet momenteel nog maar 1 ster over in ons universum en iedereen vecht om de controle van diens omliggende planeten wat neerkomt op boel met de inboorlingen en non-stop geknok tussen al die badasses onderling. Het schrijfniveau is van hetzelfde kaliber als een Borderlands, geen hoogstande grappen maar continu hilarisch. En dat is niet de enige parallel met Borderlands. Visueel is deze Battleborn in dezelfde ketel bereidt en voelt toch wat licht aan als recyclage. Het heeft allemaal een nieuw jasje en ander design, maar de HUD en een aantal animaties zijn bijna copypasta. Het valt op maar stoort gelukkig niet heel erg, want de speelwijze is wel verschillend. Het finale spel bevat 25 badasses, wij konden uit 10 personages kiezen op om stap te gaan met 3 extra onbekende. Uiteraard lopen onze ervaringen hier uiteen.

Met vijf zien te overleven in deze wereld? No problemo!

Met vijf zien te overleven in deze wereld? No problemo!

Jason: Ik koos de laatste aangekondigde Orendi, een personage dat in het archetypenrooster als een glass canon te kwalificeren is. Dat betekent dat ik snel en hard sla met als nadeel dat ik geen iota damage kan verdragen. Cool aan Battleborn is dat niet alles rond pistolen draait. Mijn personage is dan nog wel op afstand maar hij gooit zwarte energiebollen in successie of 4 tegelijkertijd afhankelijk van de knop. Net zoals iedereen bezit hij 2 bijkomende vaardigheden alsook een ultieme aanval vanaf level 5. Wanneer je levelt kan je steeds kiezen tussen twee verbeteringen die passen bij een specifieke speelstijl. In mijn geval zijn de eerste verbeteringen gericht op schade waar het alternatief vooral de wachttijd tussen twee vaardigheden verminderd. Een leuke build die wel enorm veel steun van het team nodig heeft om de aandacht van zich te houden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Nils: Ik opteerde daarentegen voor Thorn, om de glass canon strategie van ons team meer kracht bij te zetten. Onze medespelers waren dan ook meer gericht op tanking en support met hun keuzes voor Montana, minigun included; Phoebe, een soort Fairy Tail Erza-achtige zwaardheilige; en Oscar Mike, de mad-as-a-dodo special ops guy. Thorn, Eldrid (een soort elf), maakt hevig gebruik van de boog om vijanden van op lange afstand neer te halen. Hoewel haar firing rate behoorlijk traag was ten opzichte van de minigun van Montana of andere vuurwapens, bleken mijn pijlen een van de meest destructieve aanvallen die ons team in huis had. De pijlen van Thorn zijn immers doordrenkt van curses en debuffs, die telkens weer een mooie bres kon slaan in de muur van vijanden die op ons af leek te stormen. Gepaard met haar pijlenregens, snelheid, curses en range was Thorn meteen een personage naar mijn hand. Just don’t get hit. Haar ultimate move was een ware nucleaire bom aan debuffs, die een bossfight voor ons team net dat iets meer survivable maakten. Waar Jason met Orendi meer op de voorgrond trad, was ik de sniper die vanop afstand (lees: achter de veiligheid van Montana) welgemikte pijlen in lichamen schoot. Het viel direct op hoe de samenstelling en dynamisme binnen een team dé sleutel bij uitstek is om op een vlotte manier maps te clearen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Al bij al was de 20 minuten durende demo goed en veelbelovend. De spelmechanieken zijn gebalanceerd en de vijanden zijn, ondanks hun wat stomme AI, zeer agressief en vaak een ware klus. Enkele bezorgdheden maken stiekem wel hun opwachting. Het probleem dat we momenteel zien, is dat het spel zou kunnen tekort schieten als je niet met vrienden kan spelen (het Forever Alone syndroom als je wil), iets waar Borderlands ook erg hard onder lijdt. Anderzijds was het level op deze demo enorm lineair en, indien er niet genoeg verschillende zijn, zou dit wel eens kunnen uitmonden op de problemen die Destiny bezit. Het is ook spijtig dat de makers de esthetische kant van het spel te dicht bij Borderlands gehouden hebben, hoewel dit ervoor zorgt dat het spel op meer machines kan draaien. Wat we nog niet weten zijn de rest van de content en hoe je levelt tussen twee spellen in, de nodige configuratie op PC en de exacte datum waarop hij uitkomt. Het is alvast een MOBA om in het oog te houden.

Steamworld: Heist (3DS, Wii U)

Even later nemen we poolshoogte bij de stand van Nintendo en ontdekken we er deze Steamworld: Heist. De makers van het kleine maar fijne Steamworld Dig zijn druk bezig gebleven en onderhouden hun wereld. Deze Heist variant hierop is een 2D tactical RPG in zijaanzicht. Het vormt zo een mix tussen de visuele stijl van Steamworld Dig en de gameplay mechanieken van bijvoorbeeld X-Com. Met een team van drie robots ga je op stap door overblijfselen van de vorige wereld, wat zich natuurlijk vertaalt in gevechten en loot. De controls zijn gelukkig simpel en intuitief voor de console. Je verplaatst je personages om beurt naar het speelvak dat je met je actiepunten kan bereiken. Heb je actiepunten over dan kan je aanvallen – in deze demo echter enkel met een vurwapen. Hiervoor moet je manueel richten en de baan of het kaatsen van je kogel inschatten, een beetje als een biljartspel. Het breekt geen potten, maar is fijner dan de passieve statistiekgevechten in andere T-RPGs. De levels zijn dan onderverdeeld in kleine zalen met telkens wat vijanden en op het einde bevindt zich de verplichte leider of eindbaas. Origineel is het dus spijtig genoeg niet. Hetzelfde ook voor de spelersmogelijkheden: beperkt en eenvoudig. Een volle evaluatie is nodig maar het ziet er naar dat deze Steamworld: Heist van hetzelfde kaliber zal zijn als zijn voorganger.

Deze diashow vereist JavaScript.

Xenoblade Chronicles X

Voor het eerst speelbaar in België, lieten we onze hongere ogen en duimen los op Xenoblade Chronicles X (van Monolith Soft) en de grootste titel die Nintendo ons in het najaar kan bieden. Geesteskind van Xenoblade Chronicles op de Wii, bevinden we ons in Xenoblade Chronicles X op een overworld die Skyrim doet aanvoelen als Andorra. De planeet is je speelgrond en je kan werkelijk ettelijke uren erg ver wandelen. Van mecha’s was op deze demo-stand helaas nog geen sprake. Het gevechtssysteem van Xenoblade is helemaal terug (MMO-gewijs verschillende skills met cooldown) maar voelt meteen veel vloeiender aan. Sequenties volgen mekaar veel natuurlijker op en tijdens het gevecht is het nog meer dan ooit rekening houden met unieke moves van de tegenstander, zoals de body slam van de alien diplodocus. Een groot verschil toch met Xenoblade, waar jij en de vijanden eerder statisch aan het bashen waren op elkaar. Ook qua omgeving en design lijkt Xenoblade Chronicles X prachtig vorm gegeven. Ik heb het gevoel dat Monolith Soft samen met Nintendo het maximale uit de Wii U heeft gehaald. Prachtige omgevingen, gedetailleerd, een feest voor het oog. Nog harder uitkijken naar de release in december!

Deze diashow vereist JavaScript.

Star Fox Zero

Jason had het al mogen uittesten op Gamescom, maar we moesten nog eens verifiëren, nu Nintendo ook in België de kans verschafte de game kort te previewen. Recentelijk maakte Nintendo het zeer onfortuinlijke nieuws bekend dat Star Fox Zero niet meer in 2015 zal uitkomen, maar pas in 2016 het levenslicht zal zien. Een domper op onze kerstvreugde en wederom een titel die het Delay year 2015 opnieuw brandmerkt. Maar, misschien is de vertraging niet onterecht. Bij het spelen waren er nog teveel zaken die de game wat clanky doen aanvoelen. Naar omgevingen en design toe, was er immers een hemelsbreed verschil met Xenoblade Chronicles X, tot op een niveau dat het bijna pijnlijk werd om te bekijken. Vage omgevingen, nietszeggende targets, controls die toch niet zichzelf uitwijzen en niet zo intuïtief van de get go zijn. Het was behoorlijk moeilijk een mening te vormen over Star Fox Zero. Nog erg veel tinkerwerk nodig hier lijkt me. Al blijf ik hoopvol dat de uiteindelijke release een game zal opleveren die zeker de moeite zal zijn. Believe!

Deze diashow vereist JavaScript.

Assassin’s Creed: Syndicate (PS4, Xbox ONE)

Ah how the mighty have fallen. Met een bang hart gaven we Assassin’s Creed: Syndicate een kans. Een sprankeltje hoop had zich opnieuw in onze harten genesteld en verschafte ons de nodige moed de controller in hand te nemen en de sprong te wagen. Wat we echter zagen, tartte alle verbeelding. Het sprankeltje hoop werd, net volgroeid, meteen in de onvergevingsgezinde blender gestoken op overdrive. Hoewel Assassin’s Creed qua setting zeker on point zat in het Londen van weleer en dat line-zipping best wel awesome was, werd de game-actie en bijhorende immersiveness bij het spelen meerdere malen onderbroken door bijna gamebreaking bugs. Een vijand bevroor mid-attack, terwijl de 7 andere vijanden erbij stonden en er simpelweg naar keken. Good guy Ubisoft, I guess? Tevens was het camerawerk in nauwe gangen zo storend dat je beter geblinddoekt kon spelen en hopen op de beste outcome. Dat ze dit durfden (meermaals, want ze stonden ook op FACTS) tonen op een beurs, getuigt van een erg hoog “lol, don’t care” principe vanuit Ubisoft. Faut le faire. Na alle beloftes sinds het vorige Assassin’s Creed fiasco, lijken ze maar niet te beseffen dat ze hun eigen succesvolle brand langzaamaan aan het wurgen zijn. Lichte teleurstelling.

Deze diashow vereist JavaScript.

Street Fighter V (PC, PS4, Xbox ONE)

Vervolgens smeten we ons even old school style met een robbertje Street Fighter V, inclusief arcade controllers. Deze Capcom-titel lijkt alvast veelbelovend, met een meer vloeiende manier van design dan diens voorganger Street Fighter IV en een art style die nog dichter aanleunt bij de cartooneske hyperbool waar Capcom wel eens aan durft toegeven. Vooral in de – ahum – design/upgrade van de vrouwelijke personages is dit duidelijk merkbaar. Street Fighter is nu eenmaal een fighting game die behoorlijk wat stereotiepen (de Arabier Rashid is er zo eentje) benadrukt, maar dit is toch wel erg op het randje. Een potje Street Fighter mondt al snel uit in een furieus duel tussen getrainde button mashers en dat is ook in Street Fighter V niet anders. Strakker, visueler en meer vuisten. WE LIKE.

Deze diashow vereist JavaScript.

Mayan Death Robots (Steam)

Next up, Mayan Death Robots. Medegeekster Yorick wist ons onlangs de officiele releasedatum te vertellen, dus gingen we nog eens polshoogte nemen bij de makers zelf. De aangeboden demo is niets minder dan een deel van het eindproduct dus konden we genieten van een stabiele, afgewerkte ervaring. Mayan Death Robots is nog steeds een strategiespel voor 1 of 2 spelers. Alleen is het hier niet ieder om beurt zoals in referentie Worms, maar geven beiden spelers acties in die op het einde van de timer uitgevoerd worden. Je kan dan kiezen uit twee aanvallen (die afhankelijk zijn van je gekozen personage), springen of bouwen. De uiteindelijke bedoeling van het spel is elkaars kern te vernietigen. Elkaars robot vernielen kan maar zorgt er enkel voor dat je tegenstander een beurt op zijn kin moet kloppen. Al bij al werkt het systeem verdomd goed en speelt het zeer vlot, geweldig om met vrienden te spelen vanuit de zetel. Het spel biedt ook nog een story mode waarin je ook coöperatief kan spelen. Hiermee ontdek je nieuwe mechanieken maar kan je ook nieuwe robotten vrijspelen voor multiplayer. Kortom, een klein spel met een groot pretpotentieel. Het enige nadeel dat wij momenteel nog zagen was het ontbreken van een 4-speler modus, maar misschien komt deze er ooit nog…

Deze diashow vereist JavaScript.

Guitar Hero Live (PS3, PS4, Xbox 360, Xbox ONE, iPad)

Guitar Hero is terug van weggeweest en we lieten de kans niet liggen om het nieuwe spel en zijn nieuwe gitaar eens te testen voor we investering maken. Op de stand van Guitar Hero zelf konden we onze vingers botvieren op één van de drie beschikbare nummers. Het opvallendste aan deze ‘Live’ is zonder twijfel de nieuwe gitaar. Weg met de vijf gekleurde speelgoedknoppen en in met een nieuwe lay-out van drie knoppen op twee rijen. De bovenste drie worden in game voorgesteld door zwarte noten, de onderste door witte noten. Deze zijn robuust en veren goed terug; een verbetering ten opzichte van de wat ondermaatse oude knoppen. De eerste sessie verliep op de middelste moeilijkheidsgraad en gebruikt alle 6 knoppen zonder hiermee zotte combinaties te maken. De aanpassing is groot maar verloopt vlot en snel, zelfs voor een Guitar Hero veteraan als ikzelf. Op ‘expert’ is dat al heel wat anders, zelf op het relatief gemakkelijk nummer dat ik speelde. Op expert moet je rekening houden met akkoorden, witte en zwart noten door elkaar, alsook barré noten waar je je vinger op zwart en wit van dezelfde verticale groep neerduwt en een andere noten bijkomend moet aanslaan. Het is hard, vraagt een enorm aanpassing maar geeft wel een veel realistischer gevoel van akkoorden nemen en verplicht je wat vingergymnastiek te doen. Alleen is het spijtig dat je hiervoor opnieuw een nieuwe bundel van 120€ moet gaan kopen. Ander nieuwigheid zijn de gefilmde achtergronden tijdens het spelen maar daar heb je als speler maar weinig oog voor. De Guitar Hero Live functie, dat een soort doorlopende speelbare muziekzender moet voorstellen, was niet speelbaar. Kortom een frisse wind in een serie dat al lang in het rond draaide, alleen spijtig dat je weer zoveel euro’s moet uitgeven om de ervaring te hebben.

Deze diashow vereist JavaScript.

Lift Off (Steam Early Access)

We sluiten onze toer met het opvallende Lift Off. Belgische studio Lugus kwam voor het eerst naar buiten met zijn aspirant-simulatie in een tot nu toe ongeziene sport: First Person View Drone Racing. De opzet is eenvoudig maar complex; een complete simulatie maken voor de indrukwekkende kunst van het drone vliegen. Dit betekent complexe maar uitdagende besturingen maar ook volledige en vrije aanpassingen van je virtuele drone. Lift Off moet beiden dit jaar nog bieden in Early Access, na een al succesvolle Steam Greenlight campagne. In zijn huidige toestand is het spel getrouw aan zijn gedachtegoed, zonder te vergeten toegankelijk te blijven voor nieuwkomers, zoals een assist die je drone weer waterpas brengt na manoeuvres. Leren vliegen is desondanks moeilijk en de controls zijn ongelooflijk gevoelig, maar zijn wat ze in het echt ook zijn. Leuk detail is hier dat het beeld ook van slechte kwaliteit is om de echte omstandigheden te simuleren, al is het geen truuk om gebreken te verbergen, daar het effect afgezet kan worden. Maar dus, de bedoeling van Lift Off is op termijn dat iedereen kan racen op officiële parkoers en professionelen van het milieu het spel kunnen gebruiken om te oefenen. Natuurlijk komt verbetering er niet enkel door techniek maar ook door materiaal. Op dat vlak biedt Lift Off een compleet pallet aan verwisselbare onderdelen, net zoals in het echt. Een extra grote batterij levert meer kracht maar weegt ook meer, idem voor propellers en andere. Met officiële onderdelen ga je dus te werk om de perfecte drone in elkaar te steken. Het is wel nog afwachten of de sport groot zal worden en de studio alle licenties kan binnenhalen, maar bij gebrek aan concurrentie zou dit goed moeten komen. De makers beloven alvast een regelmatige opvolging van hun Early Access nog dit eindejaar, met gratis updates om wat meer inhoud aan het spel te geven en het spel te doen groeien naar de noden van de community.

Deze diashow vereist JavaScript.

“Dus was het goed?”

Ja het was goed. Gameforce is voor het tweede jaar op rij goed bezig; meer dan voldoende editors, wat lokale indie, een Mario-thema bar en alle merch of chill spots handig bij elkaar. Het heeft alles van een grote consumentenbeurs, buiten de omvang dan. Op zich kan je hierdoor nog genieten van alles zonder al te lange wachtrijen maar aan dit tempo gaat het evenement zeker moeten uitbreiden. Een prachtig alternatief voor wie niet naar Gamescom kan afzakken en toch mee wil zijn zonder dat het een gat in je portefeuille brandt. Wij keren volgend jaar zeker en vast terug!

 

Share.

About Author

Jason Blomme

Games games en nog eens games. Ik ben geboren met een controller in de handen en zal zo waarschijnlijk ook heengaan. En podcasts.

Reacties