In Final Fantasy Explorers moet je op de 3DS met je vrienden of A.I. companions een heleboel bekende monsters uit het Final Fantasy-Universum doden. Ontwikkelaars Square Enix en Racjin hebben de FF-franchise dus gecombineerd met gameplay-elementen uit Monster Hunter. Geekster mocht voor jullie het spel uittesten en kijken of deze combinatie een ideaal resultaat heeft opgeleverd.

 

Story

FFE toont overal zijn roots: van de personages tot de jobs, skills en de monsters, alles straalt een bekend FF-gevoel uit. Jammer genoeg krijgen we geen verhaal waardig aan de titel Final Fantasy. In de plaats daarvan krijgen we eerder een povere uitleg om de zoveelste jachtpartij op monsters of eidolons te verantwoorden. In theorie ga je namelijk op zoek naar nieuwe gebieden vol crystals, die door je opdrachtgevers gebruikt kunnen worden, en je moet deze gebieden vaak veilig maken door alle monsters die er aanwezig zijn uit te roeien. Er zijn veel personages, maar ze zijn stuk voor stuk vergeetbaar. Om een of andere reden zijn er twee verschillende religies die elkaar haten, en is er ook een empire dat al dan niet kwaadaardig is, maar wordt er met al deze elementen zo goed als niets gedaan. Een moment van zelfopoffering van één van de npc’s mist volledig het beoogde dramatische effect. Een van de personages doet tijdens een moment dat bedoeld is als een plot twist een poging om je over de gevolgen van het gebruiken van de crystals te doen nadenken, maar deze ethische smeekbeden worden volledig genegeerd. De machtige eidolons worden door de planeet zelf (meermaals) leven gegeven om je tegen te houden, maar daar wordt niet bij stilgestaan. Het lijkt bijna alsof je zelf een villain bent, die alleen maar winst wilt maken ten koste van de planeet. Elke missie heeft wel een klein tekstje om te verantwoorden waarom je deze keer weer een bepaalde eidolon of een aantal monsters moet doden, maar uiteindelijk komt het allemaal neer op “Ga hierheen, verzamel dit materiaal of dood (alweer) deze vijanden.”

Heel het spel ademt de FF-sfeer uit.

Heel het spel ademt de FF-sfeer uit.

 

Gameplay

Dit spel moet het vooral hebben van zijn gameplay, en gelukkig is hier veel meer werk ingestoken dan in het teleurstellende verhaal. FF-veteranen zullen blij zijn om de woorden job system te horen. Je begint in dit spel namelijk als een freelancer, maar kan al snel kiezen om een andere job te nemen zoals knight, black mage, white mage, monk of ranger. Later in het spel speel je geleidelijk aan andere jobs vrij zoals thief, black knight, dragoon of beastmaster. Naast freelancer zijn er in totaal een 20-tal jobs, met elk minstens één unieke skill. Daarnaast bepaalt elke job ook welke wapens en equipment je kan gebruiken. Naast een aantal algemene skills en je unieke job abilities hangen de rest van je skills immers af van je wapens. Alle jobs die zwaarden kunnen gebruiken, kunnen dus ook genieten van alle sword skills. Eenmaal unlocked, kan je moeiteloos tussen elke job wisselen, en kan je zelfs je geliefde configuraties van jobs, equipment en tot 8 skills bewaren in een preset om heel snel tussen je presets te kunnen wisselen.

Zingt jubilate, het job-system is terug!

Zingt jubilate, het job-system is terug!

Je hebt geen traditioneel level, maar moet vooral je equipment en skills verbeteren. Je skills kan je steeds beter maken door ze te laten muteren. Tijdens het spelen heb je immers de kans om een willekeurige crystal surge te gebruiken. Dit zijn tijdelijke bonussen, die kleine voordelen geven zoals elemental damage of HP absorb. Als je tijdens deze crystal surge bepaalde skills gebruikt, is er een grote kans dat deze skills dan gaan muteren en deze bonussen gaan overnemen. Elke skill kan tot acht verschillende mutaties krijgen, dus je hebt heel veel mogelijkheden qua customization. Ga je eerder voor pure damage op één van je weapon skills, of wil je ook veel buffs? Wil je een fire spell die ook nog ice damage doet? Moet je dodge skill je ook nog eens hasteprotect en invisibility geven? Geen probleem! Je moet enkel geduldig zijn tot je de juiste crystal surge en mutatie krijgt.

Naast je jobs en skills kan je ook keuzes maken qua entourage. In de single player heb je immers een kleine kans om de zielen van monsters die je doodt ook te vangen en om te vormen in een eigen A.I. companion met eigen stats en skills. Deze monsters hebben wél een eigen level en kunnen dus ook steeds beter worden. Je moet wel geluk hebben met de drop rates, want bij sommige monsters heb je maar een heel kleine kans om ze te vangen, waardoor je ze keer op keer moet afslachten in de hoop hun ziel te vangen (tenzij je een beastmaster bent). Als je dus al dacht dat het in FFVII onethisch was om je chocobo’s tot in het oneindige te breeden, zal je hier dus ook even slikken van de chocobo genocide die je moet plegen om een chocobo als A.I. te kunnen gebruiken. Bovendien kan je monsters die je niet gebruikt fusen met (lees: voeden aan) je favoriete companions. Uiteraard is het wel leuker om in de goed uitgewerkte multiplayer met vrienden of online vreemdelingen te spelen en een echt team te vormen.

FFE-Gameplay_09-16-14

Maar uiteindelijk kan je met onder meer een chocobo aan je zijde rondlopen, dat maakt toch alle eerdere genocides waard?

De vijanden in het spel zelf zijn eerder cannon fodder, waardoor je je moeiteloos een baan hakt, met uitzondering van een paar bazen en de eidolons. Deze voor het grootste deel bekende wezens, zoals Ifrit, Shiva, Ramuh en Bahamut, maken je in redelijk moeilijke gevechten het leven zuur. Dit zijn de beste en meest uitdagende momenten van het spel, en testen of je je skills goed onder de knie hebt. Jammer genoeg zijn ze soms ook een beetje frustrerend, vooral als ze instant death attacks gebruiken of omdat je aanvallen ze niet goed kunnen raken als ze aan het vliegen zijn. Gelukkig wordt sterven niet zo zwaar bestraft, en uiteindelijk moeten ook eidolons hun meerdere erkennen en kan je hen (met veel moeite) vangen om te fusen met je equipment of om ze als superaanval of trance surge te gebruiken. Als je geen zin hebt om dat laatste te doen, kan je voor de trance surges ook gebruik maken van bekende FF-hoofdpersonages zoals Terra, Cloud, Squall, Tidus of Lightning.

Naast de monsters en de eidolons is één van je grootste vijanden de camera. Tenzij je immers een extra circle pad hebt, moet je deze bewegen met je pijltjes of kan je deze centreren met een druk op de linkerschouderknop. Dit is echter niet altijd even handig en zorgt vaak voor frustratie. Er is ook een lock-on functie, maar deze kiest er soms voor om in plaats van op de vijand die je op dat moment aan het bevechten bent te focussen, zich op een vijand aan de andere kant van het scherm te richten. Bij bepaalde vliegende eidolons kan je best zelfs geen lock-on gebruiken, aangezien je dan toch maar enkel de onderkant van deze machtige wezens kan zien. Ten slotte lopen je A.I. companions vaak vlak achter je, waardoor je je eigen personage niet eens kan zien tijdens het lopen!

eidolonFFE

Gevechten met eidolons zijn duidelijk de hoogtepunten van het spel.

Je krijgt een heleboel main missions en side missions voorgeschoteld, en je kan deze naar believen herspelen, maar na een tijdje worden ze heel repetitief. Zoals gezegd moet je immers steeds dezelfde vijanden verslaan met vaak als enig doel geld of nieuwe materialen om te gebruiken om je equipment te verbeteren. Vooral bonusmissies die vragen dat je een bepaalde eidolon drie keer verslaat doen je ogen rollen als je beseft dat je hierdoor telkens doorheen dezelfde driedelige dungeon moet lopen voor je een kans krijgt om dit te doen. Nieuwe wapens en equipment eisen ook veel materiaal, waardoor je veel moet farmen als je je personage wilt verbeteren. Om het allemaal wat interessanter te maken kan je wel voor een aantal aanpassingen kiezen bij elke missie. Zo kan je instellen dat de vijanden dubbel zo krachtig zijn, dat je geen items mag gebruiken, of dat je minder tijd krijgt om een bepaalde missie te voltooien. Hierdoor komt er toch een beetje uitdaging en variatie naar voren.

Samen met vrienden spelen maakt het spel veel leuker.

Samen met vrienden spelen maakt het spel veel leuker.

 

Beeld en geluid

Qua graphics is het spel maar middelmatig. Dit komt waarschijnlijk om de (soms té) grote gebieden die je moet verkennen mogelijk te maken, maar wij hadden het eerder liever omgekeerd gezien: kleinere, maar visueel interessantere gebieden en iets betere graphics. Je zal doorheen verschillende terreinen trekken, zoals stranden, bossen, moerassen, bergen en vulkanen, maar deze zijn niet allemaal even mooi of boeiend. Tenslotte is er soms lag als er veel vijanden zich tegelijk op het scherm bevinden.

De graphics konden beter, en niet elk gebied is even interessant.

De graphics konden beter, en niet elk gebied is even interessant.

Tsuyoshi Sekito heeft de muziek voor dit spel gecomponeerd. Zijn deuntjes doen hun werk, maar echt memorabel zijn ze niet echt. Vooral het battle theme zal je na een tijdje veel te veel gehoord hebben en onderbreekt soms de veel interessantere thema’s in de dungeons zelf. Als je een crystal surge met één van de FF-personages gebruikt, zal je de bekende (en superieure) melodieën van onder meer Nobuo Uematsu even kunnen horen, wat de verwijzing naar die games extra leuk maakt.

 

Conclusie

Of je van Final Fantasy Explorers gaat genieten, hangt af van de vraag of je tegen de repetitieve gameplay kunt. Uiteindelijk is het wat je er zelf van maakt. Als je maar met één job speelt, zal je je snel vervelen. Als je echter om de zoveel missies verandert van jobs, skills, en monsters, en als je verschillende opties bij de missies activeert, zal je zien hoeveel gevarieerde mogelijkheden je hebt om je met dit spel te vermaken. Uiteindelijk is het dankzij de korte missies volgens ons ideaal om het telkens tien minuten tot een half uurtje tijdens het eenzaam pendelen op de trein, tram of bus te spelen, maar raden we niet aan om jezelf er vele uren aan een stuk mee bezig te houden.


Final Fantasy Explorer bij bol.com

6.7 Soms repetitief

Final Fantasy Explorers is een spel dat ideaal is om tijdens korte speelmomenten boven te halen. Heel het spel ademt de FF-sfeer uit, maar wordt door een zwak verhaal en middelmatige graphics onderuit gehaald. De gameplay zit voor het grootste deel goed in elkaar, vooral als je samen wilt spelen, maar het wordt na een tijdje allemaal heel repetitief.

  • Story and Atmosphere 5.5
  • Gameplay 8
  • Design 6
  • Audio 7
  • Replayability and Length 7
Share.

About Author

Michiel Van Belle

Michiel Van Belle speelt videogames, boardgames en tabletop rpg's. Hij leest naast de occasionele comic ook veel fantasy en historic fiction. Zijn grote geeky love is soundtracks.

Reacties