Het was een jaar van emoties. Van blijdschap, van frustratie, van verrassend subtiel avontuur. Het was een bewogen jaar. Op gamevlak is er immers goed geboerd. We kunnen niet anders dan vaststellen dat we niet minder dan verwend zijn in het jaar 2017. Studio’s gaven het beste van zichzelf en het jaar van de Switch ging niet onopgemerkt voorbij. Onze gameredactie zat er natuurlijk middenin en blikt even terug op de beste games die ze speelden het afgelopen jaar. Lees gerust mee.

The Legend of Zelda: Breath of the Wild

Yves: Wat kan ik nog zeggen over Breath of the Wild dat ondertussen niet al duizenden keren online verteld is? Als keiharde Legend of Zelda-fan keek ik enorm uit naar dit nieuwe hoofdstuk in de reeks. Vooral omdat dit de eerste grote sprong was die Nintendo waagde sinds Ocarina of Time ons voor het eerst Hyrule deed verkennen in 3D. Het team van Hidemaro Fujibayashi besloot om volledig opnieuw te beginnen en terug te keren naar de essentie van wat een Zelda-game nu zo speciaal maakt. Het resultaat: een gigantische wereld vol mogelijkheden, die smeekt om in te verdwalen. Elke plek die je in de game ziet, is er één waar je uiteindelijk, nadat je de nodige skills hebt vergaard, ook naartoe kan gaan. Ik was aanvankelijk teleurgesteld door het ontbreken van de klassieke dungeons, iets wat de vele shrines in mijn ogen niet konden vervangen. Maar dat is de keuze die de ontwikkelaars hebben gemaakt en de prijs die we ogenschijnlijk betalen voor de non-lineaire gameplay en de dynamische natuur van het landschap. Desondanks blijft het ontdekken van deze prachtige weidse wereld voor mij het mooiste moment van 2017. Ik kan niet wachten op wat Nintendo voor de volgende Zelda-game in petto heeft.

NieR: Automata

Jason: Voor mij kon NieR: Automata niet ontbreken op deze lijst. Het betekende in de eerste plaats de terugkomst van Platinum Games-actiespellen na een aantal ontgoochelende licentiegames. De samenwerking met Square Enix zorgde voor een extra laag RPG en op zich was deze sandwich al een smaakvolle ervaring, waardig voor een nominatie. NieR is echter ook het werk van het excentrieke brein dat huisvesting vond in het lichaam van Yoko Taro (ik blijf ervan overtuigd dat de man niet op aarde het licht zag). Zijn hand alleen al maakt van de waifu-geïnjecteerde beat-‘em-all een regelrecht existentieel werk, boordevol filosofische implicaties voor zowel cast als speler. Nietzsche zou nog op je gezicht komen zitten dat je niet evenveel filosofie te verwerken krijgt als in je vijf volwaardige playtroughs van het spel! Het was sinds Spec Ops: The Line geleden dat ik, als spelernog eens in vraag werd gesteld. Zo’n zeldzame ervaring is al niet te missen, maar al zeker niet als het zo goed wordt overgebracht als NieR: Automata dat doet. Het gevoel wordt niet alleen met tekst overgebracht, de controller heeft hier ook een volwaardige rol in, met immer veranderende gameplay dat voor veel meer dan enkel wat afwisseling zorgt. Een slim, meeslepend en tot in de kleinste details beheerst oeuvre dat iedereen met nog maar een greintje passie voor games een kans zou moeten geven. NieR: Automata vrijwaart op zich het hele medium, het zou op geen enkel andere manier met evenveel brio verteld kunnen worden.

Super Mario Odyssey

Jens: Super Mario Odyssey was een voor de hand liggende keuze voor mij. Nintendo heeft met de uitgave van de Switch een topjaar achter de rug dat mooi afgerond en bekroond werd met deze titel. Elke generatie aan Nintendo-consoles kent zijn eigen Mario-games, maar het is al een tijd geleden dat er een echte 3D Mario-game verscheen. Voor de ontwikkeling van Odyssey heeft het team bij Nintendo duidelijk gekeken naar wat fans leuk vonden aan de oudere games, en deze formule verbeterd. De vrijheid en creativiteit die het spel te bieden heeft, werd al lang niet meer gezien, en de mechanic waarbij je vijanden kan overnemen of 2D-werelden kan binnenspringen maakt heel het spel af tot een mooi geheel. Na het verslaan van de eindbaas zijn er nog honderden manen en outfits te verzamelen, wat de game een speelduur geeft van meer dan 100 uren. Speelduur op zich is geen parallel voor waarde, maar in combinatie met het plezier dat ik eruit gehaald heb, vind ik dat het spel enorm veel waar geeft voor je geld. We kunnen enkel hopen dat Nintendo hun winning streak van 2017 kunnen verderzetten in het komende jaar, maar ik weet welk spel me dit jaar het meeste plezier geschonken heeft!

Hollow Knight

Michiel: Een voorbeeld van hoe je een indiegame en een Metroidvania moet doen. De kleine studio Team Cherry bracht één van de meest memorabele games van de laatste jaren uit dat uitblinkt qua atmosfeer en gameplay, en dat allemaal voor maximum 15 euro (en soms nog minder)! Uren heb ik gespendeerd in mijn queeste om de val van Hallownest te onderzoeken en om wat er nog rest van het insectenkoninkrijk te redden. Na lange speelsessies werd er steeds weer een tipje van de sluier van het verhaal opgelicht om uiteindelijk een interessante conclusie te hebben. Qua Metroidvania kon het spel ook tellen, met interessante krachten om je bijvoorbeeld snel doorheen de locaties te verplaatsen en met bij momenten zeer uitdagende baasgevechten of platforming challenges (screw you, White Palace!). De atmosfeer is schitterend dankzij de gevarieerde omgevingen, een drukkend gevoel en de grappige voice acting (wel, geluidjes) bij de interessante NPC’s. En de muziek! De melancholie van Dirtmouth of het ritme tijdens het gevecht met de Mantis Lords, alles klonk perfect. Na een tijdje kregen we zelfs een paar keer wat gratis DLC om het spel nog interessanter en uitdagender te maken (screw you, White Palace Path of Pain!). Een aanrader voor als het binnenkort op de Switch uitkomt!

Resident Evil 7: Biohazard

Timothy: Na de actievolle Resident Evil 4, 5 en 6 werd het duidelijk dat de fans een terugkeer wilden naar de survival horror-roots van de franchise. Dit sentiment werd extra hard benadrukt door de positief onthaalde remasters van Resident Evil 1 en 0. Capcom luisterde aandachtig maar besloot om afscheid te nemen van de vaste camerahoeken. Resident Evil 7: Biohazard is zowel een nieuw hoofdstuk in de franchise als een ommekeer naar de oude spooky dagen. Deze first person-horrorgame toont aan dat titels zoals Amnesia, Outlast, Slenderman en al die andere veredelde intense spelletjes verstoppertje hoe een echt horrorspel hoort te werken. Ja, je kunt je verstoppen maar je hebt ook een uitgebreid gamma aan wapens om de gestoorde familie Baker mee te lijf te gaan. Deze psychopaten mogen zich gerust naast Albert Wesker zetten als een van de beste antagonisten uit de hele reeks. Als ze verder zouden bouwen op dit type gameplay met net iets meer puzzels kijk ik alvast met enorm veel zin uit naar Resident Evil 8.

Persona 5

persona 5 cast art game of the year

Olivier: Hoewel Japan Persona 5 tot één van hun beste games van 2016 mag rekenen, moest de rest van de wereld wachten tot 2017. Gelukkig is deze game dat wachten meer dan waard. De Persona-reeks omschrijven we best als een mix tussen dungeon crawling en het dagdagelijkse leven van een Japanse tiener. Het hele gebeuren lijkt rechtstreeks uit een animereeks te komen, compleet met goofy sidekick en over the top personages. Overdag moet je keuzes maken zoals flink studeren, gaan werken op je flexi-job of lekker uitgaan met je vrienden. Elke keuze heeft zo z’n voordelen waarvan je nuttig gebruik kan maken wanneer je aan het dungeon-gedeelte begint. ’s Avonds verander je namelijk van gewone tieners in fantoomdieven die binnendringen in de geest van verdorven individuen. Daar vind je naast een boel schatten om te stelen ook een rijk aantal monsters om je JRPG-gewijs met te meten. Dat doe je aan de hand van je Persona, een verpersoonlijking van je ziel, die je krachten verleent om te vechten. Je kan de monsters die je tegenkomt ook toevoegen aan je eigen arsenaal: gotta catch ’em all! Persona 5 is een heleboel, maar weet dit perfect te balanceren tot een perfect geschift geheel met een unieke visuele stijl, soundtrack en verslavende gameplay! Met zo’n 100 uur aan content en een animeverhaal om u tegen te zeggen, bezorgde Persona 5 ons kippenvel en een nieuwe JRPG-favoriet.

Monster Hunter Stories

Nils: Dit was voor mij het absolute hoogtepunt van het jaar. Handjes bij elkaar voor Capcom, want voor één keer deden ze het wel uitstekend. Capcom leverde met de gelokaliseerde (eindelijk!) versie van Monster Hunter Stories een RPG op die een meer dan waardig alternatief biedt voor fans van het betere monsterwerk. De game bulkt van de charme en verliest weinig van de glorie die Monster Hunter zo Monster Hunter maakt. Een verhaal met verrassend veel diepgang voor een jong publiek, dat bij momenten meer dan doet denken aan de How To Train Your Dragon-films met een iets duisterder kantje. De game slaagt erin een geloofwaardige uitbreiding te brengen voor een franchise die steeds in omvang lijkt te groeien. Simpel op te pikken en te leren, verrassend uitdagend. Ik lieg niet als ik stel dat ik meer van deze game genoten heb dan van Pokémon Sun. Verborgen diamant in de grote Nintendo 3DS-bibliotheek. Als je me momenteel vraagt in welke gamewereld ik graag zou vertoeven? Je vindt me op Paupau Beach, met mijn Stygian Zinogre.

Divinity: Original Sin II

Alexander: Wat een game, van Belgische makelij dan nog! Het team van Larian Studios lanceerde in 2017 een geweldige en oerdegelijke RPG. Vlotweg tientallen uren heb ik gespendeerd in deze prachtig ontworpen wereld, een wereld waarin jouw beslissingen ook échte gevolgen hebben. De kwaliteitsvolle sidequests en talloze kleine gebeurtenissen geven ook een echte waarde aan het ontdekken van de wereld en voelt niet aan als filler. Het schrijfwerk, de vrijheid, audio en de graphics, alles doet denken aan een moderne RPG’s met zijn roots in de klassiekers van de jaren 90 zoals Baldur’s gate. Divinity Original Sin 2 is in elk opzicht een vooruitgang op zijn voorganger. Deze game is ook een van de weinige die ik mogelijks opnieuw zal spelen in de toekomst maar dan in co-op modus! Hoedje af voor het team van Swen Vincke!

Football Manager 2018

Niels: Een sportgame als beste game van het jaar kiezen, meestal is dat toch een beetje not done. En akkoord, enkele andere games waren ook zeer vermakelijk (South Park: The Fractured But Whole strandt op een dichte ereplaats en ook Injustice 2 mag nog op het podium plaatsnemen), maar geen enkele andere titel uit 2017 heeft zo’n geweldige levensduur als Football Manager 2018. In de statistieken van Steam staat het spel dan ook zowat continu in de subtop van vaakst gespeelde games, en zelfs voorganger Football Manager 2017 duikt regelmatig nog eens op in de zoekresultaten met meer dan tienduizend gelijktijdige spelers. De mogelijkheden zijn dan ook quasi eindeloos: van Engelse vijfde klasse over Finse eerste klasse of de Amerikaanse MLS, jij kiest zelf waar je het roer overneemt en in welke mate je de touwtjes zelf in handen neemt. Jaarlijks slaagt de reeks erin mij meer dan duizend uur zoet te houden, en dat zal ook deze jaargang niet anders zijn dankzij de ongekende en onnavolgbare diepgang die dit jaar aanwezig zijn. En als u mij dan nu wil excuseren, ik heb nog een Champions League te winnen.


Heb jij nog een game waar je met een glimlach aan terugdenkt? Laat het ons zeker weten op onze Facebook pagina, Twitter het ons of tag ons in je Instagram-foto’s! En voor je het weet zitten we allen als weemoedige dwazen terug te blikken naar het verleden!

Share.

About Author

Davy Delbeke

Contrasten, tegengestelden én paradoxen. Allemaal gebundeld in een bebaard mensenlichaam. Kapitein, weetjesverzamelaar, liefhebber van comics.

Reacties