Het was één van de populairste nieuwe spellen op Essen Spiel 2015 en staat nu, drie maanden later, nog steeds ontzettend hoog gerankt op de belangrijkste bordspellensites. De hype voor Codenames, het nieuwe gezelschapsspel van succesontwerper Vlaada Chvátil, is dus wel degelijk the real thing. Het duurde dan ook niet lang vooraleer White Goblin Games met een eigen versie specifiek voor de Nederlandstalige markt op de proppen kwam. Tijd om eens te kijken waar al die commotie over gaat.

Gameplay

Codenames is een spel van ongeveer 15 minuten dat je idealiter met vier of meer spelers ouder dan tien jaar speelt, maar ook aparte regels heeft die het mogelijk maken om spelletjes met twee of drie personen te spelen.

Codenames spelvoorbeeld

In de basisversie van Codenames vormen de spelers twee gelijke teams en duiden binnen elk team een “hoofd van de geheime dienst” aan. De twee hoofden van de geheime diensten zijn de enigen die de sleutel te zien krijgen die aangeeft welke identiteit schuilgaat achter elk van de 25 codenamen op het speelveld: een spion van het blauwe team, een spion van het rode team, een onschuldige omstander of de gevreesde huurmoordenaar. Deze sleutel geeft ook aan welk van de twee teams het spel mag beginnen. Aan het begin van de beurt van elk team geeft het hoofd van de geheime dienst één enkel woord als aanwijzing, gevolgd door een cijfer. Het woord heeft een link met één of meerdere codenamen op het speelveld, waarachter spionnen van het eigen team verscholen gaan, terwijl het cijfer aangeeft op hoeveel codenamen de hint slaat. Zo kan het hoofd van de geheime dienst bij bovenstaande afbeelding “Kasteel, 2” zeggen, waaruit zijn teamgenoten zouden moeten opmaken dat het gaat om de codenamen “prinses” en “toren”.

De teamgenoten moeten de hints goed interpreteren om de juiste codenamen te identificeren. Elk team mag een codenaam aanduiden, waarvan zij denken dat hij een van hun eigen spionnen verbergt. Raden ze het juist, dan wordt er een spionkaart van die kleur op de codenaam gelegd en mag het team nogmaals raden. In elke beurt mag je één keer meer raden dan het cijfer dat het hoofd van de geheime dienst gegeven heeft. De beurt eindigt echter meteen als de spelers een codenaam aanwijzen waar een burger of een spion van het andere team achter schuil gaat. Het spel eindigt meteen als een team per ongeluk de codenaam aanduidt waarachter de huurmoordenaar zit: zij verliezen dan onmiddellijk. Het team dat als eerste al zijn spionnen weet te identificeren, wint.

Codenames is dus vooral een taalspelletje, dat clever denkwerk en subtiliteiten beloont. Het is namelijk cruciaal dat je team in één beurt meerdere juiste codenamen kan identificeren, en daar heb je verdomd goede hints voor nodig. Een leuk spel met interessante gameplay, dus, maar wat Codenames net dat beetje meer geeft, is het feit dat er spelvarianten voorzien zijn voor als je eens wat minder enthousiaste spelers kan vinden, en het feit dat de uitgever van deze Nederlandstalige variant, White Goblin Games, zich de moeite heeft getroost op zoek te gaan naar codewoorden die speciaal toegespitst zijn op België en Nederland, en niet eenvoudigweg de originele, Engelse versie heeft vertaald. Petje af, jongens!

Vormgeving

Codenames

Codenames is een erg mooi spel. De spionkaarten waarmee je de codewoorden toedekt als er contact met een geheim agent gemaakt wordt, zien er goed uit en zijn erg stevig. Toegegeven, ik heb al wel eens spectaculairdere artwork gezien in boardgames, maar er is ook maar zoveel dat je kan doen met speelkaarten waar een codewoord op staat, zonder dat het te druk wordt en de vorm begint af te leiden van de inhoud. De codenaamkaartjes lijken een beetje op pasjes of identiteitskaartjes, wat een leuke touch is.

Bovendien bevat de speldoos naast de absolute noodzakelijkheden ook wat praktische hulpmiddelen, zoals een houder voor de sleutelkaarten, een zandloper om de tijd die een team krijgt om de codes te ontcijferen binnen de perken te houden en voldoende sluitzakjes om de verschillende spelstukken netjes op te bergen. Daar houden we wel van!

Leerbaarheid

Het leuke aan Codenames is dat iedereen, jong en oud, er dadelijk mee vertrokken is. De regels zijn poepsimpel, maar je kan de moeilijkheidsgraad van het spel wat aanpassen aan de spelers door de hints die de hoofden van de geheime diensten geven aan hun teams. Mochten er dan toch nog onduidelijkheden zijn, verdwijnen alle twijfels als sneeuw voor de zon wanneer je er de helder geschreven handleiding nog eens op naslaat. Let wel op: makkelijk te leren betekent nièt dat het geen uitdagend spel is. Alles hangt af van de gegeven hints, die soms evident zijn, maar andere keren ingenieuze breinbrekers kunnen zijn!

Opstelling

Vooraleer je Codenames kan beginnen spelen, moeten de spelers eerst twee gelijke teams vormen en een hoofd van de geheime dienst aanduiden per team. Vervolgens leg je 25 willekeurige codenamen klaar op de speeltafel in vijf rijen van vijf kaarten.

Codenames opstellng

De twee hoofden van de geheime diensten nemen dan willekeurig een van de codesleutels die ze voor zich in de daartoe voorziene houder plaatsen, zodat de gewone spelers niet kunnen zien waar welke spionnen liggen. De opstelling van het spel is dus niet ontzettend complex, maar je bent niet meteen out of the box aan het spelen.

8.3 Life of the party

Conclusie? Codenames is dolle pret, gesteld dat je wel houdt van talige spelletjes die enig denkwerk vereisen. Dankzij de spelvarianten voor twee of drie spelers kan je het spel ook met minder dan de aanbevolen vier spelers spelen, wat de levensduur van het spel aanzienlijk vergroot. Ook de eenvoudige spelregels dragen hiertoe bij, en zorgen er bovendien voor dat Codenames een erg toegankelijke partygame is.

  • Gameplay 9
  • Vormgeving 8
  • Leerbaarheid 9
  • Opstelling 7
Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties