Er zijn weinig zekerheden in de wereld van games. Ontwikkelaars kunnen ieder moment gesloten worden door hun eigenaars (rust in vrede, Visceral Games) en bekende franchises kunnen vernietigd worden door een vreselijke game. Wat we wél weten, is dat rond deze periode er ieder jaar een Call Of Duty-game uitkomt. Geen verrassing dus dat we in november steevast een review uitschrijven voor de bekende FPS-game. Dit jaar is die eer voor Call Of Duty: WWII.

Call of Duty: WWII

Ontwikkelaar: Sledgehammer Games
Uitgever: Activision
Platform: pc, PlayStation 4, Xbox One
Aantal spelers: Single player campaign, multiplayer tot 12 spelers
Release: 3 november 2017

Reviewexemplaar op pc bekomen via uitgever.

Call of Duty is een eigenaardig beestje. De eerste game kwam uit in 2003 en speelde zich af tijdens Wereldoorlog II. Het grote publiek kwam echter pas echt voor het eerst in contact met Call of Duty via het vervolg in 2005. Naarmate de jaren vorderden, bewoog de game zijn context ook steeds verder de toekomst in: moderne hedendaagse oorlog in de Modern Warfare-games, geavanceerde technologie in Advanced Warfare om te eindigen in een totaal futuristische omgeving in Infinite Warfare. Hoeveel technologie er ook aanwezig mocht zijn, de basis van een Call of Duty-game blijft dezelfde: met 10 tot 12 mensen op een relatief kleine map een bloedige strijd uitvoeren. Daarbovenop is er meestal ook een singleplayer campaign aanwezig die zo’n 6 tot 8 uur in beslag neemt. Naarmate de games zich steeds verder in de toekomst afspeelden, werd de kreet voor “back to basics” steeds groter. Ook de spelersbasis nam de laatste jaren stevig af. Met Call of Duty: WWII besloot uitgever Activision te luisteren naar de fans. Het resultaat: terug naar de roots.

Gekende taferelen

Wie aan Wereldoorlog II-games denkt, denkt aan de D-Day-landing op Omaha Beach en iconische wapens zoals de Kar 98, Thompson en M1 Garand. Het is daarom ook geen verrassing dat de nieuwste Call of Duty al deze elementen bevat. De singleplayercampagne begint, hoe kan het ook anders, met de landing op D-Day. Deze gebeurtenissen zie je grotendeels door de ogen van een Amerikaanse soldaat. Je mag een campagne verwachten met heel wat cutscenes, een licht uitgewerkt verhaal maar vooral veel indrukwekkende en spectaculaire gevechtsscènes. De Call of Duty-verhaalmodus slaagt er keer op keer in om je het gevoel te geven dat je in oorlogsfilm meedraait, met de nodige knipoog naar het ontbreken van enig realisme. Je bent immers de onverslaanbare krijger die talloze explosies op luttele meters kan weerstaan, terwijl je een collega-soldaat heldhaftig 200 meter over een gruwelijk slagveld kan dragen. Een van de weinige echte nieuwigheden is het health pack-systeem. In tegenstelling tot het verleden heb je terug de welbekende health bar. Bijna dood? Je drukt even op de vooraf gekozen knop, één snelle windel later en je bent weer klaar om nazi’s te doden. De health packs kan je vinden doorheen de levels maar af en toe krijg je deze ook aangeboden door de soldaten rondom je. Tijdens de levels kan je punten verdienen met ‘heldhaftige daden’, zoals op het laatste moment een Amerikaanse soldaat redden van een nazi. Zodra je genoeg punten hebt, kan je allerlei bonussen activeren zoals een scan van alle nabije vijanden, ammunitie of health packs.

De verhaalmodus is altijd mooi meegenomen maar de essentie van Call of Duty: WWII blijft toch de multiplayer. Ondertussen weet je al wat je mag verwachten: enkele bekende gamemodi zoals TDM en Domination, kleine en actievolle maps, snelle respawns en killstreaks. De ganse multiplayer-modus begint en draait rond de zogenaamde headquarters. Dit is een soort van kleine open wereld of hub, waarin je tussen de verschillende games verscheidene administratieve zaken kan afhandelen: het openen van challenges en contracten, 1v1-challenges activeren en meer. In deze, in zijn essentie, lobby ben je uiteraard niet alleen en zijn er steeds tientallen spelers rondom je. Deze toevoeging aan het spel is vrijwel waardeloos, de toegevoegde waarde is miniem. Het kost immers, dankzij de headquarters, meer tijd om een challenge te starten dan voordien. Bovendien moet je iédere keer via een laadscherm naar deze hub. Heel wat meer werk dan simpelweg in een menu een nieuwe uitdaging te accepteren. Er is uiteindelijk wel een duidelijke reden waarom Activision zo graag wou dat de headquarters in de game zaten: loot boxes. Maar daarover later meer.

De gameplay van Call of Duty: WWII zit zoals te verwachten weer goed: de wapens voelen goed aan en de mobiliteit zit heel strak. Het is allemaal een toontje lager dan voordien, geen jetpacks en flitsende gadgets, maar terug naar de basis: granaten, rookgranaten, submachine guns, rifles en meer. Ook de killstreaks zijn uiteraard van de partij. Toch komen deze veel minder vaak voor, dit in tegenstelling tot games zoals Modern Warfare 2, waar er elke 3 seconden wel een helikopter of een raket het spel betrad.

Klein, maar niet fijn(e) maps

De maps tenslotte. Jammer genoeg zit hier mijn grootste frustratie. Ze zijn, met uitzondering van Trainyard, bijzonder klein. Op zich geen probleem, we kennen allemaal het iconische Rust. Toch zorgt de overvloed aan deze zeer kleine maps ervoor dat een groot deel van de duels een coin flip zijn: oftewel schiet jij de vijand in zijn rug of omgekeerd. De kleine maps zorgen er ook voor dat de spawn points continu moeten veranderen, wat het probleem nog erger maakt. Het is opvallend dat grote kill streaks veel minder vaak voorkomen dan in vorige games vanwege de kleine maps en dus een grotere kans op een onverwachte dood. Mogelijks zijn er spelers die dit soort maps verkiezen, maar jammer genoeg moest ik hierdoor het spel uit frustratie vaak wegleggen. De multiplayer bevat momenteel slechts 9 maps en 3 war maps. War maps maken deel uit van een bepaalde objectief-georiënteerde modus die heel hard lijkt op de gelijkaardige spelmodus in Battlefield 1. De ene ploeg moet een bepaalde locatie verdedigen en de vijand dient deze te veroveren, dit alles met een beperkt aantal respawns. Leuk, maar het aantal spelers dat voor het objectief speelde was bijzonder laag. Het merendeel verkoos om liever gewoon een sniper te selecteren om experience points te verzamelen. Deze experience kan je gebruiken om prestige te behalen, het gekende systeem als voordien. Je persoonlijk profiel en wapens hebben individuele prestigelevels. Genoeg zaken om te unlocken voor diehardspelers van het spel.

Visueel spektakelstuk

WWII is veruit de visueel meest indrukwekkende game uit zijn reeks met ook een uitstekende audio. Het is moeilijk om te beschrijven wat de visuals sterk maakt want de ontwikkelaar Sledgehammer Games ging niet voor een fotorealistische look. Het ziet er gewoonweg goed uit. Ook technisch zit het plaatje sterk in elkaar: op console is de frame rate grotendeels stabiel en de pc-port bevat tal van instellingen die spelers naar believen kunnen finetunen. Er waren geen crashes of grote bugs op te merken tijdens onze speelsessies op pc, al waren er wel enkele spelers die van bugs op pc spraken.

Nazi Zombies ten slotte, ook zij zijn opnieuw van de partij. Deze modus heeft sinds zijn introductie in Call of Duty: World at War al een lange weg afgelegd. Momenteel bevat de game slechts één zombiemap, al komen er doorheen de verdere maanden nog bij. Zoals bij de laatste games draait de zombiemodus niet echt meer rond het verdedigen van één vaste locatie. Deze spelmodus gaat meer om overleven, zombies afknallen voor punten en gaandeweg allerlei doelen vervolledigen zoals het activeren van een stroomgenerator, het openen van een bunker om nadien gaandeweg een megawapen te monteren. Persoonlijk was ik eerder fan van de klassieke uithoudingsmodus die je in bijvoorbeeld World at War had. Toch is er een zeer grote fanbase voor dit soort Nazi Zombie-modus. Net zoals in de multiplayermodus kan je met de verdiende punten ook je personage in deze stand doorheen de verschillende spelletjes levellen en extra wapens vrijspelen. Ook hier komen de loot boxes weer te voorschijn.

Het fenomeen loot boxes

Iedereen kijkt toe hoe anderen hun loot crates openen. Manipulatie ten top.

Over die loot boxes dan, ook in deze games zijn ze talrijk aanwezig. Deze loot boxes (ook wel loot crates genoemd) verdien je tijdens het spelen, door ze willekeurig te ontvangen op het einde van een ronde of door uitdagingen te voltooien. Gelukkig bevatten de digitale kratten geen items die invloed hebben op het spel zelf (*kuch Star Wars: Battlefront II kuch*). Wel krijg je allerlei cosmetische items zoals skins voor je wapens, portretten, logo’s en experience boosts. De integratie van de loot boxes in de headquarters is wel bijzonder pervers. Heb je een loot box, dan kan je die in de eerder genoemde hub openen. Je gooit een flare op de grond en meteen valt je verdiende loot box voor je voeten op de grond. Alle spelers rondom je zien tevens de loot crate die jij aan het openmaken bent mét bijhorende inhoud. Bizar en gewoon fout. Deze loot boxes kan je uiteraard ook kopen met echt geld via de zogenaamde COD-points.

Het zou rechtstreeks uit een F2P-game kunnen komen.

Call of Duty: WWII is een game die ik moeilijk wel of niet kan aanraden. Ben je op zoek naar een nieuwe Call of Duty, een soort game waarvan je de gebreken en voordelen reeds kent mét terugkeer van Wereldoorlog II? Dan zal je met je 60 euro wellicht waar voor je geld hebben. Met de aanwezigheid van een verhaalmodus, Nazi Zombies en de multiplayer is er genoeg inhoud. Ben je echter een Call of Duty-fan die énkel multiplayer speelt, dan zijn de aanwezig 9 maps toch wel pover. Het is uiteraard geen verrassing dat je reeds een season pass kan kopen, dus in de toekomst zullen er ongetwijfeld meer maps beschikbaar zijn. De game speelt en draait erg goed maar het ontwerp van de maps blijft toch een grote domper op de feestvreugde.


Call of Duty: WWII bij bol.com

7 Goed, maar...

Call of Duty WWII is een visueel prachtige game met een prima verhaalmodus. Met zijn iconische wapens en locaties zijn alle succesfactoren aanwezig voor een geslaagde multiplayermodus. Toch zorgt het ontwerp en de beperkte grootte van de maps voor frustraties die het potentieel van de game jammer genoeg beperken. Ook de toevoeging van de headquarters doet onze wenkbrauwen fronzen.

  • Verhaal 6
  • Vormgeving 9
  • Audio 8
  • Gameplay 7
  • Levensduur 7
Share.

About Author

Alexander Van Rompuy

Ik ben fan van tech & games, meer moet dat niet zijn!

Reacties