Fervente boardgamers die geregeld de winkelrekken van hun favoriete spelletjesboer afschuimen, zullen ongetwijfeld al in aanraking gekomen zijn met Het Dorp, één van de sterkere titels uit het gamma van 999 Games. De weergave van het middeleeuwse dorpsleven en de onderliggende euro-spelmotor lieten het spel hard in de smaak vallen. Het mocht niet minder dan een dozijn prijzen in de wacht slepen, waaronder eentje van de Zwitserse MENSA en onze eigenste Vlaamse Gouden Ludo. Reden genoeg voor designers Inka en Markus Brand om met een opvolger voor de dag te komen: het elegant getitelde Mijn Dorp.

In plaats van allen vrolijk in hetzelfde dorp te wonen, draait het in Mijn Dorp om van je eigen gehucht het beste en het mooiste van de streek te maken. Geen groot centraal bord hier, maar een kleine tableau per speler waar het gros van het spelverloop op plaatsvindt. Daarop vind je naast een tijdsspoor en wat gebouwtjes ook je anonieme hoofdrolspelers, sleutelfiguren zoals een priester en een koopman, die je aan het werk kunt zetten. Of je er nu voor kiest om een vette kerk te bouwen, een reiziger op pad te sturen, of om goederen te produceren om klanten mee te bedienen, het einddoel is om het meeste prestigepunten te verzamelen.

Mijn Dorp

Close-up van je dorp: centen, punten en de passage van tijd.

Veel doen met weinig tijd

De kern van Mijn Dorp bestaat uit twee spelmechanismen die beiden draaien rond schaarste. De eerste daarvan is een kleine poel dobbelstenen die elke beurt gerold worden. Om de beurt kiest iedereen er daar twee van uit, waarmee ze vervolgens een actie kunnen doen, in de meeste gevallen een uitbreiding voor hun dorp kopen, of het activeren van hun gebouwtjes. Klinkt simpel, maar de waaier van acties die je kan nemen, wordt beperkt door de som van de ogen die op je gekozen dobbelstenen staan.

Het tweede grote mechanisme is de genadeloze passage van Vadertje Tijd. Het leeuwendeel van de acties die je zult nemen, kosten je namelijk kostbare tijd, uitgedrukt in een kring zandlopers op je dorpstableau. Spendeer je genoeg tijd om helemaal rond te gaan, wat zo goed als onvermijdelijk is, dan komt Magere Hein langs en komt een van je dorpelingen te overlijden aan ouderdom. Op dat moment is je dorp een kopstuk armer, en moet je een opvolger klaarhebben op de banken van je schooltje.

Mijn Dorp

Ook in de Middeleeuwen lachte Pietje de Dood er niet mee.

Het overlijden van dorpelingen is meteen ook de tikkende klok die bepaalt hoe lang het spel kan duren. Wie de spreekwoordelijke pijp aan Maarten geeft, krijgt een plaatsje op het kerkhof, en zodra een bepaalde hoeveelheid dorpelingen (afhankelijk van het aantal spelers) de kaars uitblaast, is het spel voorbij en worden de puntjes geteld.

Oer-Duitse puntenpakkerij

Laat er geen twijfel over bestaan, net als zijn voorganger is Mijn Dorp een pure eurogame. Daar horen alle kenmerken van het genre bij: weinig directe interactie, straffe plays of wilde plot twists. Spelers houden zich in stilte met zichzelf bezig, terwijl ze een economische motor opbouwen die puntjes van de pers doet rollen. De enige factor van willekeur zijn de dobbelstenen en enkele blind gekochte dorpsuitbreidingen, maar zelfs daar biedt het spel opties om er invloed op uit te oefenen, weliswaar tegen een prijs.

Mijn Dorp

Politiek en geloof aan het werk. Een dikke kerk levert veel punten op, en door de vergaderzaal kan je je dobbelstenen manipuleren.

Je hoort het al, dit is er eentje voor de liefhebbers, want het genre druipt ervanaf. Mijn Dorp is dan ook een grootse stijloefening die enkele bijhorende drempels meebrengt. Wie een luchtige party game zoekt, of keihard in de clinch wil gaan met zijn tegenspelers, schuift best door naar een andere tafel, want euro-gameplay is nu eenmaal kurkdroog. De doelgroep die het meeste pret uit Mijn Dorp zal halen, zijn diegenen die niet vies zijn van no nonsense mentale gymnastiek.

Bereikbare dieptes

Naar toegankelijkheid toe zit Mijn Dorp bij de goede leerlingen van de klas. Oude rotten in het genre kunnen het moeiteloos oppikken, maar voor de nieuwkomers is het aanleren evenmin hard labeur. De spelregels zijn intuïtief genoeg om na een paar beurten op te pikken, en alle relevante informatie is visueel aanwezig op alle spelcomponenten en makkelijk af te lezen. De enige echte horde om over te springen is het regelboekje, dat supergründlich te werk gaat en bijgevolg wat kauwwerk vereist.

Dat toegankelijk zijn betekent echter niet dat Mijn Dorp moet inboeten op speltechnisch vlak. De verschillende strategieën en pistes die je wil bewandelen zijn goed uitgekiend op vlak van evenwichtigheid. Efficiëntie mag dan de sleutel zijn tot de overwinning, het is niet zo dat er een enkele of heldere route naar Puntjesland is. Een schuur vol kluiten of een overschot aan geproduceerde goederen levert op het einde van het spel geen punten op; het spel maalt alleen om wat er met die middelen gedaan wordt, zoals je kerk bouwen, of klanten tevreden maken. Geld moet rollen, en je zakken vullen is des duivels.

Mijn Dorp

Een gouden speltip van Geekster: zet in op ambachtslui met hetzelfde cijfer. Zo haal je meer rendement uit je acties.

Net als bij andere titels in het genre zul je hier goed wakker moeten zijn om een vlot draaiende puntenmotor op te bouwen, en dat maakt van Mijn Dorp een spel dat pas rendeert als je het enige keren speelt. De echt interessante spelpotjes beginnen wanneer alle spelers een goed idee hebben waar ze mee bezig zijn, en afhankelijk van je spelersgroep kan het zijn dat je enige leertijd moet investeren eer het de kans krijgt om te schitteren.

Sober vakmanschap

In het vormgevingsdepartement loopt Mijn Dorp mooi in het gareel met vergelijkbare eurogames. Geen schreeuwerige artwork, maar functionele en eenvoudige illustraties die niet afleiden van de hersenkrakerij en voorzien zijn van alle visuele wenken om het spel overzichtelijk te maken.  

Mijn Dorp

Het pad van de reiziger: een mooi uitzicht en een pak prestigepunten.

Wat aanvankelijk een punt van kritiek was, maar achteraf een doordachte designkeuze bleek, zijn de zwarte staafjes, die dienst doen als markering voor zowel goederen, munten als dorpsbewoners. Wie de doos uitpakt, zal zijn neus ophalen bij de gedachte dat één component zoveel rollen vervult, maar eenmaal je inzicht in het spel verworven is, ben je dankbaar voor het overzicht dat zo bewaard wordt. Geen veertienduizend kleuren, maar eenvoud en functionaliteit.

En dat is allicht de grootste troef van Mijn Dorp. Enerzijds is het een typische eurogame die weinig van getreden paden afwijkt, maar daar staat wel tegenover dat de formule sterk maar aanspreekbaar is uitgewerkt. Koning van de euro’s zal het wel niet worden, maar voor wie van het genre wil proeven is het een uiterst solide titel.

7.5 Deugdelijk

Mijn Dorp recycleert dan wel enkele concepten uit zijn voorganger, maar het staat stevig in zijn eigen schoenen. Met een mix van toegankelijkheid en crunch staat het moeiteloos zijn mannetje in de betere middenmoot van de eurogames-markt.

  • Gameplay 8
  • Vormgeving 7
  • Leerbaarheid 7
  • Opstelling 7
Share.

About Author

Kenny Soete

Verslinder van cinema, ongoddelijke muziek en thematische spelen. Heeft een uitgesproken liefde voor sci-fi en 80ies neonverlichting. Houdt van de zee en alle vuurtorens daarrond.

Reacties