Dungeons & Dragons: verhalen uit de Fungeon!

0

Dungeons & Dragons is nog nooit zo populair geweest. Feit. Deel van deze nieuwe populariteit ligt ongetwijfeld bij Stranger Things waarin de tabletop RPG vrij vaak in de kijker stond en zelfs de naam gaf voor het grote kwaadaardige monster: de Demogorgon. Natuurlijk moet er ook gevochten worden tegen eeuwenoude demonen, maar uiteindelijk zijn de leukste momenten altijd tussendoor wanneer de tovenaar genoeg heeft van de liegende barman en hem blauw tovert, of wanneer de Dungeon Master besluit om een van zijn kobolden te doden door er een piano op te laten vallen.

Timothy: Gokken op wezels

Tussen het bestrijden van bandieten door moet er ook al eens gelachen kunnen worden. Een sentiment waar Argot, de bard van de groep en belichaming van de zeven zonden, het volledig mee eens is. Een ander belangrijk personage in de partij is Sir Ignus van het Huis Pi. Deze langgetitelde heer behoort tot het ras van de niet-Skyrim-Dragonborns en waant zich een ware dierenvriend en pacifist.

Na een kort gevecht met Goblins klimt Ignus in een put om een reuzenwezel te redden. Het probleem was echter dat de wezel niet doorhad dat hij de focus van een reddingsmissie was. Daarom ook dat hij constant probeerde om de pacifist zijn gezicht te reconstrueren tot een bloederige legpuzzel. De rest van de groep, inclusief de bard, besluit om wat te gokken om te zien wie er het eerste dood gaat OF het bewustzijn verliest. Argot, vol vertrouwen, zet een hoog bedrag goudstukken in op de overwinning van de Dragonborn. Helaas is het vertrouwen misplaatst en blijft Ignus proberen om de wezel uit de put te duwen.

“Verdorie,” vloekt Argot, “hier moet iets aan gedaan worden!”

En zijn wil zal geschieden …

Poging één: De bard gebruikt magie om het oerinstinct van de Dragonborn boven te halen, helaas zonder succes. Ignus probeert het beest te kalmeren door er tegen te praten. Poging twee: met een Tupperware-potje vol mensenstoofvlees probeert de moreel ambigue bard de woeste wezel te vergiftigen. Het kwade dier weigert evenwel om ook zelfs maar een lepeltje te proeven.

Ondertussen beginnen mijn brave compagnons door te hebben dat ik het niet helemaal eerlijk speel, en besluiten ze om een ladder te laten zakken in de arena zodat onze pacifist zijn gezicht niet compleet op een potje preparé lijkt. In een laatste en derde poging tover ik een magische hand tevoorschijn dat de ladder onderuit schuift, waardoor zowel Ignus als de wezel een snelle confrontatie met de grond tegemoet komen. Een andere magiër in ons gezelschap spreekt een spreuk uit waardoor de twee als veertjes op de grond terechtkomen. Alleen jammer dat de ladder over het hoofd gezien werd. De ladder die per toeval ook op die twee die juist rustig op de grond pardoes kwamen. De Dragonborn houdt er een fikse buil aan over, de reuzenwezel ligt bewusteloos te wezen.

Argot opent tevreden een kruik gerstenat en incasseert zijn winst.

Jens: De Gnome Toss

Enkele maanden terug begon mijn vaste vriendengroep met Dungeons & Dragons. Ik werd gekozen tot Dungeon Master en we begonnen met het spelen van de Lost Mine of Phandelver starterset. Tijdens een van onze eerste sessies kwam de groep aan de ingang van een grot waar een bende goblins hun schuilplaats hadden gemaakt. Ik vertelde:

Jullie komen op een open vlakte van zo’n 100 meter. In het noorden zien jullie de ingang van een grot. Je ziet dat er een klein beekje uit de grot stroomt. Jullie moeten het water oversteken om binnen te kunnen gaan in de grot, aan de andere oever staan er enkele hoge struiken.

Zoals het al snel gebeurt bij nieuwe spelers, ontstond er een discussie in de groep over wat de veiligste manier was om ongezien in de grot te geraken. De spelers wisten op dat moment nog niet dat er enkele Goblin-boogschutters in de struiken op wacht lagen. Goblins zijn lui in D&D dus ik nam aan dat mijn spelers nog niet opgemerkt waren. Na enkele minuten bleef de discussie maar doorgaan en ik werd het beu, dus ik besloot dat de Goblins hen hoorden discussiëren en dat er nu een pijl in hun richting vloog. De pijl raakte niemand, maar onze Half-Orc Barbarian wou zich niet laten bedreigen. Hij greep zijn bijl en liep recht op de struiken af, met de bedoeling om over het water te springen en in de struik te landen, klaar voor het gevecht.

Hij rolde zijn dobbelsteen voor de sprong, maar het resultaat was aan de lage kant. Als DM zag ik hier mijn kans om aan te tonen dat acties gevolgen hebben in dit spel. “Je springt over het water maar je schat je landing verkeerd in. Je landt in de struiken op je gezicht.” De Goblins die op de loer lagen, zagen hier hun kans om elk de Barbarian aan te vallen. De rest van de groep was voorzichtiger en stond nog op een afstand, ze konden hem onmogelijk in één beurt bereiken om hem te redden. Plots kwam iemand op een idee. “Onze Druid is een Gnome, die kan wonden genezen bij een aanraking. Als we hém nu eens … in de struiken gooiden?” Creativiteit moet ondersteund worden in rollenspellen, dus ik stond het toe.

De Barbarian was op dit punt nog amper in leven. Ik besloot dat het personage die de Gnome wou werpen, eerst een dobbelsteen zou moeten werpen, gevolgd door de Gnome zelf voor de landing. Een Fighter in de groep was het sterkste personage, die pikte de Gnome op. De speler wierp zijn dobbelsteen en rolde een 18!
“Je pikt de Gnome op met één hand, je probeert de wind en afstand goed in te schatten en je werpt! Je ziet de Gnome in een prachtige boog door de lucht vliegen en richting de struiken gaan.”

Dan was het aan de Gnome om te rollen voor zijn landing. Hier kwam alles op aan. De spanning in de kamer was te snijden. Hij werpt, de steen rolt … en landt op 20! Iedereen juichte of applaudisseerde op dat moment. De Druid maakte zijn landing en redde het leven van de Barbarian met zijn Healing Touch. Dat gaf de rest van de groep voldoende tijd om hen te bereiken en de Goblins te verslaan.

Jeroen: wat een verlicht despoot lijden kan

Het is al heel wat jaartjes geleden dat mijn allereerste D&D character, Mithrandir the Valinorean (ik ging door mijn Tolkien-fase. Sue me.) zijn cape aan de wilgen hing. In zijn lange carrière van 15 levels had dit personage al heel wat watertjes doorzwommen. Hij streed dapper in de Gnoll-oorlogen, bevocht de gevreesde Tarrasque en werd minstens een dozijn keer opgevreten en terug uitgescheten door draken in alle kleuren van de regenboog.

Maar de grootste uitdaging die hij ooit zou moeten trotseren, was de opmars van de democratie. Mithrandir, zo wou het toeval, ontdekte dat hij van adellijken bloede was en werd op een gegeven moment teruggeroepen naar zijn thuisland om te regeren, na de mysterieuze verdwijning van zijn ouders. Na een onfortuinlijke reeks gebeurtenissen die resulteerden in de dood van zijn ouders en het volledig afbranden van zijn voorvaderlijke landen, kreeg de planeshifter een demiplane seed in handen, waardoor hij in essentie zijn koninkrijk in een nieuwe wereld kon vestigen.

De natte droom van elke machtswellusteling, maar onze DM zou onze DM niet zijn mocht het geen vergiftigd geschenk blijken. Mislukte oogsten, misnoegde boeren, Olympische Spelen avant la lettre bedenken om de boeren tevreden te houden… om te zwijgen van de interplanaire invasies. Maar dat alles verbleekte bij het feit dat de bewoners van Calmador, want zo heette het koninkrijkje, behoorlijk verlichte geesten waren en al snel tot de conclusie kwamen dat een democratisch verkozen leider verkieslijk was boven een verlicht despoot… En de andere spellcaster uit onze party stelde zich prompt kandidaat om hem van de troon te stoten. Het werd een ongemeen spannende kiesstrijd en uiteindelijk besloot de DM, die had besloten neutraal te blijven, een geheime stemming te laten plaatsvinden … Door onze namen op twee briefjes te schrijven, ze op de grond te leggen en te kijken naar welke briefje de kat des huizes als eerste zou gaan. Althans, dat is wat hij altijd beweerd heeft. Maar reken maar dat ik die kat nadien bijna doodgeknuffeld heb.

… Fuck the people.

Ook zin gekregen om kerkers van hun inhoud te gaan ledigen en draken uit te schelden voor geschulpte rotzakken? Je kunt altijd beginnen met de Dungeons & Dragons Starter Set.

Share.

About Author

Timothy

Houdtdt van ananas, de Metal Gear Solid franchise en Evil Dead te quoteren. Heeft een kokosnoot BH in zijn kast liggen maar heeft nog geen rieten rokje gevonden dat erbij past.

Reacties