Blast to the Past: Pokémon Red

2

Als ik een game moet kiezen die me écht geraakt heeft in m’n jeugd, dan is het wel Pokémon Red. Ik weet het nog goed, al maanden op voorhand had ik gevraagd aan m’n ouders of ik het spel mocht hebben voor m’n verjaardag. Mijn pa reageerde twijfelend, we hadden net een deel van het huis gerenoveerd en om dan nét geld te geven aan een spel. Nee, dan liever aan iets handiger, aan nieuwe schoenen. Kleine Davy was teleurgesteld maar begreep het wel. Dan op m’n verjaardag krijg ik een grote doos en na de verpakking eraf te scheuren merk ik een schoenendoos. Teleurstelling. Maar niet tonen aan de mama en papa. Dan de doos openen en er Pokémon Red in vinden. Het klinkt misschien oppervlakkig maar dat is toch een van de mooiste herinneringen uit m’n jeugd en het toont perfect hoe goed m’n ouders waren voor me.

Maar als ik terugkijk naar de game dan merk je toch wel: grafisch heeft het de tand des tijd niet echt goed overleeft. Vele pokémon lijken helemaal niet op hun geanimeerde versie en eigenlijk zijn de types helemaal niet in balans. Vandaar ook dat Nintendo in de volgende generatie het “Dark” en “Steel”-type toevoegde. Zelfs voor de tijd waarin de game uitkwam, was het grafisch niet zò super. Dat zie je ook aan de aanpassingen in de sprites bij de opvolger, Pokémon Yellow.

PokemonRetro2 PokemonRetro4

Maar dat kon me helemaal geen reet schelen. Ik was een Pokémon trainer, ik kon m’n eigen team samenstellen, vechten tegen Brock & Misty én tegen Team Rocket. Sh*t was so cash, zoals de Amerikanen zouden zeggen. Ik was dan ook niet de enige. Pokémon Red ging in amper een jaar al meer dan 12 miljoen keer over de toonbank. Op de speelplaats ruilde ik met vrienden die Pokémon Blue hadden, bedachten we ongelooflijk flauwe nicknames ( ik herinner me ‘Killer’ en ‘Turtleman’ ) en lieten onze monstertjes vechten tegen elkaar. Ik kon ook amper Engels waardoor ik Mt. Moon volledig in het pikkedonker doorlopen heb. Je kon het contrast instellen op je Gameboy dus door het contrast te verlichten zag ik nog net wanneer ik liep of stilstond.

…Damn, ik had veel geduld als kind…

Pokemon_Red_NA

De liefde voor Pokémon is nooit echt weggegaan. Bij iedere nieuwe generatie ben ik er als de kippen bij en hun laatste versie heb ik vorig jaar nog uitvoerig besproken. Een pareltje als je het mij vraagt. Na het eerste dorpje kom je in een park terecht met exact dezelfde layout als Viridian Forest. Het was een kleine knipoog naar de ancients, de loyalisten onder de pokémonfans. De mensen die het eigenlijk niet hebben kunnen loslaten en het nu als een guilty pleasure aanzien. Ah, wat zeg ik, laat die ‘guilty’ maar vallen. Ik schaam me als volwassen niet voor m’n liefde voor Pokémon, I wear it like a flipping badge of honour.

 

Share.

About Author

Davy Delbeke

Kapitein van Geekster sinds het moederschip werd gelanceerd in 2012. Voorliefde voor alles wat met Marvel en Jonathan Hickman te maken heeft. Ja, ik heb Secret Wars al gelezen en ja, die is ongelooflijk geniaal.

Reacties

Mooi artikel! Pokémon-kaarten, Yu-Gi-Oh-kaarten, Beyblades,.. Ze zijn hier allemaal gepasseerd in huis. Maar één ding ligt hier nog: de grijze gameboy met de RED achterin geschoven. Awesome Childhood.