“War, war never changes.”

Zo klinkt de warme melancholische stem van Ron Perlman in elke iteratie van Fallout, maar hoewel de oorlog misschien niet verandert, zijn de Fallout-spellen nu een compleet ander beestje dan het eerste game. Na te jingle-jangle-jinglen in de Mojave, op super mutants te schieten in Washington en met synthetische mensen te kampen in Boston was ik nieuwsgierig naar de oorsprong van dit alles. Vreemd genoeg heb ik een spel gevonden dat ondanks zijn leeftijd nog altijd heel charmant, atmosferisch en toegankelijk is. In deze Blast from the Past zullen we zien hoe weinig oorlog veranderd is in zeventien jaar.

Fallout-1-cover-Brotherhood-of-steel

Misschien een beetje anders

Interplay Entertainment, Bethesda en Obsidian Entertainment hebben hun best gedaan om de atmosfeer steeds opnieuw naar dezelfde thema’s terug te brengen en het verbaasde me hoeveel dingen hun roots terugvinden in het jaar 2161 in Zuid-Californië, waar jij de Vault Dweller speelt die het lot van Vault 13 en de rest van post-apocalyptisch Amerika bepaalt. Je onderzoekt vaults, je bevecht radscorpions, raiders, ghouls, super mutants en deathclaws met Dogmeat aan jouw kant, een Pip-Boy aan jouw pols en de Brotherhood of Steel nabij in een ondergrondse bunker.

Voordat ik de gameplay beschrijf, zal ik het even hebben over een klein aspect dat deel is van het spel: als je het spel nu koopt via gog.com, dan krijg je een pdf van de originele handleiding. Dit was uit een tijd dat een internetverbinding niet honderd procent vanzelfsprekend was en een beperkt geheugen voor games een heel grote zorg was, dus het document is uitgebreid en uitvoerig bewerkt. De handleiding doet zich voor als een brochure voor een vault dweller en beschrijft in detail de dingen die je kan verwachten in het spel. Verder waarschuwt het over de effecten van lange blootstelling aan straling en wat te doen bij een nucleaire ramp. Game-handleidingen maken is een uitgestorven kunst, dus als je er een goed voorbeeld van wilt zien, dan is dit exemplaar zeker de moeite waard.

fallout-1-manual-vault-boy-duck-and-cover

Vault Boy weet wel wat te doen bij een nucleaire ramp.

Nu, het spel zelf is een primitief 3D-geval vanuit isometrisch perspectief (Denk aan The Legend of Zelda of het recentere Bastion.) De wereld is verdeeld in een raster dat interageert met jouw personage, en dat vooral belangrijk wordt in turn-based combat. De graphics zijn oud maar uniek. Vanwege de abstracte stijl stoort het gebrek aan detail niet. Naar mijn mening zijn de graphics elegant verouderd en de animaties in cut scenes of dialogen dragen bij aan de atmosfeer van het spel.

fallout -1-vault-13-underground

Vers uit de Vault.

Character creation, combat en skills doen denken aan oude tabletops, zoals Dungeons and Dragons. Jouw personage heeft zeven attributen volgens het S.P.E.C.I.A.L.-systeem en een hele waslijst aan vaardigheden waarvan het nut soms niet zo duidelijk is. Combat gebeurt in het vertrouwde VATS-systeem. Deze modus wordt vanaf Fallout 3 eerder behandeld als bullet time: een manier om de tijd even te stoppen zodat jouw personage nauwkeurig kan mikken. In de oudere Fallout-spellen is er geen combat in real time: Het gevecht begint en de tijd bevriest.

Jouw personage heeft actiepunten naargelang zijn behendigheid. Een actiepunt laat jou een vakje bewegen, vier punten zijn nodig om in jouw inventaris rond te neuzen, vijf om te schieten en zo verder. Dit zorgt ervoor dat je strategisch moet denken tijdens een gevecht: je moet je bewust zijn van de positie van zowel jezelf als de vijand en weten wat je kan verwachten. Halverwege het spel is het wel saai om te stuiten op willekeurige bandieten en ghouls, maar de combat bleef tot het einde wel interessant met grotere en sterkere vijanden doorlopend met betere wapens te bestrijden. Het was uitdagend zonder frustrerend te worden; nadat mijn character een Desert Eagle vond in de handen van een dode bandiet, werd hij de Clint Eastwood van Junk Town, de Mad Max van Vault 13.

fallout-1-junktown-macgyver-welkom

Welkom bij Junktown!

Nu dat ik de gameplay overlopen heb, zal ik het hebben over het interessantste aspect van Fallout: de wereld verkennen. In de latere Fallout-spellen is het heel plezant om rond te sluipen in de ruïnes van steden en bunkers op zoek naar doosjes ontbijtgranen en kogels, maar in de eerste Fallout is het wel wat anders. De wereld is groot, maar veel plaatsen zijn leeg aangezien je in een grote woestijn rondwandelt. Je komt op allerlei locaties die eigenaardig zijn, zelfs als je vrij vertrouwd bent met latere Fallout-games. Je komt in vaults, geïmproviseerde dorpjes, grotten gevuld met monsters, raider camps, geheime basissen, ondergrondse bunkers, noem maar op: je hebt geen idee wat te verwachten. Allereerst zoek je koortsachtig naar de waterchip die je nodig hebt om de inwoners van jouw vault te redden. Binnen 150 dagen sterven ze allemaal als jij niet ingrijpt. Het spel nodigt je uit om zelf uit te zoeken waar de chip verborgen is en laat hints en documenten achter die je zelf kan onderzoeken.

fallout-1-kathedraal-hub-area-selection

Bezoek de geweldige kathedraal, bijna zo goed als die in Antwerpen.

Het is de atmosfeer die het spel maakt. De soundtrack is traag en metaalachtig, geluiden van machines en verre kreten geven een onheilspellende sfeer aan de ondergrondse plaatsen die vol lijken zitten. Het geluid brengt de gedrochten, die rondstrompelen in de woestenij, tot leven. De confrontatie met een dikke gangster in het casino van Junktown is spannend en momenten als deze maken de wereld van Fallout levensecht. Je hebt voeling met de personages die er ook maar zijn om te overleven: van de oude man die zijn dorp wil beschermen tegen reuzenschorpioenen, tot de schurk die onschuldige vrouwen doodschiet in zijn kamer. De wereld is woest en smerig, maar heeft een heel grimmig gevoel voor humor. De overblijfselen van de oude wereld die een apocalyps heeft veroorzaakt, zijn sinister en angstaanjagend. Voor een spel met zo’n beperkte technologie is het verbazingwekkend dat het zo’n gedetailleerde wereld op poten heeft kunnen zetten.

En dat is wat de eerste Fallout zo goed maakt: het spel neemt jou serieus. Het spel respecteert elke mogelijke aanpak en laat je de gevolgen voelen. Je hebt geen verstand van geweren en je schiet op een vijand die achter jouw metgezel staat? De kans is groot dat je hem raakt. Je wil iedereen zakkenrollen en je mislukt een keer? Iedereen op die plaats is je onmiddellijk vijandig gezind. Je slaagt erin eindelijk te praten met de leider van de Brotherhood of Steel en je vraagt om betaald te worden? Je wordt onmiddellijk verbannen en wordt permanent buitengesloten uit de Brotherhood. Je gaat onmiddellijk naar de locatie van de end boss of je loopt daar per ongeluk? Je zal zonder pardon neergemaaid worden door super mutants of deathclaws. Een horde super mutants eist dat je jezelf opgeeft en je doet het? Min of meer game over tenzij je op je eentje uit een supermutantenkamp kunt ontsnappen. Als je niet slim speelt en niet kijkt waar je bent, dan zal het spel het jou heel vlug duur betaald zetten. Toevallig heb ik door dit spel de gewoonte gekregen om elke vijf minuten op de quick-save-knop te drukken.

fallout-1-dood-woestijn-skelet

In het geval er ongelukjes gebeuren.

Wat mij brengt op de moeilijkheid: combat kan zwaar zijn en je onverwacht wegblazen. Gevechten zijn deels willekeurig, dus lucky crits kunnen jou het leven zuur maken of je kan de hele tijd klungelen en dure kogels vergooien. Je moet slim zijn en jouw opties afwegen. Je kan op een landmijn stappen, maar je kan ook dood zijn in twee beurten van een gevecht. Er kan zelfs iemand besluiten dat jouw flessendoppen beter in zijn zak zitten. Fallout is wat moeilijker dan de gemiddelde roleplaying game en beloont spelers die zorgvuldig alles onderzoeken en het spel geduldig leren kennen.

De enige kritiek die opkomt is dat het soms niet helemaal duidelijk is hoe je verder moet. Zo heb ik een drietal keer op Google vragen moeten stellen als “how to use key on door Fallout?”, “how to use password mutant base Fallout”, … Meer nog, op sommige plaatsen lijkt het spel niet helemaal af. Sommige skills hebben amper een nut. Throwing weapons zijn zeker niet aangeraden als vaardigheid met hoe weinig granaten en stenen er zijn en op verscheidene plaatsen werken bepaalde skills gewoon niet wanneer je ze het meest nodig hebt. Je kan bijvoorbeeld niet langs bazen sluipen met stealth. Maar deze fouten vind ik draaglijk. Nu kijk ik ernaar uit om Fallout 2 te spelen, aangezien deze meer afgewerkt is door het succes van zijn voorganger.

fallout-1-vats-deathclaw-eyes-trouble

Bij Deathclaw is het aangeraden in de ogen te schieten en te bidden.

Conclusie: Er is een geweldige atmosfeer, het spel heeft veel inhoud met ongeveer twintig uur voor een eerste run en is zeker vatbaar voor meerdere runs, om een andere aanpak of build te proberen. Combat is een beetje slordig, kan traag zijn, en het spel houdt zich niet in qua moeilijkheid. Fallout vond ik een onverwacht goed en toegankelijk spel om te spelen. Voor fans van ouderwetse RPG’s, mensen die geïntrigeerd zijn door een post-apocalyptische setting én voor mensen die niet bang zijn hun tanden stuk te bijten op een uitdagend spel is deze titel een dikke aanrader. Als wat ik zei je aanspreekt dan kan je de trailer eens bekijken en misschien een let’s play zien. Voor spelers die graag spellen spelen met een doorlopend snel tempo en niet zo veel zin hebben in lange dialogen met NPC’s is dit spel waarschijnlijk niet zo interessant.

Fallout: a Post Nuclear Roleplaying Game is beschikbaar op good old games voor 9,99 euro.

Share.

About Author

Avatar

Reacties