Oktober is een feestmaand! Jaja, naast de NES en GameBoy bliezen we ongeveer twee weken geleden wederom kaarsjes uit, 20 deze keer, voor de eerste console van Sony. Ik heb het natuurlijk over de Playstation 1, de mythische console die mastodont Nintendo indertijd het vuur aan de schenen legde. Oorspronkelijk ging Sony met Nintendo samenwerken voor een uitbreiding op de Super Nintendo, genaamd de SNES-CD, maar besloot het uiteindelijk maar allemaal zelf te doen. Resultaat was een krachtpatser in de 3D-consoles die alle concurrentie platwalste, met een catalogus boordevol cultspellen en klassiekers. Ongetwijfeld hebben veel mensen deze in hun jeugd aangeraakt, misschien staat hij zelf nog in de salon. Perfect moment voor onze redactie om even terug te blikken op de zaken waar zij met weemoed naar terugblikken. Tijd voor een eerbetoon!

Michiel - Crash Bandicoot

Crash Bandicoot

Toen ik in de lagere school zat, kocht ik als mijn eerste spel op de PS1 Crash Bandicoot. Ik had dit spel van ontwikkelaar Naughty Dog al bij vrienden gezien, en ik werd naast de schitterende gameplay vooral aangetrokken door de gevarieerde en hilarische death animations van Crash. Het verhaal stelde niet zoveel voor: Crash Bandicoot ontsnapte als proefdier uit het laboratorium van mad scientist Dr. Neo Cortex. Zijn liefje bleef echter achter en je moest haar redden. Om dat te kunnen verwezenlijken moest je je een weg banen doorheen een dertigtal platformlevels en een paar wacky boss battles op drie verschillende tropische eilanden. De gameplay was gevarieerd en leuk. Meestal moest je steeds verder in het scherm lopen, maar soms liep je van links naar rechts, werd je achtervolgd terwijl je naar het scherm toeliep of kon je op een wild zwijn rijden. Wat ook meteen opviel, was de hoge moeilijkheidsgraad. Na de eerste drie tot vijf levels toonde het spel al snel dat je de geleerde skills moest blijven gebruiken en verbeteren.

Crash Bandicoot

De meeste levels beloonden het vernielen van bepaalde dozen met een uitdagend bonuslevel, maar als je de geheime levels wou vinden of speciale gems wou unlocken, moest je zonder te sterven het level uitspelen en alle dozen vernielen. Met die gems kon je dan geheime stukken van andere levels ontdekken. Voor iemand in de lagere school was dit allemaal dus een hele uitdaging, en ik ben er lang aan bezig geweest, maar na veel zwoegen (damn you, Road to Nowhere en Slippery Climb!) heb ik toch de 100% bereikt en het geheime einde gezien. De graphics waren voor die tijd fenomenaal en ik kan het leuke main theme nog steeds neuriën. Crash Bandicoot is niet mijn favoriete spel op de PS1 (die verdienste gaat naar Final Fantasy VII), maar het zal mij altijd bijblijven. Op deze link kan je trouwens de heel interessante geschiedenis van dit spel lezen: een aanrader!

Niels - Monaco Grand Prix Racing Simulation 2

Monaco Grand Prix

Ik zie mezelf nog steeds glunderen als een klein kind – wel, technisch gezien wàs ik dan ook nog gewoon een klein kind – toen ik voor mijn eerste communie een Playstation cadeau kreeg. We schrijven hier omstreeks de overgang van het einde van de jaren 1990 naar het jaar 2000, en als kleine uk had ik nog maar weinig ervaring op gamegebied buiten die Gameboy die ik enkele jaren eerder had gekregen als troost voor het feit dat ik mijn arm gebroken had. Met die Playstation kwam meteen mijn eerste echte console in huis, al bleek het bijgeleverde Monaco Grand Prix: Racing Simulation 2 niet meteen spek naar mijn bek te worden. Deze archaïsche titel van Ubisoft had quasi geen enkele officiële licentie – behalve dan voor het circuit van Monaco en enkele sponsors uit de F1-wereld – en dus werden de 16 andere tracks, 11 ploegen en 22 rijders ingevuld met parodiërende namen om toch maar geen rechtszaak tegen zich te krijgen. Qua gameplay en naar de grafische standaarden van toen kon deze Monaco Grand Prix echter wel op genoeg bijval van het grote publiek rekenen, vooral met de uitgebreide modi – losse races, een volledig kampioenschap, snelste rondetijd en zo meer – en het feit dat je elke wagen tot in de puntjes zelf kon afstellen. Helaas duurden de races meestal te lang voor mij, waren ideale rijlijnen mij onbekend en probeerde ik mij al te vaak een weg naar voor te beuken – wat blijkbaar not done was in de F1 (pff, mietjes!) – waardoor ik quasi geen enkele wedstrijd volledig kon uitrijden. Al snel maakte Monaco Grand Prix: Racing Simulation 2 plaats voor het schijfje van Fifa 2000, maar het F1-spel had voor eeuwig en altijd een plekje in mijn hart als ‘dat allereerste spel waarmee ik een haat-liefdeverhouding onderhield.

Nils - Digimon World

Digimon World

Toen mijn broer zijn eerste Playstation kreeg, was de Pokémon- en Digimonhype in full on war mode. Ochtendtelevisie maakte het dan nog eens erger door de twee televisieshows back-to-back te programmeren. Op menig speelplaats werd er dan ook druk gevochten tussen kamp Digimon en kamp Pokémon.  Gelukkig was ik een minnaar van beide franchises en kon ik, als lonely onpartijdige ronin, mijn geluk vinden in zowel Larvitar als Airdramon. Het was tijdens deze periode dat Digimon, vanuit Bandai-Namco (toen nog Bandai) ook de nodige ondersteuning kreeg op gamesvlak. De eerste drie generaties Digimon staan daarom ook bekend als de gouden Digimontijd. Zo geschiedde het dat mijn broer en ikzelf ons verloren in Digimon World, het eerste Digimonspel op PSX. Daar draaide het allemaal rond een soort Tamagotchi-achtige cirkelrelatie op te bouwen met je digimon. Je begint standaard met Agumon of Gabumon door een reeks vragen in de opening credits en dan begint je cirkel van reïncarnatie. Je Rookie digivolvet naar Champion, digivolvet opnieuw naar Ultimate en reïncarneert dan wederom als een eitje en In-Training digimon nadat er behoorlijk wat tijd is verlopen, waarna de Digivolution-cirkel opnieuw begint. Dat er daarnaast nog een campagne en verhaallijn in het spel waren, was bijzaak. Ettelijke uren heb ik verspeeld om de perfecte Biyomon, Airdramon, Phoenixmon en Megaseadramon op te voeden, met perfecte discipline. En gevloekt wanneer ik wederom eens een Numemon verkreeg. Het was de eerste game op de PSX waar ik mezelf helemaal in kon verliezen. Goddammit, wat mis ik Digimon. Also, het geluid van een Greymon die naar het toilet gaat, vergeet je nooit meer.

Digimon World

Jason - Future Cop LAPD

Future Cop LAPD

Mijn broer en ik vonden onze eerste Playstation letterlijk voor de deur tijdens de periodieke grofvuilophaling in onze buurt. Iemand van onze appartementsblok zette deze op straat met een defect deksel en ontbrekende geheugenkaartklep. Onze ouders lieten ons onze kans wagen met een muziek-CD en wonder boven wonder was het deksel het enige mankement aan de console. We moesten die wel manueel op en neer brengen maar dat liet ons uiteraard koud. Het was vanaf dan dagelijks zagen voor het eerste spel op onze ‘nieuwe’ Playstation en na wat een eeuwigheid leek, kregen we Future Cop LAPD. Het had voor ons letterlijk ALLES! Robotten, schieten op ventjes, vliegen, ontploffingen, maar bovenal coöperatie. Uren aan een stuk hebben we dit gespeeld zonder ook maar iets te snappen van de feitelijke bedoeling van het spel, maar het zal mij altijd bijblijven. Nu, zoveel jaren later, is deze Future Cop LAPD een verplichting geworden op elke retro-game avond, zeker nu ik snap wat ik moet doen.

Oh my, al de feels. Welke games en tunes zijn versmolten met jullie ziel? Deel gerust ook jullie geweldige anekdotes in de comments!

Share.

About Author

Avatar

Navigator Games & Kijken. Overwinnaar Pokémon Championship 2000. Droomt uitsluitend in epische bliksemzwaardgevechten. Trust in Nic Cage. NNID: Sjmille

Reacties