Ongeveer een jaar geleden kringelde zich een dikke, zwarte rookpluim rond de Assassin’s Creed franchise van Ubisoft. De meest recente editie van het jaarlijkse sluipspel – Assassin’s Creed Unity, dat zich afspeelt in het Parijs van de Franse Revolutie – werd door meer dan één recensent publiekelijk onder de guillotine geflikkerd. De gebrekkige technische afwerking werd de ontwikkelaar alles behalve in dank afgenomen en de populariteit van de reeks kalfde zienderogen af. Ubisoft Québec had zich met andere woorden wel een beter moment kunnen voorstellen om voor het eerst in de plaats van hun collega’s uit Montréal het voortouw te nemen in de ontwikkeling van een Assassin’s Creed titel. Of misschien net niet: want wie heel wat te bewijzen heeft, presteert meestal net dat tikkeltje beter.

Het is niet bij iedere game even relevant om voorafgaand aan de volledige bespreking enkele eerste impressies op een rijtje te zetten, maar gezien het technische debacle van vorig jaar, leek het ons geen overbodige luxe dat voor deze titel wel te doen. Hieronder kan u dus ons relaas lezen over onze eerste stappen door het Londen van Jack the Ripper, Charles Darwin en Alexander Graham Bell. Onze eindbeoordeling krijgt u volgende week, nadat we de Templars compleet op de knieën hebben gekregen.

Het historische conflict tussen de Templars en de Assassins, eeuwenoude geheime ordes die achter de schermen een hand hebben in nagenoeg alle belangrijke evenementen uit onze geschiedenis, woedt ook in Assassin’s Creed Syndicate in alle hevigheid. Hoewel, in de straten van Londen zelf lijkt de strijd al gestreden. De gekapmantelde sluipmoordenaars hebben royaal in het stof gebeten en Londen wordt vanuit de schaduw gedirigeerd door de grootmeester van de Templars: Crawford Starrick. Dit heerschap heeft zijn invloedrijke vingers in elk mogelijk potje pap dat in de stad bereid wordt en houdt de bevolking van de stad onder zijn breed besmeurde duim met de hulp van een bende schorriemorrie, genaamd The Blighters.

Jacob Frye in actie – maak geen schunnige opmerkingen over zijn moeder.

De Assassins kunnen niet veel meer dan wat speldenprikken uitdelen in de aangrenzende graafschappen. Jacob en Evie Frye, de olijke tweeling waarmee we in deze game aan de slag gaan, zijn dat geneuzel in de marge echter meer dan moe. Ze beseffen ten volle dat, wie ten tijde van de Industriële Revolutie de plak zwaait over Londen, de hele wereld in een wurggreep houdt, en willen dan ook zo snel mogelijk een tegenoffensief lanceren.

Broer- en zuslief geraken het echter niet onmiddellijk eens over de ideale strategie om het gezag van de Templars omver te kegelen. Jacob wil vooral met zijn boksbeugel de revolutie inleiden, terwijl Evie gelooft dat het belangrijker is om de ongezonde interesse van de Templars in een Piece of Eden – occulte overblijfselen van een voorhistorisch ras die een geweldige superkracht herbergen – in de gaten te houden.

Of je nu eerder de spierballen van Jacob, dan wel de sluwe strategie van Evie weet te respecteren, je zal sowieso aandacht aan beide moeten schenken. De main storyline bevat immers heel wat personagespecifieke missies, zodat het geen goed idee is om de vaardigheden van slechts één van de twee uit te bouwen. Tijdens het rondhossen door de verschillende Londense districten kan je op elk moment – halverwege een leap of faith niet meegerekend – wisselen tussen beide personages. Het is wel een beetje knullig dat je daarvoor telkens langs het menu moet. Dat deed Rockstar in GTA V dan toch een stuk intuïtiever.

Henry Green heeft de leiding over de weinige resterende Assassins in Londen en zet de beste gemberthee van de stad.

Naast de hoofdverhaallijn staat Londen uiteraard ook bol van de nevenactiviteiten. De map is opnieuw doorspekt met zoveel collectibles – van gedroogde bloemen tot, o ironie, Helix glitches – dat elke obsessief-compulsieve verzamelaar er spontaan nachtmerries van krijgt. Je kan die zaken makkelijk links laten liggen, maar de verleiding om een ommetje te maken om toch maar dat zeldzame bierflesje te bemachtigen is vaak toch te groot. Verzamelwoede, het blijft een raar beestje. Dat zal ook Karl Marx, één van de vele leden van de intelligentsia die niet gelukkig zijn met de gang van zaken en dus je revolutie steunen, zonder twijfel beamen.

Londen is een stad van vele gezichten en Ubisoft is er met Assassin’s Creed Syndicate heel erg goed in geslaagd om die grote verscheidenheid over te brengen. Van de donkere steegjes van Whitechapel, over de zagerijen en weverijen in Southwark tot de statige bouwwerken in Westminster en de City of London, het ziet er allemaal fantastisch uit. We willen niet te voorbarig zijn in onze uitspraken, maar voorlopig lijkt dit ons de best uitgewerkte stad sinds het Rome van Assassin’s Creed Brotherhood.

assassins_creed_syndicate_thames_river

Industrieel Londen en het Kyoto-protocol: geen beste vrienden.

Vanop de meeste fabrieksschouwen krijg je een adembenemend zicht over de spelwereld. Deze uitkijkpunten zijn ook de ideale plaats om de omgeving te synchroniseren, waarna de map zich vult met allerlei activiteiten waarmee je de macht van Starrick stelselmatig aan het wankelen krijgt. Kinderarbeid verijdelen, een bolwerk van The Blighters zuiveren of voorname Templars van het leven beroven klinkt misschien razend spannend, maar uiteindelijk komt het erg vaak op hetzelfde neer en worden er heel wat elementen uit de verhaalmissies tot in den treure toe herkauwd.

We willen voorlopig afsluiten met de heuglijke mededeling dat het baziljoen technische mankementen de trip door de chunnel niet heeft overleefd. Na een dikke tien uur spelen zijn we vrij gerust dat de weg onder de hoefijzers van ons paard niet meer zonder waarschuwing in glitchy drijfzand zal veranderen. Tevens moet de eerste ontmoeting met een edele jonkvrouw die eruit ziet alsof ze net haar smoeltje in een emmer salpeterzuur heeft gedompeld nog plaatsvinden en zijn we ook aangenaam verrast door de stabiele framerate, die mede verantwoordelijk is voor een erg strakke besturing.

CONCLUSIE: Of Assassin’s Creed Syndicate ook na een meer uitgebreide speelbeurt even goed overeind blijft, leest u volgende week in onze definitieve review. Maar op het eerste zicht ziet het ernaar uit dat de periode van de zwarte rook voor de reeks definitief voorbij is.

Share.

About Author

Christophe De bont

Werd na tien jaar rondzwerven compleet uitgehongerd door het Geekster moederschip opgevist in de asteroïdengordel Papyrus X-1. Heeft beloofd om in ruil voor een boterham en occasionele koffiekoek zijn liefde voor indie games intergalactisch te verspreiden.

Reacties