Soulsbourne spellen en DLC’s hebben een wat tumultueuze relatie gehad over de jaren. Voor Demon Souls was er gewoon geen DLC. Dark Souls kreeg er eentje maar voor Dark Souls 2 waren het er plots drie en bleken ze beter te zijn dan het hoofdspel. Bloodborne kreeg daarna op zijn beurt goede extra content, maar die bestond stiekem uit twee delen, die uit schijnbaar goede wil van de makers zijn samen gegoten tot één. Ashes of Ariandel, de eerste DLC voor Dark Souls 3, plaats zich ondanks de talrijke goede voorlopers helemaal onderaan ons klassement. Hieronder waarom.

Ashes of Ariandel

Ontwikkelaar: From Software
Uitgever: Bandai Namco
Platform: PlayStation 4, Xbox One, PC
Aantal spelers: 1
Release: 22 oktober 2016

Reviewcode op PlayStation 4, bekomen via uitgever.

A song of Flame and Ember

Ashes of Ariandel introduceert – zoals de titel ietwat aangeeft – een nieuwe zone, genaamd The Painted World of Ariandel. Zoals voor elke uitbreiding op de bikkelharde serie moet je eerst uitpluizen hoe er überhaupt te geraken. Het is ditmaal heel onlogisch en tegelijk kinderlijk simpel (opgelet: lichte spoiler). Zoals in onze vorige post gezegd heeft de wereld van Ariandel veel weg van Ariamis, de schilderswereld uit de eerste Dark Souls, en na uitspelen van de DLC werd dit vermoeden bevestigd. Het had dan logisch geweest deze te doen starten in de buurt van het nieuwe Anor Londo, waar destijds ook het schilderij van Ariamis hing. Maar dus niet, en zonder item met hint om de zoektocht mee te beginnen, is het pas na één per één de vrijgespeelde bonfires te bezoeken dat we de werkelijke start van het verhaal in de kleine Cleansing Chapel vinden. Paradoxaal hoef je hierna slechts met een nieuwe NPC te converseren en poef, verdwenen. Een eerste kritiekpunt dat alle voorgaande DLC’s veel beter deden, en het zal niet het laatste zo zijn.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het overkoepelende verhaal voor de rest van Arandiels fantasietje is verre van complex. De wereld gaat dood (wat een verrassing), en jij als Champion of Ash mag de boel weer gaan oplossen. Hoe? Toon de wereld de vlam natuurlijk, en brand het rot weg. In de praktijk vertaalt zich dit naar zoek de eindbaas en versla hem, zonder al te veel anders te doen onderweg. Weer in tegenstelling tot voorgaande DLC’s uit de licentie zijn er amper NPC’s en de weinige die er zijn geven noch smaak aan het verhaal noch zijmissies mee. Er zijn geen zij-objectieven of zones waar je later moet terugkomen voor een geheim of gesprekken die je moet onthouden. Gewoon rechtdoor lopen richting baas. Wanneer je dan achteraf merkt dat dit akkefietje je niet veel wijzer maakt in Ariandels motivaties, is het moeilijk om echt gevoelens te koesteren voor deze wereld, wanneer je hem onbewoond achterlaat.

Sneeuw, sneeuw, rottende wereld, sneeuw, sneeuw,…

De reis begint eenzaam en deprimerend. In de onvergefelijke mistige landschappen van Ariandels schilderij ga je allereerst het pad moeten vinden alvorens het te bewandelen. Over heuvels, door wat ondicht woud, voorbij een ruïneus dorpje,… de eerst indruk was Misty Woods meets Castle Cainhurst, en daar is niet mis mee. In het begin brengt dat zijn portie spanning mee of blijf je vooral op de uitkijk voor de nieuwe valstrikken verborgen in het vlekkeloze landschap. De nieuwe vijanden komen uit het niets opdoemen – goed voor het hart overigens – en de paar elite smeerlappen geven je zeker waar voor je geld. Maar dat is enkel het begin, want na een tweetal uurtjes en enkele nieuwe zones onder de laarzen is het landschap wel héél eenzijdig. Is het geen sneeuw, dan is het wel rot. Geen van beiden? Dan is het een ruïne; einde stroomdiagram. De anders geniale leveldesign begint ook te ontrafelen en de vele nieuwe valstrikken en hinderlagen zie je van mijlenver komen. Veteranen van de serie zullen zich wellicht maar één keer laten vangen in heel de uitbreiding.

Deze diashow vereist JavaScript.

De bazen en elites van Ashes of Ariandel zijn trouwens ook ondermaats. Niet dat wij de spierballen met deze uitspraak laten rollen maar de niet zo talrijke monsters zijn gewoon zonder verrassing ontworpen. Het zijn overwegend humanoïde vijanden, en dus zoals elke Soulsborne speler weet kan je ze gemakkelijk platpummelen met sterke wapens of eenvoudig counteren. Zonder ware verrassingsaanval bieden de gevechten weinig uitdaging en vaker dan niet zal je vaste combo al volstaan. Voor het design van de gedrochten hoef je het ook niet te doen. Ze zijn simultaan best wel sympathiek en weerzinwekkend, maar hebben allen het charisma van een uitgedroogde oester. Cru samengevat hebben we wolf, soldaat, boom, duifman en een uitvergrote variant van elk in de nieuwigheden. Triestig, zeker als je weet hoe divers de Painted World of Ariamis wel was.

ashes of ariandel graphics design bloemen flowers

Af en toe is Ashes of Ariandel gewoonweg prachtig, maar het is nog altijd overwegend wit

Technisch is er natuurlijk weinig mis met de wereld. Hier en daar blijft een wolf in de decor vastzitten of gaat er een boom wild wapperen, maar niets huiveringwekkends. Toch zijn we dat tikkeltje meer gewoon van From Software in het visuele departement. Op PS4 zijn de verschillende sneeuweffecten tot hun meeste basische voorkomen herleid en moet je geen al te wilde lichteffecten verwachten op het vele ijs dat sneeuwwitte monotonie moet onderbreken. Op pc hangt dit natuurlijk allemaal af van je configuratie, maar het is er een pak mooier.

Nieuwe gear, meer plezier

Gelukkig word je voor je pietluttige queeste beloond met heel wat nieuw speelgoed waaronder sommige van de leukste wapens in het Dark Souls-universum. Een dubbele zeis met ijskrachten en wilde maaiaanvallen? In stock. Een waaier van werpmessen die je ook als tweelingklauwen kan gebruiken? We hebben het. Er is voor ieders wat wils, of je nu een krachtpatser of behendige ninja gemaakt hebt. Zelfs wie het zuiver bij mirakels en spreuken wil houden vind maar liefst vijf nieuwe tools voor zijn arsenaal in deze DLC. Niet alle wapens zijn natuurlijk even nuttig maar deze rondzwaaien in PvP zal je tegenstander alleszins wat meer op zijn hoede houden. Of de wapens gebalanceerd zijn is nog een andere discussie natuurlijk, maar indien je deze DLC zou aanschaffen, raden we je aan ze allemaal te vinden. Door het wat flauwe leveldesign is dat toch niet al te moeilijk, en ze zijn gewoon te plezant om te laten liggen.

ashes of ariandel crow rapier

De moveset van deze gloednieuwe Crow Rapier laat je zelfs toe messen te werpen

De nieuwe wapens kan je dan scherpen in de nieuwe maar niet zo plezante Hollow Arena. Eenvoudig uitgelegd is dit een werkelijk matchmaking menu voor PvP, en introduceert het bijkomende opstellingen voor die PvP in een nieuwe arena. Wie altijd al zin had om 3v3 te knokken maar geen tijd had om de hele namiddag andere spelers op te roepen: deze DLC is voor jou. In de praktijk zijn er helaas wel wat problemen in balancering van deze grotere matchen. Dit komt door de enigste arena ter beschikking: de eerder genoemde Hollow Arena. Geïnspireerd door de finale zone van het basisspel, is hij weinig ruim en zonder werkelijke verticaliteit (op twee pilaren na). Bijna alle gevechten draaien door de lay-out meteen uit op een barbrawl waar geen ontsnappen aan is. Het gracieuze en beheerste van de oude, gecodificeerde online duels is ver te zoeken. Voor pure duels is de mode gelukkig wel uitstekend, al is het spijtig dat er (nog) niets te mee te verdienen valt.

ashes of ariandel hollow arena

Ver kan je de vijandelijke spawn niet echt noemen

Hopeloos te kort

Ondanks alles is Ashes of Ariandel vooral veel te kort, en alle voormelde minpuntjes voelen dan plots veel pijnlijker aan dan ze zijn. Want ondanks alle kritiek is Ashes of Ariandel niet slecht, gewoon slechter dan alles wat From Software tot nu toe deed. Het is de levensduur die de emmer van frustratie helaas doet overlopen, want op amper vier uur kan je rond zijn met Ashes of Ariandel. Wie wat minder begaan is met de twee bazen zal er een uur of twee kunnen bijkletsen, maar dat is niet echte meer speelplezier in stricto sensu.

Aan 15 euro is de beperkte levensduur al moeilijk te vrijwaren. Maar wanneer je na de eindbaas merkt dat er zo goed als geen replay-waarde in deze DLC zit, smaakt deze prijs bijzonder bitter na. Ashes of Ariandel had gerust twee keer langer mogen zijn voor deze prijs, of had samengevoegd mogen worden met de volgende DLC zoals bij Bloodborne. 20 euro betalen voor acht uur gameplay (zoals voor The Old Hunters DLC toen) is al een veel schappelijkere verhouding dan twee keer 15 euro voor 4 u. Nu, we zagen deze prijsverhoging wel aankomen. Met een Dark Souls 3 limited edition zonder season pass en eenzelfde pass voor slechts twee DLC’s, hadden we al door dat Bandai Namco gewoon meer centen wil wringen uit de geliefde en geloofde Dark Souls reeks.

 

Score

7 Te kort

Ashes of Ariandel is onbetwistbaar het lelijke eendje van alle DLC's uit de reeks. De levensduur ligt onder de verwachting en de korte ervaring is ondergeschikt aan die van het basisspel. Het is natuurlijk geen ramp; het basisspel legt de lat wel héél hoog. Wie houdt van PvP zal zich langer zoet kunnen houden met deze DLC. De reeks nieuwe uitrustingen zijn ontzettend plezant en de nieuwe Hollow Arena, doch wat gebrekkig en ongebalanceerd, is een leuke toevoeging aan het belangrijke competitieve luik van de serie. Kortom, niet slecht an sich maar helaas wel de slechtste van alle DLC's tot nu toe.

  • Verhaal 8
  • Vormgeving 7
  • Audio 8
  • Gameplay 8
  • Levensduur 5,5
Share.

About Author

Jason Blomme

Games games en nog eens games. Ik ben geboren met een controller in de handen en zal zo waarschijnlijk ook heengaan. En podcasts.

Reacties