30 jaar Final Fantasy: onze verhalen

0

Vandaag is het precies 30 jaar geleden dat de legendarische RPG-reeks Final Fantasy het levenslicht zag op de Famicom (NES) in Japan. Sindsdien hebben de games de wereld veroverd en talloze onschuldige zielen meegesleurd in een wereld van verraad, intrige en vooral veel fantasie. Reden genoeg voor Geekster om onze eigen herinneringen terug op te halen.

Jason: Final Fantasy VIII

Ik heb de smaak te pakken gekregen met Final Fantasy VIII. En ik had er niet eens om gevraagd. Mijn jongere broer kreeg het spel voor zijn verjaardag. Een enorme miskoop; Mike was op dat ogenblik amper 9 en de Franse taal bijlange niet machtig op dat niveau. Wanneer het spel dan opent met een halfuur tekst waar hij niets van verstond, waren de peren gebakken. We hadden het niet echt breed thuis, onze PS1 was een recuperatie van de grootvuilstapel bij een buur, en het cadeau op zich was een samenlegging van meerdere familieleden, dus was het alle hens aan dek om het spel om te ruilen en een beter geschenk te gaan halen. Dat ging helaas niet, de doos was al geopend en de cd bevatte vingerafdrukken, een duidelijk bewijs dat het al gespeeld was. Het einde van de wereld was nabij voor mijn broer maar voor mij was het net omgekeerd. Een nieuwe wereld opende zijn deuren.

Mijn natuurlijk habitat was op dat ogenblik Mario, The Legend of Zelda en Pokémon, het dichtste dat ik bij een RPG was gekomen. Nog nooit had ik zo een unieke fantasiewereld gezien, nog nooit kwam ik zo een rijke cast aan personages met vreemde haardossen tegen, nooit eerder zag ik het nageslacht van een zwaard en een vuurwapen. De klap op de vuurpijl waren wel de G-forces, de summons van deze game. Die animaties, het spelsysteem hierachter … De afstand tussen mijn beide kaken was op dat moment in meters te beschrijven.

final fantasy VIII 8 balamb garden t-rex

Deze ontmoeting zal ik niet snel vergeten.

Ik heb het spel verslonden, want ik wou zo snel mogelijk het einde zien. Enerzijds wou ik het gewoon weten maar ook omdat ik wist dat er dus nog zeven andere potentiële meesterwerken op me te wachten stonden! Anticlimactisch genoeg zal ik die zeven andere Final Fantasy-games pas inhalen in mijn late tienerjaren, wanneer de heruitgaven op onder andere de Game Boy Advance en Nintendo DS het me toelieten. Maar vanaf die dag stond mijn leven in het teken van de J-RPG, met Legend of Dragoon als kerstcadeau later dat jaar. Tot op vandaag blijft het RPG-genre ook mijn favoriet, en dat heb ik allemaal te danken aan de ‘miskoop’ van een monument.

PS: Mijn broer kreeg uiteindelijk nog een Action Man voor zijn verjaardag (de Scuba Diver als mijn geheugen nog goed zit).

Yves: Final Fantasy XI

Ik zou hier kunnen schrijven over hoe Final Fantasy VI één van de eerste RPG’s was die ik ooit speelde. Of hoe Final Fantasy VII mij een PlayStation deed kopen. Final Fantasy VIII is waarschijnlijk mijn favoriete role-playing game aller tijden. Maar nee, ik ga het hebben over de Final Fantasy-game die de grootste impact heeft gehad op mijn leven: Final Fantasy XI.

Dit elfde deel in de serie was het eerste dat volledig online te spelen was. Oorspronkelijk kwam deze game uit op PlayStation 2 en pc, maar omdat ik in die tijd enkel in het bezit was van een kleine witte iBook en mijn PS2 niet online kon, was ik pas in de mogelijkheid Final Fantasy XI voor het eerst te spelen toen het verscheen voor de Xbox 360. Een nieuwe wereld ging letterlijk voor mij open. Van de ene dag op de andere kon ik op een episch avontuur gaan, vrij van de zorgen van het alledaagse bestaan, samen met duizenden andere gelijkgezinde – al dan niet even socially awkward – geeks. Dit alles tijdens een bijzonder moeilijke periode in mijn leven. Ik hunkerde naar een andere wereld, een bewustzijn ver weg van de realiteit, en FFXI werd mijn drug of choice.

final fantasy xi 11 valkurm dunes

Al wie ooit zijn eerste stappen in de wereld van Vana’diel zette zal zich de Valkurm Dunes nog levendig herinneren.

Toegegeven, Final Fantasy XI was niet meteen de makkelijkste game. Het spel strafte je keihard af als je in de fout ging en het eiste enorm veel van je tijd op. Zo verloor je iedere keer als je doodging experience points, waardoor je kon de-levelen. Als je dan nog eens tijdens een verre tocht op weg naar een andere stad werd neergemaaid door een te sterke vijand mocht je wachten tot een goedgeluimde voorbijganger je weer tot leven kon brengen. De grind was ook ongelofelijk. Zelfs met een volledige dag spelen ging je soms niet eens een level vooruit. Een groep vormen om een dungeon binnen te gaan kon ook uren duren, omdat er niet altijd genoeg spelers online waren in mijn tijdzone. Maar ondanks al deze masochistische trekjes was ik keihard verslaafd aan de game. De community van Final Fantasy XI, voor een groot deel Japanse spelers, was ongelofelijk vriendelijk en behulpzaam. Vreemden hielpen je spontaan om te power levelen of om bepaalde quests te vervolledigen. Gewoon uit de goedheid van hun hart, omdat ze wisten hoe moeilijk je het op sommige momenten had in de game.

Deze dagen speel ik af en toe Final Fantasy XIV, de nieuwe online RPG in de reeks, maar datzelfde gevoel heb ik nooit meer kunnen evenaren. De herinneringen aan Final Fantasy XI zal ik dan ook voor altijd koesteren.

Olivier: Final Fantasy VII

Bijna 20 jaar geleden, in 1998, kwam ik als negenjarige voor het eerst in aanraking met de Final Fantasy-reeks. Bij mijn neef thuis hadden ze een PlayStation gekocht, mijn toenmalige SNES leek plots niet meer dan een stukje schroot. Na school ging ik altijd mee om bij hem thuis te wachten op mijn ouders. Dat was het vaste PlayStation-momentje. Ik mocht toen alleen maar kijken, het was namelijk ZIJN console. Geen probleem, want zijn eerste game was Final Fantasy VII en ik was totaal overdonderd. Mijn game-ervaring ging toen niet verder dan Mario, Kirby en Donkey Kong. Een RPG? Wat is me dat? Het was fascinerend, hoe die “3D-mannetjes”, met hun gekke kapsels, zich doorheen hordes vijanden ploeterden, experience verdienden en steeds sterker werden. Het hele Materia-systeem begreep ik als gekleurde magische bollen en de rode, summons waren mijn favoriet! De baasgevechten leken legendarisch. Mijn neef speelde deze enkel wanneer ik er was, anders leek hij ze telkens te verliezen. Ik was een trotse negenjarige!

final fantasy VII 7 cloud strife dress

Als deze crossdressing scène de HD-remake niet haalt, dan kunnen ze er nu evengoed mee stoppen.

Ik stond aan de grond genageld dat een videogame gewoonweg een verhaal had, langer dan een film, op drie cd’s dan nog wel. Ik kon al een aardig woordje Engels (leve cartoons op Engelse zenders) en wat ik niet begreep, vulde mijn neef aan. Het verhaal van Cloud en z’n kameraden kon me elke avond opnieuw boeien. De wereld die het toenmalige Squaresoft had neergezet was mind-blowing voor een jonge knaap. In elke nieuwe stad kwam een nieuw personage of een gekke plottwist. Dat Cloud zich moest verkleden als “straatmadeliefje” om bij een criminele bende te infiltreren was hilarisch.

Het heeft nog twee jaar geduurd vooraleer ik zelf aan de slag kon met FFVII. Het jaar erop had ik wel een PlayStation gevraagd en gelukkig gekregen, maar door een tragisch misverstand rond Romeinse cijfers hadden mijn ouders Final Fantasy VIII mee… Ondertussen speelde ik ze allemaal tot en met XV en voor mijn part gaan we door tot C en verder!

Michiel: Final Fantasy

Final Fantasy VII is en blijft misschien wel mijn favoriet, maar het is toch ook niet slecht om als fan van een serie terug naar de roots te gaan. Toegegeven, ik heb dit op de Playstation gedaan in plaats van op de NES. In een supermarkt vond ik immers de ene maand Final Fantasy VI voor de Playstation (mét een demo voor Final Fantasy X!) en de maand daarop Final Fantasy Origins. Voor een kleine prijs had ik met dat laatste zowel Final Fantasy als Final Fantasy II in mijn bezit, ook al waren het niet de originele versies (die ik later op een emulator zou spelen).

ff1 overworld

De overworld waarin zovelen van ons intussen gereisd hebben.

Ik was meteen verliefd op het oorspronkelijke spel. De queeste begon klein, met de opdracht om een prinses te redden, maar al snel stond er meer op het spel. Komende van Final Fantasy VII tot X, was ik nog gewoon om gemakkelijke RPG’s te spelen. In Final Fantasy werd ik echter voor de eerste keer geconfronteerd met het feit dat ik nooit echt uitgedaagd was geweest. Het spel strafte je als je niet slim speelde en de monsters (die voornamelijk uit een DnD Monster Manual kwamen) waren dodelijk. De Marsh Cave was uitputtend, de Cavern of Ice een beproeving en de vier Fiends waren zenuwslopend. Ook moest je goed opletten om te weten wat je moest doen om bepaalde puzzels in het spel op te lossen. Uiteindelijk heb ik het spel overwonnen, waardoor ik meteen zin kreeg om ook Final Fantasy II tot VI uit te proberen. Om de zoveel jaar speel ik de originele Final Fantasy ondertussen nog eens, met telkens een andere party, al was het maar om de oorsprong van bepaalde Final Fantasy-muziek nog eens mee te maken.

Share.

About Author

Davy Delbeke

Kapitein van Geekster sinds het moederschip werd gelanceerd in 2012. Voorliefde voor alles wat met Marvel en Jonathan Hickman te maken heeft. Ja, ik heb Secret Wars al gelezen en ja, die is ongelooflijk geniaal.

Reacties