20 jaar Pokémon: onze favoriete starters

0

Beslissen wat je gaat verder studeren? Zo gepiept. Een woonst kopen? Eitje. Wellicht een van de moeilijkste beslissingen van ons leven moesten we twintig jaar geleden nemen, toen we na vele slapeloze nachten in het laboratorium van Professor Oak stonden en een Poké-partner moesten kiezen om ons op onze reis te vergezellen. Het was een keuze die we sindsdien nog vijf keer hebben moeten maken, en er nooit echt gemakkelijker op geworden is. Maar wat zijn nu de favoriete starter Pokémon van onze redacteurs?

Jeroen

Pfoeh, een moeilijke keuze! Ik vind Totodile best cool en Froakie is een baas, maar mijn allerfavoriete starter moet toch Squirtle zijn, al was het maar omdat voor hem kiezen een bewuste keuze was, en ik in alle volgende generaties gewoon voor de waterstarter gekozen heb uit een misplaatst gevoel van chauvinisme, zelfs als ze overduidelijk de meeste lame starter van de hoop waren. Ik kijk naar jullie, Oshawott en Piplup.

Maar Squirtle, dat was echte liefde op het eerste gezicht. Ik zwem graag en hou van schildpadjes en mijn favoriete kleur is blauw, kan het nog perfecter? Het is al zo lang geleden, maar toch weet ik nog als gisteren hoe gefrustreerd ik was omdat ik met m’n Squirtle niet voorbij de Oddish van een Lass in Mount Moon geraakte, de vreugde toen ik voor het eerst de coole sprite van Wartortle zag  (m’n standaarden waren lager, toen) en het feit dat Blastoise de allereerste Pokémon was die ik ooit tot level 100 trainde.

Trouwens ook de énige Pokémon die ik in dat spel tot level 100 bracht. Mijn starter en ik hadden een speciale band en het voelde niet meer dan normaal aan dat hij de enige was aan wie die eer te beurt viel. Het heeft tot Pokémon Silver geduurd eer ik eindelijk de moeite nam ook mijn Mewtwo, Articuno en Rhydon van level 99 tot level 100 te brengen…

 

 

 

 

Squirtle

Jason

 

 

 

 

 

Charmander

Mijn favoriete starter is Charmander. Ik weet het, het is een cliché antwoord. Eentje dat velen ook met mij zullen delen, maar cliché desalniettemin. Het was mij weliswaar niet meteen om Charizard te doen, betwistbaar de meest bad-ass Pokémon van de eerste generatie na Mewtwo. Ik was tien wanneer ik voor het eerst Pokémon in handen had, maar toen was ik al een pak achter op mijn speelplaatsgenoten. Het leek alsof iedereen wel een Charizard had in die dagen. Het was ieders favoriet en het feit dat hij de rebelse klootzak was in de mogelijks nog populairdere tv-reeks maakte het nog erger. Het was niet meteen mijn eerste keus op dat moment.

Maar laatste zijn had ook zijn voordelen. Ik wist hierdoor dat er in de eerste Pokémon games een chronisch gebrek aan vuurtypes was, vooral in het begin van het spel. Ik nam dus, niet zonder tegenzin, Charmander als mijn starter maar ik nam mezelf voor niet als de rest van de speelplaats te zijn: hij heette dus Blastoise en ik haatte hem. Tot de dag dat ik uitgedaagd werd op school voor een duel. Wat volgde was een heuse stapel K.O. Pokémon aan de voeten van mijn ‘Blastoise’, naast een enorme golf aan haat op de speelplaats. Maar wat vooral ontstond was een band tussen mezelf en deze onverwoestbare moordmachine. De haat bleef maar de aap was nu uit de mouw. Mijn hele team werd uiteindelijk ‘Blastoise’ gedoopt, maar in al die tijd was er voor mij maar één ‘echte’ Blastoise.

Tot op de dag van vandaag en ongeacht de stand van de wereld zal mijn starter Charmander zijn en blijven, inclusief bijnaam.

An

Die arme Bulbasaur toch. Tientallen, neen, honderden ambitieuze Pokémon-trainers stormden meteen naar Charmander toe. Omdat die Charizard in de animatiereeks nu eenmaal zo badass was. Het gevolg daarvan? Gary (of Butts of welke andere puberale naam we ook bedachten voor onze nemesis) ging aan de haal met Squirtle. En wanneer beide jongens het huis van Professor Oak al lang verlaten hadden en de oude man zelf alle lichten gedoofd had, lag daar op die tafel nog steeds een kleine Bulbasaur. In zijn Pokéball. Te wachten op iemand die met hem op avontuur wou trekken…

Maar niet zo bij kleine An.

Mijn 12-jarige ik koos resoluut voor het koddige grasmonstertje. Of daar toen veel praktische overpeinzingen aan te pas gekomen zijn, dat herinner ik me niet. Waarschijnlijk niet. Welk type was het meest geschikt voor de battles met de Gym Leaders? Wie begon met de beste stats aan het spel? Het kon me niet veel schelen. Eén blik van die guitige groene lieverd volstond om me te doen smelten. Die rode ogen waar zowel onvoorwaardelijke liefde als deugnieterij in te lezen viel. Samen trokken we door Kanto en evolueerden we tot wie we nu zijn: een prachtige Venusaur en een Pokémon-trainer met alle acht badges én een trofee van de Elite Four in de kast. Wat een geweldig team waren we toch, mijn Bulbasaur en ik…

 

 

 

 

bulbasaur

Niels

 

 

 

 

squirtle 

Twintig kaarsjes mag Pokémon dit jaar uitblazen, en dat betekent dat ik de geboorte ervan mocht meemaken toen ik zelf nog maar een uk van vier jaar was. Een echte Pokémon-trainer begint zijn carrière echter zoals we allemaal weten pas op zijn tiende, en zo rond die leeftijd – het kan ook iets vroeger geweest zijn, ik weet het zelf niet goed meer – raakte ook ik verknocht aan die Japanse wezentjes.

Een favoriete starter over de jaren heen moeten aanduiden is dan ook een hartverscheurende keuze voor iemand die alle games achter de kiezen heeft, maar als ik dan toch één iemand moet aanduiden wordt het Squirtle. Al sinds Gen One heb ik een boontje voor de coole schildpad,  die ondanks een nogal flauwe tussenevolutie uitgroeit tot een groot monster met twee waterkanonnen op z’n rug. Ik geef toe, voor hetzelfde geld had ik hier een stukje kunnen neerpennen over Charmander, Totodile, Torchic of Treeko – respectievelijk nummers twee tot en met vijf in mijn lijstje – maar er is iets aan die blauwe rakker met het magische nummer 7 in de Pokédex waar ik niet aan kan weerstaan. Misschien wel het feit dat hij de Onix van Brock neerhaalt met zijn bubbels. Water power, bitchiz.

Nils

Ik zou kunnen opteren voor Treecko of Oshawott maar dat ga ik niet doen in dit stukje. Het zou afbreuk doen aan de notie die “starter Pokémon” voor mij inhoudt. Je starter is simpelweg je eerste Pokémon. My god, wat was ik jaloers op de NPC’s in Pokémon, die heel andere starter Pokémon hebben waarmee ze HUN avontuur starten. Denk maar aan de Bug Catcher Ronny, die een emotionele nauwe band opbouwt met een Caterpie of Wurmple, die zich schoorvoetend waagt aan een eerste gevecht en vervolgens door een Charmander, die “Blastoise” noemt, kapot wordt gemaakt. Of de Fisherman Joe, die heilig blijft volharden in de verborgen kracht van 6 Magikarps. De NPC’s hebben vrijheid. Heck, zelfs Ash kreeg een non-traditionele starter! Waarom wij niet?

Het spreekt voor zich dat dit onrecht wat ongemakkelijk aanvoelde voor mijn jonge ziel. Ik wou mijn eigen verhaal vinden, mijn eigen plekje in het Pokémon-universum. Ik ontwikkelde dan ook een praktijk waarbij ik de alom begeerde starters meteen ruilde voor een andere Pokémon, die ik dan behandelde als mijn “starter”. De komst van breeding maakte deze praktijk nog beter, gezien je dan geen ervaringsboost krijgt als het ei bij jou als Original Trainer uitgebroed is. Het heeft iets nobels om een verhaal te bouwen rond een level 5 Magikarp of level 1 Eevee of Larvitar als starter Pokémon als de unieke partner waar je Poké-avontuur mee begint. Dat is waar het om draait, niet?

Vandaar dat ik niet opteer voor de usual suspects, maar schaamteloos Eevee (overigens de officiële starter uit Pokémon XD: Gale of Darkness) naar voor schuif als de starter waar ik de leukste Pokémon ervaringen mee  heb gehad. Ik weet nog goed hoe ik met Bubbles, de Vaporeon, Giovanni volledig van zijn sokken blies, of hoe ik met Volt, de Jolteon, een bittere strijd tegen de Elite Four leverde. Of hoe ik met Loki, de Espeon, Shadow Lugia van de verdoemenis redde. Eevee is de ultieme underdog, de flexibele held, die onverwacht kan evolueren omdat hij je zo graag ziet. Eevee is life. Eevee is bae.

 

 

 

 

 

 

 

eevee

Yves

 

 

 

Pikachu

Mijn favoriete starter is, hoe kan het ook anders, Pikachu. Ja, ik heb een soft spot voor Bulbasaur, Torchic is awesome, Oshawott is lekker derpy en natuurlijk ben ik #TeamFroakie. Maar Pikachu, die is gewoon de real deal. Ik herinner me nog toen ik Pokémon Yellow voor het eerst speelde en hoe magisch het was om net zoals op tv met Pikachu aan een groots avontuur te beginnen. Squirtle who?

Pikachu’s woordenschat is dan misschien wel beperkt, zijn talenten zijn dat allerminst. Niet alleen is Pikachu super schattig, hij is ook loyaal en moedig. Hij staat altijd voor je klaar, tenzij hij natuurlijk – fel tegen z’n zin – in zijn Pokéball zit. Geen uitdaging is hem te veel. Wanneer je hem hoort roepen “Pika-chuuuuuuu!” dan weet je gewoon dat het menens is. Pikachu is badass.

En onderschat deze kleine Pokémon niet, want hij is sterk. Een Pikachu met Thunderschock laat de meeste andere starters een poepie ruiken. Bovendien kan Pikachu zowel vliegen als surfen. Take that, Charmander.

Kortom, Pikachu is niet voor niks de ster van de anime en de Pokémon met het meeste memes op z’n palmares. Pikachu is awesome en de allerbeste starter. Punt, andere lijn.

“Pikachu, I choose you!”

Naomi

Naomi uses Copycat! Ik sluit me namelijk aan bij teamgenoot Yves wat betreft de meest knuffelbare starter ooit, de gele knetterende mascottemuis van de Pokémon franchise. Chú!

Natúúrlijk is het leuk als je kan kiezen uit verschillende types bij de start, waaronder een pyromane salamander, een bloemenknol met een toekomstig acneprobleem en een bijtgrage schildpad die bellen kan blazen.
Uiteráárd is niet iedereen gediend van een knetterend onderdeurtje dat niet bepaald in zijn voordeel is tegen dat je bij de eerste Gym komt (maar wel fors geleveld is door al die n00bs met hun suffe Pidgeys onderweg).
Maar de onbetwistbare charme van Pikachu bestond er uit dat hij beetje bij beetje jouw maatje werd naarmate je samen moeilijkheden overwon. Als je jou omdraaide en de A-knop even aaide kreeg je namelijk een venstertje te zien waarin de genegenheid die Pika op dat moment voor jou voelde getoond werd.

Om tegen het einde van het spel Pikachu enthousiast naar me te zien wuiven terwijl het scherm gevuld werd met hartjes, dát voelde nou eens aan als een beloning. Screw those Elite Four, mijn kleine maatje dat maar niet groot wilde worden (en ik me maar stom voelen met die aangekochte Thunder Stone) was een compagnon die mee viste, zich onder potjes verstopte en me het luidkeels liet weten als hij ergens zijn zinnen op had gezet.

Mijn kleine gele schaduw, my little warrior on the Rainbow Road, aan jou denk ik voor altijd met een brede glimlach terug.

 

 

 

 

pokemon pikachu starters

 

Tijdens de afgelopen twintig jaar hebben we heel wat pokémon de revue zien passeren, maar het getuigt van de pure magie van de eerste generatie dat het vooral de originele starters zijn die ons zijn bijgebleven. Dit jaar verschijnt Pokkén Tournament, werd de nieuwe Pokémon Magiana aangekondigd en wordt er nog steeds druk gespeculeerd over een Pokémon Z waar de verschillende forms van de legendarische Zygarde beschikbaar zouden zijn. Je hoort het al: de franchise loopt nog lang niet op z’n laatste benen. Maar toch zullen we altijd terugdenken aan die eerste dag in het lab van Professor Oak in Pallet Town. Welke starter Pokémon heeft voor eeuwig een plekje in jullie hart veroverd? Laat het ons vooral weten in de comments!

Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties