The Neon Demon heeft enkele zaken die de film intrigerend maken; een pakkende titel, een straffe director (Nicolas Refn, Drive), een oogstrelende visuele look en een hoogstaande cast. De meningen over deze ambitieuze prent zijn echter ruim verdeeld. Is The Neon Demon eigenlijk wel een goede film?

What glistens on the surface …

Na de film te bekijken en enkele dagen te laten bezinken, ben ik grotendeels geneigd deze vraag negatief te beantwoorden. Het verhaal over een jonge vrouw die het wil maken als model in LA, en wiens snelle succes jaloezie opwekt bij de veteranen in de industrie, heeft nochtans de opzet die een klassieker als eindresultaat kan hebben. Allerlei regiekeuzes maken echter komaf met dit potentieel.

The Neon Demon model

Jesse centraal, als het belangrijkste model in de kamer

Vlakaf gezegd kan de eerste helft van The Neon Demon ronduit saai genoemd worden, zelfs als je arthouse films gewoon bent. Refn poogt bezwerende, visueel adembenemende momenten te creëren, maar het probleem hierbij is dat deze momenten zelf vrij inhoudsloos zijn.
Een model dat er staat te staan en door iedereen bewonderd wordt omdat ze er goed uit ziet, blijft geen hele film lang boeien. Aan de jonge Elle Fanning (de zus van Dakota Fanning) als de ambitieuze Jesse ligt het alvast niet. De actrice werkt met wat ze heeft en doet dit met verve (een knipoog naar een bepaalde scène). Weinig actrices kunnen een op zich betekenisloos moment toch nog zo visueel aantrekkelijk proberen te maken. Fanning weet met subtiele expressies en een weinig aan dialoog (ze zegt welgeteld iets van 20 zinnen) toch nog enigszins de aandacht van de kijkers vast te houden.

The Neon Demon Elle Fanning Jesse

Vind je Elle Fanning leuk om naar te kijken? Mooi, want praktisch 4/5 van de film zal je enkel naar haar gezicht zitten staren.

The Neon Demon is empty inside

Nu, om terug te keren op de” lege” scènes… Afhankelijk van jouw filmische voorkeuren kan je gerust twee punten bijtellen aan de eindscore van deze film. Maar zoals eerder gezegd gebeurt er niet veel. Jesse poseert, wacht op iemand, loopt over de reling van een muur of is het onderwerp van bewonderende blikken. Elk van deze scènes wordt onnodig lang uitgerekt en overladen met psychedelische belichting en nauwkeurig uitgekiende shots. Bovendien vindt elk personage het nodig om de schoonheid van Jesse te bejubelen in wel héél onnatuurlijk aanvoelende dialogen.

De bedoeling erachter is duidelijk: Jesse voorstellen als een bijna mythisch wezen dat voorbestemd is tot een grootse carrière in de modewereld. Het personage zelf is echter even leeg als de plot. Buiten haar veranderende karakter naarmate ze meer succes krijgt, is er eigenlijk nauwelijks iets te zeggen over wat voor persoon ze is. Elke poging tot uitdieping van Jesse voelt daarbij uitermate gekunsteld aan.

The Neon Demon fotoshoot

Iemand, geef deze meisjes iets te eten, ze zien er hongerig uit…

Misschien is dit dan ook wel de achterliggende boodschap van The Neon Demon: dat de hele modewereld maar oppervlakkige schone schijn is. Zelfs dan nog tergt de film echt je geduld. Uiteindelijk valt The Neon Demon nog het beste te vergelijken met 2001: A Space Odyssey op vlak van receptie: of je houdt ervan, of je vindt er niets aan. Er zit symboliek in verweven in de soms hallucinant aandoende scènes om The Neon Demon extra gelaagdheid te geven, maar dit voelt meer aan als zelfverheerlijking zonder diepte.

Allstars

Allicht ontbreekt het je bij het kijken aan sympathie voor de koele personages. Wat dat betreft slaat deze prent spijkers met koppen: de modewereld is vijandig en oppervlakkig, iets wat door de gehele cast gereflecteerd wordt.
Twee acteurs verdienen nog even een speciale vermelding: Keanu Reeves speelt de cynische moteluitbater Hank, waar Jesse later een panische angst voor ontwikkelt. Die angst manifesteert zich onder andere in een vrij creepy nachtmerrie, die bij mij toch even het koude zweet deed uitbreken. Zo had ik Keanu Reeves nog niet gezien en het was een, wel ja, aangename verrassing.

The Neon Demon Ruby Jena Malone

In wat een relaxt moment moet zijn, staat deze scène dankzij Jena Malone toch bol van de spanning.

De andere actrice die ik nog wil vermelden is Jena Malone. Zij speelt de jonge visagiste Ruby, die een stille liefde ontwikkelt voor Jesse. Later in de film stuit ze echter op afwijzing. In wat een radicale ommekeer in toon is, wordt The Neon Demon hierna een heel stuk duisterder dan je aanvankelijk zou vermoeden. Wees hierbij gewaarschuwd: het laatste kwartier van de film is absoluut niet voor gevoelige kijkers bestemd. Er komen bloed, necrofilie en een vrij maagkerend moment in voor. Jena Malone is hier echter ijzingwekkend en hierdoor veruit het boeiendste personage van de hele cast. Dat gezegd zijnde, ieder van de acteurs en actrices doet zijn of haar best, maar het is duidelijk dat Nicolas Refn zijn specifieke regiestijl heeft doorgedreven. Helaas heeft hij de bal misgeslagen op vlak van toegankelijkheid.

The Neon Demon Jesse

Symboliek troef: een jonge schoonheid op de rand van de afgrond, die het gevaar recht in het gezicht uitlacht.

Over smaken en kleuren…

Zoals eerder aangehaald, is The Neon Demon een film die door iedere kijker vrij anders onthaald zal worden. De visuele stijl en soundtrack (door de gelauwerde Cliff Martinez) worden geprezen, maar over de acteerprestaties en inhoud lijkt er veel discussie te zijn. De film heeft alleszins sterke kanten, maar mankeert minstens evenveel, als je het aan mij vraagt.

Wil je visueel verwend worden en ben je niet vies van wat horror, dan kan je The Neon Demon eventueel nog een kans geven. Wil je meer intellectueel uitgedaagd worden, dan raad ik je andere films aan. Excision, Beyond the Black Rainbow en Under The Skin zitten in hetzelfde genre. Deze films geven meer stof tot nadenken en zijn inhoudelijk sterker dan deze neo-noir arthouse film.

The Neon Demon speelt momenteel in onze zalen. 

5 Cosmetisch

Ambitieus, maar amper inhoud, zo kan je The Neon Demon nog het beste samenvatten. Van een mooi bord kun je niet eten, zoals het spreekwoord luidt. The Neon Demon laat je dan ook op je honger zitten als je een sterk plot en boeiende personages verwacht. Een duidelijk geval van een regisseur die te ver zijn eigen visie doordrijft en daarbij zijn publiek wat uit het oog verliest.

  • verhaal 2
  • personages 5
  • audiovisueel 7
  • sfeer 7
Share.

About Author

Naomi Busard

Opgegroeid met Ocarina of Time, Banjo-Kazooie en Diablo 2. Casual geek en tettert hierover je oren af als je niet oppast. Tevens een spelling/grammar nazi die op de eindredactie eindelijk een plek heeft gevonden om als pietje precies wat nuttig werk te verrichten.

Reacties