Midden oktober 2014 kwam het eerste deel van The Maze Runner, de filmversie van de boekentrilogie van James Dashner, in de Belgische zalen. Net geen jaar later laat 20th Century Fox het vervolg los op het publiek. Of The Maze Runner: The Scorch Trials, met opnieuw Wes Ball in de regisseursstoel, ook kan tippen aan zijn best genietbare voorganger lees je natuurlijk bij ons!

Even recapituleren voor iedereen bij wie de eerste film niet zo fris meer in het geheugen ligt (opgepast: spoilers ahead): de eerste Maze Runner vertelde het verhaal van de zestienjarige Thomas (Dylan O’Brien) die in een mysterieuze vlakte (the Glade) terechtkomt, omgeven door een gigantisch doolhof. The Glade is bevolkt wordt door een hoop leeftijdsgenoten die er al een hele tijd vastzitten. Lang verhaal kort: Thomas en enkele lotgenoten slagen er finaal in om toch uit het labyrint te ontsnappen en komen er achter dat ze deel uitmaakten van een experiment in een post-apocalyptische wereld. Een resem zonnevlammen heeft het oppervlak van de aarde immers herschapen tot een zanderige woestenij (The Scorch, de verschroeiing, dus) en bracht bovendien een akelig virus genaamd the Flare met zich mee. De kinderen die in de Glade ondergebracht werden, zijn echter immuun voor dat virus en vormen dus de hoop van de mensheid.

De ontsnapte jongeren worden opgevangen in wat een veilige locatie lijkt.

De ontsnapte jongeren worden opgevangen op wat een veilige locatie lijkt.

Het labyrint blijkt dan ook een nogal onethisch experiment te zijn van het bedrijf WCKD, geleid door dokteres Ava Paige (Patricia Clarkson), dat naarstig op zoek is naar een vaccin tegen het virus en daar graag kinderen bij de vleet voor opoffert. Gelukkig worden Thomas en zijn mede-ontsnappers Newt (Thomas Brody-Sangster), Minho (Ki Hong Lee), Teresa (Kaya Scodelario), Frypan (Dexter Darden) en Winston (Alexander Flores) opgevangen door Janson (Aidan Gillan, voor de Game of Thrones-fans onder ons), die hen en de overlevers uit andere labyrinten een beter leven belooft. Vanop die geheime locatie worden immers elke dag enkele gelukkigen uitgeloot die overgebracht worden naar een andere plek waar ze opnieuw de draad van hun leven kunnen oppikken. Voor de gemiddelde bioscoopbezoeker zou het wel jammer zijn moest de film al na een kwartiertje eindigen met Thomas en zijn vriendjes die een zorgeloos leventje gaan leiden, en dus wordt er de nodige peper toegevoegd aan het verhaal.

Thomas en zijn bende moeten constant opletten voor Cranks, geïnfecteerden van het Flare-virus.

Thomas en zijn bende moeten constant opletten voor Cranks, geïnfecteerden van het Flare-virus.

Al snel haalt de nieuwsgierigheid de bovenhand bij Thomas – te meer omdat Teresa niet meteen terug bij de groep gelaten wordt en hij het zaakje niet vertrouwt – en dus trekt hij op onderzoek uit. Daarvoor krijgt hij de hulp van Aris (Jacob Lofland), de jongen die als eerste door Janson uit een labyrint gehaald werd. Samen komen ze er achter dat er toch meer intriges meespelen dan op het eerste zicht lijkt – geen nood, we verklappen heus niet alles – en gaan ze over tot actie. Als gevolg daarvan komen de tieners opnieuw terecht in het desolate landschap dat the Scorch gecreëerd heeft (en dat ook wel wat doet denken aan de nieuwste Mad Max-game) en gaan ze op zoek naar The Right Arm, een verzetsleger waarover weinig geweten is buiten het feit dat ze zich waarschijnlijk ergens in de bergen ophouden. Makkelijker gezegd dan gedaan dus.

Penibele situaties zijn natuurlijk onontbeerlijk in actiefilms als deze.

Penibele situaties zijn natuurlijk onontbeerlijk in actiefilms als deze.

Maar natuurlijk is er ook nog een klein probleempje genaamd Cranks. Dat zijn mensen die getroffen zijn door het eerder genoemde Flare-virus, waardoor ze transformeren in een soort zombies. Geen onoverkomelijk probleem indien ze zoals in bijvoorbeeld The Walking Dead een pieksnelheid hebben van een halve kilometer per uur. Nét iets lastiger wanneer ze het model uit 28 Days Later of I Am Legend volgen – en vooral met die laatste film vertonen ze erg veel gelijkenissen. Aalvlugge agressieve zombies met een schrijnend gebrek aan persoonlijke hygiëne, het maakt er de post-apocalyptische wereld niet gezelliger op natuurlijk.

The Maze Runner: The Scorch Trials legt duidelijk graag de nadruk op actiescènes, want die volgen elkaar na een tijdje in sneltempo op. Zo komen Thomas en co. aan bij de bende rond Jorge (Giancarlo Esposito, de man die sinds Breaking Bad de award voor ‘meest badass sterfscène’ op zijn schouw mocht zetten) en Brenda (Rosa Salazar), die hen misschien wel een handje kunnen helpen om bij The Right Arm te raken. Maar niet iedereen is opgezet met die plannen en van zin om hen zomaar een vrijgeleide te geven in hun zoektocht natuurlijk…

 

Hé kijk, Gustavo Fring van Los Pollos Hermanos!

Hé kijk, Gustavo Fring van Los Pollos Hermanos!

Deze prent heeft echter te lijden onder een typisch syndroom waaraan wel meerdere sequels uit een trilogie ten prooi vallen: het is en blijft een verbindingsstuk tussen het begin en het einde. Daar waar de eerste film zich nog enigszins onderscheidde door wat buiten de geijkte lijntjes van het genre te tekenen, volgt The Scorch Trials veel meer het klassieke sjabloon van een actie- en avonturenfilm. De veelvuldige actiescènes zijn behoorlijk goed, maar je merkt toch dat het geheel geen frisse wind door de woestijn laat waaien. Het plot is merkbaar holler dan dat van de eerste film, en de personages krijgen minder diepgang dan ze verdienen.

Wordt The Maze Runner: The Scorch Trials daardoor een slechte film? Neen hoor. Maar je kan je niet van de indruk ontdoen dat er een deel van het potentieel onbenut is gebleven. De film blijft net iets te zeer steken in het typische syndroom van ‘haspel af wat er in de eerste film gebeurd is en bouw op naar de climax van de derde film.’ Misschien toch maar beter wachten tot het derde deel, The Maze Runner: The Death Cure, uitkomt in februari 2017 om er dan meteen de drie delen in één ruk door te jagen.

73%
73%
Tussenstuk

Het tweede deel uit de Maze Runner-trilogie slaagt er helaas niet in om de frisse invalshoek uit de eerste film vast te houden, en bezwijkt jammer genoeg onder het virus genaamd tussenstukitis. Het klampt zich losjes vast aan de eerste prent en vult het geheel vervolgens met enkele actiescènes op, om op te bouwen naar de finale. The Scorch Trials een slechte film noemen zou een brug te ver zijn, maar er had toch wel iets meer ingezeten. Wachten tot 2017 dan maar, om een finaal oordeel te kunnen vellen over de trilogie over de hele lijn.

  • Verhaal
    7
  • Personages
    7
  • Soundtrack
    7
  • Visueel
    8
Share.

About Author

Niels Vanden Driessche

Historicus, volleyballer, journalist en toekomstige wereldoverheerser, die in zijn vrije tijd al eens graag achter de PlayStation kruipt of virtuele titels viert op Football Manager.

Reacties