“Mijn vader heeft mijn moeder aan de kant gezet. Hij had iemand gevonden die beter in wiskunde was dan zij. Een postdoctoraal iemand; mijn moeder had maar een doctoraat.”

Bovenstaand zinnetje is een toonzettende uitspraak uit The Lobster, een Europese productie die eerder dit jaar o.a. de Juryprijs op Cannes wegkaapte. Geen popcorncinema voor de giechelende massa, maar ernstige arthouse. Ernstig is echter wel een uiterst relatieve term, want The Lobster is een gortdroge tragikomedie die zijn erg interessante subtext niet onder stoelen of banken steekt.

Ons hoofdpersonage van dienst is David, een stoffige architect, vertolkt door een haast onherkenbare Colin Farrell. In de openingsscène zien we hoe hij te horen krijgt van zijn vrouw dat ze hem verlaat voor een ander. Op zich al een pijnlijk gegeven, maar des te erger voor David, want hij leeft in een dystopische wereld waar vrijgezel zijn het hoogste taboe is. Wie zoals David geen eega (meer) bezit, wordt spontaan afgevoerd naar een afgelegen luxe-hotel dat dubbelt als een reservaat voor singles. Eenmaal daar heb je 45 dagen om opnieuw iemand aan de haak te slaan. Slaag je daar niet in, dan wordt je onverbiddelijk afgemaakt en veranderd in een dier naar keuze. Zo is David trouwens aan zijn hond geraakt. Het was ooit zijn broer, maar die arme drommel raakte ook maar niet van straat.

the-lobster-2

Niet naar de camera kijken. Komt niet goed over. Oeps.

Het hotel organiseert constant activiteiten waar hun cliënten elkaar het hof kunnen maken. Knullige dansfestijnen en toneelstukjes over de nadelen van het vrijgezellenbestaan zijn nog maar het begin. Zo zijn er ook kamermeisjes die de mannen lap dances zonder hoogtepunt geven om ze op te hitsen, een totaalverbod op masturbatie, en de periodieke jachtpartijen in het bos. Daar krijgen onze singles een geweer met verdovende pijltjes waarmee ze weggevluchte singles (oftewel loners) moeten zien te vangen. Elk stuk loslopende eenzaat levert hen vervolgens een dagje meer tijd op om hun allerliefste te ontmoeten in het hotel.

Na een mislukte poging om iets te beginnen met een gestoorde vrouw, besluit David dat hij er genoeg van heeft en vlucht hij het bos in. Daar wordt hij opgenomen door de andere loners die hun eigen rebelse leefregels hebben. Liefde is verboden, en wie durft kussen, gemeenschap hebben, of zelfs nog maar flirten (het lef!) krijgt een passende straf. En het is uitgerekend daar dat David een vrouw (Rachel Weisz) leert kennen met wie het dreigt te klikken.

Geef toe, het zijn allemaal hoogst bizarre gegevens om een film mee op te zetten, en de uitvoering ervan hoeft helemaal niet onder te doen voor dit van de pot gerukte concept. De personages zijn houteriger dan een meubelmagazijn, en dat werkt, want de mannen in het hotel staan stijf van de stress om indruk te maken op ongeïnteresseerde vrouwen. In het vrijgezellenbos is emotie dan weer zo’n taboe dat er nergens nog een hart op de tong ligt. Beklemmend en hilarisch tegelijk.

the-lobster-3

Alle absurditeiten laten je trouwens heerlijk groen lachen. Iedereen is dwangmatig op zoek naar iemand die zijn of haar gebreken deelt. De mankepoot in het hotel krijgt een sprankeltje hoop wanneer er een vrouw arriveert met een rare pas, maar helaas, ze heeft slechts haar enkel verzwikt. En dan zijn er de uitstapjes waar de bosbewoners infiltreren in de maatschappij om voorraden in te slaan. De politie loopt er rond om ieders relatiestatus te controleren. Of wat dacht je van deze? Het verliefde koppel dat eigenlijk niet verliefd mag zijn, maar net wél verliefd moet doen om niet door de mand te vallen in een wereld waar je verliefd móet zijn. Vervolgens profiteren ze van die gelegenheid om elkaar hartstochtelijk te kussen en te betasten, terwijl er iemand in de kamer Les Jeux Interdits op een klassieke gitaar zit te spelen. Je zou het besterven van de spanning als het allemaal niet zo onnozel en luchtig was.

The Lobster kabbelt gedurende een kleine twee uur aan een rustig tempo voort naar een finale zonder grote climax. Naar het einde van het derde bedrijf toe begint de film wel een klein beetje te rekken, maar los daarvan laten de filmmakers geen enkele steek vallen. Het camerawerk is sober maar veelzeggend, en maakt gretig gebruik van de vele mooie locaties waar de filmploeg neergestreken is (Ierland, gij parel der aarde). De natuurbeelden zijn ontegensprekelijk de mooiste, maar de weinige stadsbeelden zijn minstens even goed uitgekozen. Geen flashy cityscapes, maar voorzichtig uitgekiende shots waar de architectuur tegelijk futuristisch en hedendaags aandoet. Tijdloos en herkenbaar, maar toch doet het aanvoelen als een andere wereld.

Colin Farrell verdient trouwens extra lof voor de manier waarop hij de kwetsbaarheid van David neerzet. Geen hunk noch Don Juan, maar een duffe veertiger met een pens en een saai brilletje, vertederend in zijn onkunde tijgerbalsem aan te brengen op zijn pijnlijke rug. Ook zijn tegenspelers brengen het er minstens even goed van af. Gooi dat samen met de vele geslaagde scènes, de mooie afwerking, en wat bizarre worldbuilding, en je begrijpt meteen waarom The Lobster in de prijzen is mogen vallen.

76%
76%
Pijnlijk amusant

The Lobster is een unieke arthouse prent tjokvol maffe sketches, heerlijk tenenkrullende dialogen en scherpe observaties over de puinhoop die moderne menselijke relaties soms zijn. Aanbevolen voor wie een mix van absurditeiten en sociaal commentaar weet te pruimen.

  • Verhaal
    7
  • Personages
    7.5
  • Audiovisueel
    7.5
  • Humor
    8.5
Share.

About Author

Kenny Soete

Verslinder van cinema, ongoddelijke muziek en thematische spelen. Heeft een uitgesproken liefde voor sci-fi en 80ies neonverlichting. Houdt van de zee en alle vuurtorens daarrond.

Reacties