Toen de aankondiging kwam dat The Jungle Book, één van mijn favoriete Disney-klassiekers, een heropleving zou krijgen, sloeg mijn nostalgiemeter helemaal tilt. Meteen hoorde ik de sfeervolle tonen van Overture weer galmen, begonnen mijn heupen spontaan te wiegen op de jazzy tunes en popelde ik om mijn oude junglevrienden weer te zien. Met regisseur Jon Favreau aan het stuur was ik initieel eerder sceptisch, want zijn regie-relaas is een mix van goed en slecht. Disney gaf hem echter het vertrouwen om één van de grote all time classics opnieuw vorm te geven en met het uitkomen van de trailer, was mijn kritische geest al wat gesust. Dan luidt dus de vraag: was deze live action remake een bare necessity?

Het verhaal is ten opzichte van de klassieker al weinig verschillend. Mowgli (Neel Sethi) is een weeskind dat wordt opgevoed door wolven, én met hulp van panter Bagheera (Sir Ben Kingsley) en beer Baloo (Bill Murray). Dit onder dreiging van de bloeddorstige Shere Kahn (Idris Elba) die op wraak zint sinds de mens hem verminkte met The Red Flower, een voor de jungledieren magisch, alles vernietigend vuur. Het nieuwe verhaal wordt ook nog bijgestaan door nieuwe elementen uit de originele boeken van Rudyard Kipling en enkele eigen interpretaties van Favreau. De regisseur koos ervoor om avontuur en maturiteit meer centraal te zetten. Dit resulteert in een goede mix van oud met nieuw, zonder het echte Jungle Bookgevoel uit het oog te verliezen. Hier kan je Favreau alleen maar voor complimenteren, een animated klassieker als deze overbrengen naar live action is altijd gewaagd en kan wel eens desastreuze resultaten opleveren (Alice in Wonderland, anyone?). Hij weet je als kijker meteen op te slorpen in zijn sfeervolle en zeer solide regie.

the-jungle-book-mowgli-wolf

Veel heeft hij echter ongetwijfeld te danken aan zijn waanzinnig goed gekozen cast. Naast Kingsley, Murray en Elba, pronken Christopher Walken (King Louie), Scarlett Johansson (Kaa), Lupita Nyong’o (Raksha) en Giancarlo Esposito (Akela) mee op de lijst. De verwachtingen bij zo’n sterrencast zijn natuurlijk groot. Zelf had ik echter geen enkele twijfel dat deze niet ingelost zouden worden. De trailer bevestigde mijn vertrouwen dan ook alleen maar. Zowel Nyong’o als Esposito doet het als de wolfouders van Mowgli goed, maar zonder meer.

Het zijn vooral Kingsley, Elba en Murray die, zoals verwacht, de show stelen. Kingsley is perfect als de verantwoordelijke oppas Bagheera die Mowgli de wijsheden en voorzichtigheid van het leven wilt meegeven. Murray als Baloo vertolkt de zorgeloze, luie beer alsof hij er voor geboren is. Niet te komisch maar wel oprecht guitig, niet te stuntelig maar wel silly. Elba is als Shere Kahn ontzettend intimiderend, dreigend en ronduit angstaanjagend. Zijn diepe Engelse stem doet meteen denken aan de gesofisticeerde vertolking en manier van praten van George Sanders uit de originele film, met daar een stevige schep gevaar overheen. Walkens King Louie is zo mogelijk bijna meer intimiderend dan Elbas Shere Kahn. Het feit dat hier voor een gigantopithecus in plaats van een orang-oetang gekozen is, blijkt bovendien een uitstekende beslissing. Zijn Queens, New York Tough Guy-accent en zijn voorkomen geven hem dan ook de geloofwaardige status van Koning der apen.

Scarlett Johansson doet het goed als Kaa, maar daar had ik meer ‘serpent’ gewild. Begrijp me niet verkeerd, she is goddamn scary, maar dit is meer te danken aan haar immense voorkomen dan aan haar voice acting, spijtig genoeg. Neel Sethi als Mowgli is jammer genoeg ietwat teleurstellend. Als enige echte acteur kon hij me niet overtuigen. Te vaak deed hij me denken aan een wat slechtere Noah Gray-Cabey uit My Wife and Kids. Maar dit wil ik voor een deel steken op het gebrek aan ervaring en de ongetwijfeld moeilijke uitdaging om een hele film lang tegen CGI-poppen te acteren.

the jungle book 2016 sehr kahn idris elba

Dat de animaties en visuals van hoge kwaliteit zouden zijn, was al meteen duidelijk in de trailer. Zo duidelijk zelfs, dat ik toch enige vrees had dat de effecten en sfeer het verhaal zouden overheersen. Gelukkig was deze vrees (grotendeels) onterecht. Hoewel het nog steeds met momenten gewoon Disney is dat de visuele spierballen laat rollen, kan je niet anders dan je hoedje afnemen. Met name de CGI van de dieren is ronduit fenomenaal goed gedaan. Neem een foto van eender welke scène in de film en het zou zo uit een National Geographic-boekje kunnen komen, net levensecht.

Giet daar een stevig staaltje motion capture overheen voor de uitzonderlijk gedetailleerde expressies, opgediend met fantastische voice acting, et voilà, een technische hoogstaander om van te smullen. Vooral Christopher Walkens King Louie lijkt ook echt op de man. “Uncanny Valley?”, hoor ik je denken. Helemaal niet. Al zullen sommige kijkers dit wel kunnen ervaren, gewoon omdat de uitdrukking van de dieren heel menselijk zijn. Je zou kunnen zeggen dat ze het dierlijke wat verliezen, maar dat stoorde me zelf amper. Als ze dan toch praten, kan het maar beter zo realistisch mogelijk zijn.

Een aangename verrassing was de keuze om naast de hoofdpersonages er nog een heleboel andere jungledieren bij te voegen. Sommige als bijrol, andere puur als toevoeging van de fauna. Leuk en ook hier weer CGI van topniveau. Enigszins jammer was het heftige gebruik van CGI in de locaties. Ik had gehoopt meer exotische, originele Indiase locaties te zien, maar de settings zijn grotendeels met een computer gemaakt. Los daarvan is de sfeer van elke locatie spot on. De uitstraling zit keer op keer goed, met een divers geafficheerde jungle waar elke plek zijn eigen identiteit bewaart. Favreau slaagt erin ook visueel een verhaal te vertellen, green screen of niet.

the jungle book 2016 kaa mowgli

Moest ik weten waar componist John Debney woont, zou ik hem persoonlijk de hand gaan schudden voor zijn geleverde soundtrack. Ook hier krijgen we een mix van oud en nieuw, die daarin perfect aansluit bij de directie van Favreau. Ik was ontzettend verheugd om enkele klassiekers, zoals de originele intro Overture, terug te horen. Ook weet hij aan enkele van deze klassieke tunes zijn eigen, meer grandioze, draai te geven. Je zou kunnen beweren dat de originele, typische jazzsfeer wat verloren gaat, maar laten we wel wezen, we zijn hier niet gekomen voor een heropleving van de Disney-musical. De film staat dan ook voor meer avontuur en een epic. Hierin laat Debney geen steken vallen met enkele originele tracks die weliswaar, niet geheel onbegrijpelijk, wat naar de achtergrond geduwd worden in de schaduw van de klassiekers. Toch hebben ze hun eigen identiteit en sturen ze het avontuurlijke karakter.

Wat daarnaast gehint werd op het einde van de trailer en ongetwijfeld een prangende vraag is bij fans, zijn er de origineel gezongen liedjes? Jawel. Hoewel ik niet te veel wil verklappen, kan ik met een gerust hart zeggen dat ze heel natuurlijk gebruikt worden, passend bij de film. Hiermee bedoel ik dat je geen scènes krijgt waar plots 50 man uit het niets uit de struiken komt gesprongen om musicalgewijs een feestje te gaan bouwen. De soundtrack levert hiermee een eigenheid die nodig is, maar zonder het o zo grote belang van nostalgie te vergeten.

8.1 Eerbiedwaardig

Jon Favreau brengt met deze remake een avontuurlijke interpretatie van een klassieker, bijgestaan door een indrukwekkende cast die alle verwachtingen inlost. The Jungle Book levert uiteindelijk een waardige heropleving van een oud verhaal in een modern visueel prachtig jasje, zonder de nostalgie verloren te laten gaan.

  • Verhaal 7.5
  • Personages 8
  • Audiovisueel 8.5
  • Soundtrack 8.5
Share.

About Author

Nick

Houdt van muziek luisteren maar vooral zelf maken. Het spenderen van een ongoddelijk aantal uren anime en films kijken & games spelen is daarnaast het tijdverdrijf bij uitstek.

Reacties