Quentin Tarantino brengt met The Hateful Eight een cinematografisch dynamietstaafje, een film die de term ‘epische stilistische spaghettiwestern’ waardig is ondanks zijn simpele plot: acht vreemdelingen zitten opgesloten in een huis vanwege een sneeuwstorm en werkelijk niémand is te vertrouwen. Klinkt nogal ‘Reservoir Dogs’-achtig, niet? Absoluut. Is dat erg? Nope. Hier is waarom…

Het tijdsframe is namelijk heel boeiend: We situeren ons enkele jaren na de Amerikaanse Burgeroorlog en ook al is de eigenlijke oorlog voorbij, de verschillende ideologieën blijven voortleven in de harten van de personages. Deze onderlinge spanning is aanwezig als een geurloos gas dat met de minste vonk alles in lichterlaaie zet. Laat de interactie tussen de verschillende personages nu net voor die vonken zorgen.

The Hateful Eight Want als er één ding is dat Tarantino heer en meester in is, dan zijn het de dialogen. Iedereen herinnert zich het eerste hoofdstuk in Inglourious Basterds wanneer Hans Landa bij de melkboer op bezoek komt omdat hij hem ervan verdenkt Joden te herbergen, het gesprek in Reservoir Dogs over Madonna’s Like a Virgin of het gesprek tussen Vincent Vega & Jules met Brett over Marcellus Wallace (Does he look like a b*tch?). Die onderlinge dreiging, afgewisseld met voldoende humor, vinden we hier ook terug. Het is dan ook niet moeilijk enkele memorabele quotes uit The Hateful Eight te halen, waaronder een pareltje waarin een personage in ware Kill Bill-stijl het verschil analyseert tussen gerechtigheid & zelf-gerechtigheid en het belang daarvan.

Ondanks het feit dat de film acht hoofdpersonages heeft, zijn er voor mij persoonlijk maar 3 personages die blijven hangen na de film: Kurt Russel als The Hangman wiens epische baardgroei een perfecte weerspiegeling is van de man zelf: stevig, stijlvol en intimiderend; Walton Goggins in de rol van de naïeve, ietwat snullige sherrif-in-spe Chris Mannix; en uiteraard een glansrol voor Samuel L. Jackson als Major Marquis Warren, een veteraan van de burgeroorlog met een brief van Lincoln op zak.

The HangmanHet verhaal gaat als volgt: wanneer het trio noodgedwongen de nacht moet doorbrengen in Minnie’s Haberdashery, stuiten ze op Generaal Sandy Smithers (Bruce Dern), lonesome cowboy Joe Cage (Michael Madsen), Mexicaan Bob (Demian Bichir) en een charmante Brit genaamd Oswaldo Mowbray (Tim Roth). In het oog van de storm zit een veroordeelde crimineel genaamd Daisy Domergue (Jennifer Jason Leigh), gevangene van The Hangman en op weg om opgehangen te worden. The Hangman vertrouwt noch de bende, noch zijn reisgenoten en denkt dat iemand erop uit is om Daisy Domergue vrij te laten òf haar te ontvoeren om zelf de premie op te strijken. Het wantrouwen is wederzijds maar de sneeuwstorm houdt iedereen onverbiddelijk samengetroept en dan escaleert de situatie…

De apotheose is zoals we ondertussen gewoon zijn van Tarantino. Het is alsof we van Once Upon A Time in The West overgaan naar Carrie. De dreiging van geweld valt weg en maakt plaats voor een excentriek bloedbad en niemand kan het zo stilistisch brengen als hij. Het hoofdstuk erna (ja, de klassieke Tarantino-hoofdstukken zijn er weer) werkt als flashback waar we een antwoord krijgen op een heleboel vragen en zoals bij de meeste mysteries, is het raadsel vaak interessanter dan het antwoord. Het is werkelijk het enige minpuntje dat ik kan noemen over deze film, dat de antwoorden me net nog een beetje op m’n honger lieten zitten.

Toen het script van The Hateful Eight enkele jaren geleden gelekt werd, zag het er eventjes naar uit dat de film niet in de zalen zou te zien zijn. Tarantino was al razend dat dit gebeurde bij Django Unchained maar toen hij het wéér voor had bij z’n achtste film, zwoor hij resoluut deze film niet te maken. Zoals de film getuigt, is hij toch van gedacht veranderd. Veel verdenken hem ervan dat dit puur stoerdoenerij was. Een regisseur die nog eens hard op z’n borstkas sloeg om te tonen dat er niet met hem te sollen viel.

The Hateful EightHoe het ook zij, de man verdient alle respect want ook dit is weer een cinematografisch pareltje. De openingsscéne waarin de camera vanuit een detail langzaamaan uitzoomt om een beter geheel te tonen, is op en top Tarantino. De namen van de acteurs verschijnen met die prachtige, typisch oudere typografie op het beeld terwijl de soundtrack van Ennio Morricone door de luidsprekers galmt. Al van de eerste minuut voél je de liefde van de man voor het witte scherm. Iets dat volledig gereflecteerd wordt in zijn kleurgebruik en zijn manier van filmen. Een persoonlijke tip: ga indien mogelijk de film zien in Panavision 70mm-versie, maar voor zover ik weet zal je daarvoor al een tripje naar Amsterdam moeten maken.

De Hateful Eight’s soundtrack is op en top Ennio Morricone maar ik moet eerlijk zijn: het is niet zijn beste werk, voor zover mijn ongetraind oor daar iets over kan zeggen natuurlijk. Zal deze soundtrack even hard in de oren blijven hangen als de tune van Once Upon A Time in The West? Dat niet, nee. Maar het vult de film aan en geeft een extra gevoel van dreiging op bepaalde momenten en dat is zeker genoeg voor mij!

9.0 Klassieker

Tarantino heeft er met The Hateful Eight weer een klassieker bij. Hij naait Reservoir Dogs, het begin van z'n filmografie, samen met z'n recentste Django Unchained in een epische spaghettiwestern vol onderlinge dreiging en humor. Het heeft alle kenmerken die we verwachten van een Tarantino-film, met een prachtige soundtrack van Ennio Morricone. Als ik hem een plaats moet geven in een persoonlijke rankschikking, dan zet ik hem net tussen Inglourious Basterds en Django Unchained. De oorlogsfilm van Tarantino blijft nu eenmaal mijn favoriet.

  • Verhaal 9
  • Personages 9.5
  • Soundtrack 8
  • Visueel 9.5
Share.

About Author

Davy Delbeke

Kapitein van Geekster sinds het moederschip werd gelanceerd in 2012. Voorliefde voor alles wat met Marvel en Jonathan Hickman te maken heeft. Ja, ik heb Secret Wars al gelezen en ja, die is ongelooflijk geniaal.

Reacties