Eli Roth. We kennen hem niet alleen van zijn rol als nazi-jagend baseball-talent in Inglourious Basterds, maar ook als de man achter Cabin Fever en de Hostel-films. Wie die films gezien heeft, kan raden dat Roth een voorliefde heeft voor het goordere werk. Zijn nieuwste wapenfeit is daar geen uitzondering op, want The Green Inferno ambieert de sterkste magen te doen keren.

In The Green Inferno volgen we een kliekje studenten/activisten dat op weekend naar het Amazonewoud trekt om daar een sit-in te houden als protest tegen boskap die een stam inboorlingen bedreigt. Hun actie haalt z’n slag thuis, met veel vreugde tot gevolg, maar tijdens de vlucht naar huis loopt het al snel gruwelijk mis. Het vliegtuig stort neer, en de overlevenden van de crash worden gevangen genomen door de stam wiens leven ze wilden beschermen. Het wordt al snel duidelijk dat de inboorlingen allesbehalve schatjes zijn. Geen noble savages, die lui, maar wel volleerde kannibalen die flink wat zin hebben in een hapje Westerse inwijkeling.

thegreeninfernoboats

Meet the natives, they said. It’ll be fun, they said.

Kannibalenfilms zijn geen nieuw gegeven. In de jaren ‘70 en ‘80 produceerde de Italiaanse horrorcinema een sloot films die meer berucht dan beroemd zouden worden door hun wreedheid en extreem realisme. Een heel pak van die films kreeg een lading censuur over zich heen, en sommigen werden zelfs in tal van landen ronduit verboden. Cannibal Holocaust, veruit de bekendste en waarschijnlijk ook de beste titel uit het genre, kreeg het zelfs voor elkaar dat er beschuldigingen van moord in de rechtbank moesten uitgevochten worden. Zo ontspannend kan cinema zijn.

En dat Eli Roth die films ook gezien heeft, is overduidelijk, want The Green Inferno staat bol van verwijzingen en knipogen. De titel is dezelfde als de Engelse titel van Natura Contro. Een mini-plottwist op het einde van de film is nagenoeg identiek aan het einde van Cannibal Ferox. En dan zijn er nog de typische beelden: zoals slachtoffers die op een paal gespietst worden, en close encounters met de fauna van de jungle.

2-the-green-inferno

De moeder-overste van het oerwoud: een harde tante van jewelste.

Maar bon, The Green Inferno is schatplichtig aan zijn voorgangers en schuwt geen eerbetoon, maar is het wel een goede film? Dat hangt voornamelijk van de verwachtingen af. Het is namelijk een onversneden genrefilm. Nagenoeg alle personages zijn typisch horrormateriaal: we hebben de kneus, het luidruchtige watje, de promiscue vrouw, de complete douchebag, en een dappere, onschuldige vrouw. De ervaren kijker ziet van mijlenver wie er het duupje gaat worden, en wie er als laatste zal overblijven. Ook alle twists en verrassingen zijn net niet aangekondigd, waardoor er geen echte spanningsboog te beleven valt. De klassieke horrorformule wordt strak aanhouden, en de meeste scènes zijn gewoon een bindmiddel om de verschillende wreedheden aaneen te hangen. Tussen alle gruwel door is er ook ruimte voor wat genre-specifieke kolder. Zo hebben we een tarantula die een plassende penis besluipt, en wie graag wil weten wat er gebeurt als gedrogeerde kannibalen de munchies krijgen, komt ook aan zijn trekken.

Het moet wel gezegd worden dat ondanks deze tekortkomingen The Green Inferno duidelijk met liefde ingeblikt is. De make-up en on-stage special effects zijn vlekkeloos te noemen, evenals de kostumering van de inboorlingen. De flauwe CGI waarmee een mierenhoop geanimeerd wordt, kunnen we er gerust bijnemen. Naar splatter en gore toe zit het ook best snor, hoewel het goorste moment ongelukkig getimed in het midden van de film zit. Het is onze eerste blik op de eetgewoontes van de kannibalen, en meteen een piek die in de rest van de film helaas niet meer gehaald wordt.

the_green_inferno

Een minder charmant voorbeeld van een exotisch volk dat nog nooit blond haar heeft gezien.

Wel is er een ander stuk gruwel dat vermelding verdient. Eenmaal de kijker gewoon is aan de schrik om opgevreten te worden, worden de personages bedreigd met iets dat nóg gruwelijker en heden ten dage nog altijd pijnlijk relevant is, zijnde rituele vrouwenbesnijdenis. Of het wel gepast en niet goedkoop is om dergelijk onderwerp in een film als deze te betrekken, daar kan veel over gediscussieerd worden, maar dit is nog steeds exploitation cinema, en het thema mist zijn effect helemaal niet. Ook is het een motief dat mee helpt illustreren waarom kannibalen zo’n enge tegenstander zijn. Een slasher wordt bewogen door sadisme, en een zombie of monster door instinct, maar onze kannibalen hebben helemaal geen excuus. Ze doen gewoon wat ze doen omwille van wie ze zijn, omdat het hun manier van leven is. Geen uitgesproken kwaadaardigheid, maar business as usual.

69%
69%
Geslaagd

The Green Inferno gaat helemaal geen Oscars winnen, en schaamt zich al evenmin om zich te profileren als een doorsnee horrorthriller met alle gerelateerde clichés. Wie daarmee om kan, en tegelijk niet vies is van enkele tientallen liters bloed en een dozijn ovenschotels vol ingewanden, zal zich eventjes kunnen amuseren met deze film.

  • Verhaal
    6.5
  • Kostuums & effecten
    7.5
  • Weerzinwekkendheid
    7.5
  • Originaliteit
    6
Share.

About Author

Kenny Soete

Verslinder van cinema, ongoddelijke muziek en thematische spelen. Heeft een uitgesproken liefde voor sci-fi en 80ies neonverlichting. Houdt van de zee en alle vuurtorens daarrond.

Reacties