In augustus 2013 werd The Conjuring losgelaten op de wereld, een overtuigende horrorprent die met de Chinees-Australische James Wan – eerder ook al verantwoordelijk voor Saw en Insidious, andere kleppers in het genre – in de regisseursstoel de nodige lof oogstte. Een kleine drie jaar later gingen wij een kijkje nemen om te zien of ook The Conjuring 2 een even sterke prestatie kon neerzetten. Dat het geen uitstapje voor watjes ging worden, lag op voorhand al vast.

Dat horror sowieso een genre apart vormt, is al langer geweten. Bij elke prent is het dan ook opletten geblazen dat het goeie evenwicht bewaard wordt. Bij te weinig suspens en schrikmomenten blijft het publiek underwhelmed, terwijl je bij een overdaad aan monsters en demonen die van je scherm spatten ook een averechts effect bereikt en niet langer voor verrassingen kan zorgen. Die delicate evenwichtsoefening werd al met succes uitgevoerd in de eerste film, maar ook The Conjuring 2 doet die prestatie nog eens fijntjes over. Het eerste schrikmoment volgt dan ook al wanneer de film nauwelijks twee minuten op de teller heeft staan, en vormt een voorbode voor wat in de daaropvolgende 131 minuten nog op je netvliezen afkomt.

Ook voor deze sequel werd een verhaal uit het leven van het Amerikaanse koppel Ed en Lorraine Warren (opnieuw vertolkt door respectievelijk Patrick Wilson – hij werkte eerder al met Wan samen voor Insidious – en Vera Farmega) geadapteerd naar het zilveren doek. Dat koppel staat over de grote plas al langer bekend als befaamde paranormal investigators, en lagen met hun onderzoek aan de basis van horrorklassiekers die later bekend (en losjes verfilmd) werden als Annabelle (je weet wel, die boosaardige pop), The Amityville Horror en The Haunting in Connecticut. Ed Warren is intussen al bijna tien jaar overleden – tiens, zou hij al komen spoken zijn bij Lorraine? – maar zijn erfenis leeft duidelijk nog steeds voort in de hedendaagse filmindustrie. Voor The Conjuring 2 werd immers gekeken naar de zaak van de Enfield Poltergeist, een verhaal dat heel Groot-Brittannië in de ban hield op het eind van de jaren 1970.

The Conjuring 2

Lorraine en Ed trekken dit keer naar Groot-Brittannië, wat de theepot in beeld verklaart.

Duivels rijhuis

Het verhaal van The Conjuring 2 neemt ons mee naar het Londense Enfield, waar het gezin Hodgson in een simpel en ietwat vervallen rijhuis woont. Alleenstaande moeder Peggy Hodgson (Frances O’Connor) heeft het namelijk niet al te breed sinds haar ex gaan lopen is met een nieuwe vlam, en heeft bovendien ook nog eens vier kinderen te onderhouden. De zoontjes Billy (Benjamin Haigh) en Johnny (Patrick McAuley) en  dochters Margaret (Lauren Esposito) en Janet (Madison Wolfe) vormen oorspronkelijk nog een jolige bende, maar daar zal al snel verandering in komen (het is en blijft dan ook een horrorfilm, natuurlijk). De 10-jarige Janet wordt immers geplaagd door nachtmerries en begint plots te slaapwandelen, een voorbode van de kwaadaardige entiteit die de Hodgsons het leven zuur maakt. Ed en Lorraine zijn in feite toe aan een sabbatperiode nadat Lorraine zich na een angstaanjagend visioen niet langer op haar gemak voelt als demonenjager – en geloof me, ook bij jou zal het haar op je armen en in je nek overeind staan – en om de haverklap diezelfde enge demon ziet opduiken. Net voor halfweg de film, wanneer de spanning zowel in de Verenigde Staten als in Engeland al erg ge(s)laagd opgebouwd is, besluiten ze op vraag van de Kerk toch eens een kijkje te gaan nemen in Londen en komt het verhaal echt helemaal op gang.

The Conjuring 2

Ik hoop dat je niet van plan was om rustig te gaan slapen vanavond?

Natuurlijk zijn er ook in Enfield believers en non-believers wanneer de familie Hodgson vertelt wat ze doormaken. Zo vinden ze steun en onderdak bij hun overburen, de Nottinghams (Vic en Peggy, vertolkt door Simon Delaney en Maria Doyle Kennedy) en wil ook uitvinder en paranormaal onderzoeker Maurice Grosse (Simon McBurney) hun verhaal best geloven, terwijl bijvoorbeeld psychologieprofessor Anita Gregory (Franka Potente) het verhaal als bullshit en een schreeuw om aandacht afdoet. Tijd voor een nader onderzoek dus.

Wat volgt is een erg geslaagde en zorgvuldig opgebouwde onderneming in de hoop de familie Hodgson van hun miserie te kunnen verlossen. De film weet perfect zijn momenten uit te kiezen om je de stuipen op het lijf te jagen, en jaagt ook de spanning ten gepaste tijden even de hoogte in. Quasi de hele tijd zit je wat ongemakkelijk op je stoel te schuifelen, en ook al weet je dat er weer een moment aankomt waarop een kwaadaardige geest in het groot op het scherm zal verschijnen, toch weet de film je telkens weer te verrassen. Die delicate evenwichtsoefening waarover sprake was bij het begin van deze review? Perfect uitgevoerd in deze The Conjuring 2.

The Conjuring 2

Dit is niét de schaduw van de vriendelijke buur die op het geluid afkwam om te zien of alles oké is.

Vintage sfeertje

De eerste film vond plaats in het Rhode Island van 1971, maar in The Conjuring 2 wordt de focus zoals gezegd verlegd naar het Engeland van de late jaren 70. Die heerlijke vintage sfeer wordt ook perfect weergegeven in deze prent, want je kan er nu eenmaal net iets beter nostalgische en herkenbare elementen in deze setting kwijt in vergelijking met zijn voorganger. De zaak waarop de Warrens zich hier storten, verschilt ook wel grotendeels van de demonische problemen waarmee de familie Perron kampte, en dat zorgt er mede voor dat deze sequel geen simpele doorslag geworden is van de eerste film. Bovendien wordt er met de opdeling tussen twéé kwaadaardige geesten – bij de Hodgsons in huis en diegene die Lorraine kwelt – ook constant de nodige spanning opgebouwd op twee fronten.

Het helpt natuurlijk ook dat James Wan – nog maar 39 jaar jong overigens – niet aan zijn proefstuk toe is in het genre, want de man heeft inmiddels de gave om de balans tussen suspens en jump scares perfect te weten beheersen. Dat ongemakkelijk schuifelen op je stoel wordt dan ook meer dan eens vergezeld door rechtopstaande haartjes in je nek en op je armen, en de reflex om toch eens rond je heen te kijken in de bioscoopzaal om te zien of er nergens een demonische non in een hoekje staat te staren.

The Conjuring 2

Horror of niet, deze shit is strafbaar, opa!

Wat ook helpt, is het feit dat The Conjuring 2 kan terugvallen op puik camerawerk en dito audiogebruik. De cinematografie is in handen van Don Burgess (met medewerking aan kleppers als Forrest GumpCast Away en Source Code op zijn palmares), die opvallend genoeg met deze prent pas zijn eerste horrorprent onder handen neemt en meteen een sterke prestatie aflevert. Zo is de scène waarbij Ed de geest ondervraagt die zich aan Janet vastklampt erg knap in beeld gebracht, en wordt ook bij alle andere scènes de camera met de nodige expertise gehanteerd. De muziek werd dan weer toevertrouwd aan Joseph Bishara, die in tegenstelling tot Burgess wel al enige ervaring had met het genre (de Insidious-trilogie, The ConjuringAnnabelle, …). Die ervaring komt ook mooi tot uiting tijdens de film, want telkens weet Bishara welke snaren hij moet beroeren om elke scène van de perfecte soundtrack te voorzien. Nooit vervalt hij in de gewoonte om al te bombastische of onheilspellende muziek richting je trommelvliezen te laten knallen, maar telkens weet hij er op subtiele wijze voor te zorgen dat je nog net iets dieper in je bioscoopstoeltje kruipt.

Nachtmerriemateriaal

Al dat vakmanschap vertaalt zich uiteindelijk in een meer dan geslaagde film. The Conjuring 2 weet perfect die dunne lijn van ongemakkelijkheid, angst en de occasionele momenten van rust te bespelen. Wilson en Farmega zetten opnieuw een overtuigende prestatie neer als de Warrens, en ook Wolfe weet perfect gestalte te geven aan de bezeten Janet. Tel daar dan nog eens bij dat Burgess het geheel perfect in beeld weet te brengen en dat Bishara daar telkens de juiste noten weet onder te zetten. Een aanrader voor iedereen die al een graag van een horrorprent geniet, of voor wie nog eens een bioscoopuitje wil plannen met die tante met een zwak hart en zonder directe nazaten.

8.5 Horrortopper

Met James Wan aan het roer ben je tegenwoordig zeker van een geslaagde horrorprent, zo lijkt het wel. Ook met The Conjuring 2 bevestigt de regisseur zijn puike reputatie, geholpen door sterke vertolking en dito camera- en geluidswerk. Deze film slaagt erin je de hele tijd wat ongemakkelijk te laten voelen, hoewel er ook schaarse momenten zijn waarop het er al eens wat luchtiger aan toe gaat. Net genoeg tijd om naar adem te happen dus, want voor je het weet zit je opnieuw ineengedoken te schuilen voor allerlei paranormale fenomenen die ervoor zorgen dat je 's avonds toch liever je nachtlampje zou laten branden.

  • Verhaal 7.5
  • Personages 8
  • Audiovisueel 8
  • Sfeer 9
Share.

About Author

Niels Vanden Driessche

Historicus, volleyballer, journalist en toekomstige wereldoverheerser, die in zijn vrije tijd al eens graag achter de PlayStation kruipt of virtuele titels viert op Football Manager.

Reacties