Hier is ‘ie dan. De grote finale. De film die alles samenbrengt. Spectre. Daniel Craig steekt zich wederom in de huid van ’s werelds meest beroemde womanizer en geheim agent, 007. Wat vindt onze redactie van de 24ste Bondfilm? Lees vooral verder!

Zoals we gewend zijn van het huidige stramien der Daniel Craig Bondfilms, begint Spectre waar Skyfall eindigde. Bond is nog maar net bekomen van de fallout van de chaos die Silva veroorzaakt had en is nog steeds naarstig op zoek naar sporen die hem verder op het pad naar de sinistere organisatie leiden. De organisatie die zich voorheen helemaal verweven had in (onder andere) MI6. Maar ondertussen zit de wereld niet stil en wordt er vanuit de regering gehamerd op een anti-terrorisme aanpak zonder 00-agenten. Ze maken het Bond in ieder geval niet echt makkelijk.

Stephanie-SIgman_Spectre

Stephanie Sigman

Visueel is de film uiterst imposant. De begingeneriek is op en top Bond, al is het bij momenten wel wat, euhm, specialer (Een soort Octopussy 2.0). “Writings on The Wall” van Sam Smith lijkt me niet onterecht gekozen hier, wat een dijk van een nummer. Maar nog alvorens de begingeneriek voor onze netvliezen knalt, wordt er reeds een enorme sfeer gezet. Gewoonweg genieten. Prachtige omgevingen zoals Mexico op de Dia de la Muerte, Marokko en Rome volgen mekaar in een pijlsnel tempo op, om dan telkens over te schakelen naar de situatie in het druilerige London, dat nog steeds zijn wonden likt na de aanslag uit Skyfall. We zien ook een terugkeer naar de sneeuw, iets dat na Die Another Day aan een stille dood gestorven leek. Een aangename ontdekking!

daniel-craig-spectre

Sneeuwbond

Sam Mendes staat opnieuw aan het roer en dat is duidelijk merkbaar in de verschillende actiescènes. Vanaf moment één worden we wederom in de allesomvattende, destructieve Hollywood chaos gedropt die we kennen uit Skyfall, maar gelukkig loopt het niet de spuigaten over. Meer nog, naar het einde toe evolueert de film van Skyfall-achtige dread naar good ol’fashioned actie-avontuur, die zelfs doet denken aan het Roger Moore era. Zo volgen lichtere (edoch vrij cliché) comic relief momenten de snoeiharde actie geregeld op, wat bij sommige mensen wellicht onthaald zal worden op een haat-liefde verhouding.

daniel-craig-spectre

Business Casual Parkour

Daniel Craig staat paraat als 007 van dienst en doet dat wederom op zijn eigen manier. Hardheid, bruuskheid en ingehouden woede zijn ondertussen deel geworden van de James Bond die hij vertolkt. Al lijkt hij voor deze rol duidelijk te teren op aloude gewoontes. Het plezier in de rol ontbreekt hem wat, het lijkt zelfs of Craig de rol stilaan beu is. Ik had nooit echt het gevoel dat Craig echt leek te genieten van zijn rol, zoals pakweg een Sean Connery, Roger Moore of zelfs Timothy Dalton hem vooraf gingen. De subtiele pretoogjes, die bijna een trademark van een goede 007 zijn, ontbreken nog steeds iets teveel in deze film. Al moet er eerlijkheidshalve ook wel gezegd worden dat Craig in Spectre meer aanvoelt als James Bond dan in Quantum of Solace en Skyfall.

daniel-craig-spectre

Bondgirls van dienst hier zijn absoluut niet onmis. Stephanie Sigman, die we ondertussen kennen via Narcos, is haar muzige zelve als Estrella. Monica Belluci, verrassend genoeg nu voor de eerste keer een Bondgirl, speelt de rol van Lucia, een rouwende *wink* weduwe die ten einde raad is na de dood van haar maffia echtgenoot. Maar de glansrol voor Bondgirl suprême, is in Spectre weggelegd voor Léa Seydoux (Inglorious Bastards, Grand Budapest Hotel), die Dr. Madeleine Swann speelt. Jammer dat de andere twee te snel naar de achtergrond verwezen worden.

lea-seydoux-spectre

Bondgirl Suprême

Slechterik van dienst in Spectre is de onnavolgbare Christoph Waltz, die opnieuw zijn beste Hans Landa vibes bovenhaalt om het vuur aan de schenen van Bond en Madeleine te leggen. Geen twijfel, onder de huid kruipen kan ‘ie als de beste. Het jammere aan het personage is wel dat hij qua kracht en dreiging naar het einde toe serieus wat moet inboeten. Waar we in het begin de evilness bijna van diens lijf zien druipen, lijkt Waltz naar het einde toe een simpele karikatuur van het voorgaande personage. Jammer genoeg worden er zelfs iets teveel clichématige mechanismes en open deuren gebruikt in de achterliggende verhaallijn van de schurk, wat ook wat van de mans dreiging wegneemt. Hier zat meer in, al geeft Waltz het weer zijn typische eigen spin, met soms zelfs even een Dr. No gevoel dat komt piepen.

Wat de andere personages betreft leveren vooral Ralph Fiennes en Ben Whishaw verdienstelijke prestaties af, als respectievelijk M en Q, die beide de druk voelen van MI5, of meer bepaald C, vertolkt door Andrew Scott (de onvergeetelijke Moriarty uit de recente Sherlock). Ze voelen zich duidelijk erg thuis in hun rollen en ik zou het absoluut niet erg vinden moesten ze dit blijven doen voor de volgende vertolkingen. Dave Bautista (Drax in Guardians of the Galaxy) domineert ook telkens het scherm zoals we van hem gewend zijn. Zijn personage Hinx is doorheen de film ook een constante dreiging, die me wat doet denken aan het personage Jaws uit eerdere films. Stil en fysiek superieur aan Bond en op sommige momenten diens tegenpool. Maar die ene fatality ken ik precies ergens van…

Dave-bautista-spectre

Drive smugly

Het zijn echter de kleine dingen die Spectre de moeite waard maken. Die prachtige Aston Martin DB10! Die Jaguar C-X75! De gadgets met een kwinkslag! Laat er geen twijfel over bestaan, deze film heeft bakken stijl. Combineer dat met een Bond die eindelijk meer aanvoelt als een legitieme Bondfilm (lees: zonder al te veel persoonlijke shizzle), zonder ridicuul te lijken en je hebt een Bondfilm waar Ian Fleming behoorlijk trots op kan zijn, ondanks de zwakte van het verhaal op sommige momenten.

78%
78%
Classic Bond

Spectre is een Bond film die als enige Craig film opnieuw veel dichter aanleunt bij een "traditionele" Bondfilm en daardoor meer klassieke "Bond" lijkt dan de voorgaande films. Knoopt verhaalgewijs losse eindjes aan elkaar en is daardoor een conclusie voor het Craig-tijdperk, al is de plotlijn op sommige momenten flinterdun. Prachtige variatie in locatie en visueel imposant, al kunnen sommige passages niet echt overtuigen. Er had net een tikkeltje meer in gemogen. En dat is een jammer gevoel.

  • Verhaal
    6,5
  • Personages
    7
  • Soundtrack
    9
  • Visuals
    9
Share.

About Author

Avatar

Navigator Games & Kijken. Overwinnaar Pokémon Championship 2000. Droomt uitsluitend in epische bliksemzwaardgevechten. Trust in Nic Cage. NNID: Sjmille

Reacties