In Special Correspondents faken twee radiomakers hun ervaringen tijdens een burgeroorlog in Zuid-Amerika, terwijl ze eigenlijk schuilen in het gebouw naast het radiostation.

Ricky Gervais is terecht een van de moderne komediegoden. Hij maakte naam en faam met The Office en bewees zichzelf nadien met Extras, An Idiot Abroad en Derek. Maar elke keer als hij zijn hand probeert te leggen op langspeelproducties, gaat Gervais de mist in. The Invention of Lying start met een fantastisch concept om dan veel te klein en klef uit te vallen. Kan de Brit met Special Correspondents tonen dat hij wel goeie films kan maken?

Deze productie van Netflix start veelbelovend zonder die beloftes ooit waar te maken. In het verhaal, gebaseerd op het Franse Envoyés très spéciaux, moeten radiopresentator Frank Bonneville (Eric Bana) en zijn technicus Ian Finch (Ricky Gervais) verslag doen van de nakende burgeroorlog in Ecuador. Door omstandigheden geraken de twee niet op het vliegtuig, waarna ze onderduiken in het Mexicaans café naast het radiostation. Ze mogen echter niet falen in hun opdracht, dus beslissen de radiomakers te doen alsof en berichten ze steeds meer overdreven geworden nieuws uit een land waarvan ze 5000 km vandaan zitten.

Gervais speelt het typetje dat hij al te vaak oprakelt, namelijk die van eeuwige underdog. Zijn huwelijk is naar de vaantjes en ambities heeft hij nooit gehad. Cue de sterke Eric Bana, het tegenovergestelde van Gervais. Helaas toont zijn rol wat er schort aan de film: slecht uitgewerkte karakters of verkeerd gecaste acteurs. Zo heeft Bana het charisma van een kamperplant, terwijl de rol van Kelly Macdonald als journaliste op het radiostation nooit meer wordt dan een muurbloempje. Het lukt Gervais ook niet om de komedieclichés te ontwijken met Vera Farmiga als zijn egocentrische vrouw en het domme koppel dat onderdak biedt aan de hoofdpersonages, alhoewel die laatste hilarisch zijn.

Dat de personages tweedimensionaal aanvoelen zou helemaal niet zo erg zijn, mocht de humor over de volledige lijn geslaagd zijn. Net als in The Invention of Lying neemt Gervais afstand van harde, plaatsvervangende komedie om een personage neer te zetten dat erg zelfbewust is. Het typetje zorgt zeker voor wat gelach, maar komt daarbij nooit in de buurt van David Brent of het hoofdpersonage uit Extras. De persona’s van Gervais zijn gewoonweg grappiger als ze niet bewust zijn van het feit dat ze het middelpunt van de mop zijn. De film zou veel beter werken als het de humor naar een hoger niveau tilt, die van satire op onze samenleving.

special correspondents

Special Correspondents heeft het in zich om een satire op nieuwsrapportering en media in het algemeen te worden en doet daar zo goed als niks mee. Er zijn korte sequenties rond nieuwsmanipulatie, sensationalisme en de roep naar bekendheid, en toch wordt de maatschappij (die verouderd aanvoelt zonder verwijzingen naar Twitter of Facebook, wel naar kranten) nooit echt een vervormde spiegel voorgehouden. In de plaats daarvan schakelt de brave film abrupt over naar een actiekomedie, in de kortste derde acte sinds Fantastic Four.

Het antwoord op de vraag of Special Correspondents toont dat Gervais wel goeie films kan maken, is dus nee. Of het scheelt toch niet veel. De klefheid uit zijn eerste langspeelfilm wordt gelukkig achterwege gelaten, maar er zat zoveel meer potentiële humor in het verhaal dat de film echt aanvoelt als een gemiste kans.

Special Correspondents is vanaf nu beschikbaar in het aanbod van Netflix.

5 onderhoudend

Special Correspondents toont helaas nog maar eens dat Ricky Gervais zich beter beperkt tot televisie. Alhoewel het een onderhoudende film is, springt hij er ook nergens uit, want met het potentieel wordt uiteindelijk niks echt aangevangen.

  • Verhaal 6
  • Personages 5
  • Audiovisueel 6
  • Sfeer 6
Share.

About Author

Matti Meurisse

Tekent als het past, kijkt veel te veel films en series als het niet past en verkent ondertussen de wereld der comic books.

Reacties