Dat een resem bekende namen niet altijd een goede film oplevert, daar is Rock The Kasbah het pijnlijke bewijs van. Ondergetekende werd verleid door aantrekkelijke namen als Bill Murray en Bruce Willis, maar kwam van een koude kermis terug.

De opzet klonk nochtans goed: een komedie met Bill Murray, hoe fout kan je daarmee gaan?
Heel erg fout, bleek achteraf. Het moeilijkste is dan nog om te bepalen waar het grootste probleem lag bij dit vehikel. Lag het aan de belabberde acteerprestaties van Zooey Deschanel of Bruce Willis, die beiden een rol zonder emotie of inhoud speelden? Kon de schuld bij het krampachtige scenario en de bijhorende tenenkrommende dialogen gelegd worden? Of was het de wankele plot van de film, die zijn wauwelend hoofdpersonage van hot naar her stuurde? Zelfs de beeldregie en het knip- en plakwerk verdient naar mijn mening een vermanende vinger. Vast staat dat Rock the Kasbah een grandioze teleurstelling was van begin tot einde.

rock-the-kasbah-image10

Eén van de vele vreemde ontmoetingen in de film, waar niet verder op ingegaan wordt.

Dat begin, dat aanvangt in het verstofte bureau van de al even verstofte manager Richie Lanz (Bill Murray), die een auditie houdt voor een op zijn zachtst uitgedrukt twijfelachtig talent. Zijn enige echte ster Ronnie (Zooey Deschanel) mag enkel covers zingen in lokale bars, en uit een dialoog aan het raam van Lanz’s dochter blijkt dat zijn gezinssituatie verre van ideaal is. Door een wel heel toevallige ontmoeting in een nachtclub, waar Ronnie Meredith Brooks’ “Bitch” covert, krijgen zowel manager als ster de kans om naar Afghanistan te reizen, waar Ronnie als voorprogramma in een USO-tour op kan treden.
Eenmaal aangekomen in Kaboel wordt Ronnie echter afgeschrikt door het lokale oorlogsgeweld en vlucht met Richie’s portefeuille, geld en paspoort. De vertwijfelde manager stoot op twee wapenhandelaars (Danny McBride en Scott Caan), die aanbieden hem te helpen, waarna hij in de armen belandt van de expat-prostitué Merci (Kate Hudson). Door een samenhang van gebeurtenissen springt Richie in als munitieleverancier, samen met de labiele huurling Bombay Brian (Bruce Willis). Vervolgens ontdekt Lanz de getalenteerde zangeres Salima (Leem Lubany), waarna hij prompt besluit dat hij haar manager wil worden en haar op de Afghaanse televisie wil krijgen. Maar het is voor Pashtun vrouwen verboden om te zingen of om op televisie te komen… Lanz haalt zich de toorn van de lokale bevolking op de hals door alsnog zijn zin door te drijven en bevindt zich uiteindelijk in een treffen tussen twee bewapende partijen.

rock the kasbah

Murray’s liefje voor deze film.

Als je het bovenstaande verwarrend en vergezocht vond; het wordt er niet beter op. Murray’s vertolking is een kakofonie van persoonlijkheden. Het ene moment zien we hem nog geen paspoort loskrijgen bij de Amerikaanse ambassade, het volgende praat hij een woeste groep Pashtun om met een hoop idealistisch gewauwel. Ook worden er een hoop personages en plotelementen geïntroduceerd die gewoon niet nader verklaard of afgerond worden. Zelfs de beeldregie is erbarmelijk, met scènes die soms veel te lang aanvoelen of een knip- en plakritme dat de flow van Rock the Kasbah onderuit haalt. Voor zover die flow in deze gedateerd aanvoelende prent al aanwezig was.

rock the kasbah

Murray brengt een cover van Deep Purple’s “Smoke on Water” op een rebab – eerder cringe dan grappig.

Een ander pijnpunt is de boodschap van “hoop, roem en geld voor iedereen” die Lanz steeds staat af te rammelen, gewoon beschamend. Het moment dat hij neergeschoten werd was een opluchting, omdat hij zo eindelijk eens zijn mond hield. Als puntje bij paaltje komt draait heel de film rond Lanz’ droom waar te maken, maar het personage boeit weinig of niet, en de vertelstijl hiertoe voelt geforceerd en ongeloofwaardig aan. Zelfs het zangtalent van Leem Lubany (waarvan het personage losjes op Setara Hussainzada gebaseerd is) is maar een klein lichtpuntje in deze krakkemikkige “komedie”. Het aantal opgetrokken mondhoeken door een effectief komiek momentje waren namelijk, de ervaren cast ten spijt, op één hand te tellen.

 

40%
40%
Grandioze teleurstelling

Rock The Kasbah slingert alle kanten uit en doet teveel zijn best om een Amerikaanse boodschap te verspreiden. Enkel een wapperende stars en strips ontbrak er nog aan. Gemengde acteerprestaties en een rammelende plot helpen de film weinig vooruit. Mogelijk een van de zwakste films van het Gentse Filmfestival.

  • verhaal
    3
  • personages
    3
  • audiovisueel
    6
  • sfeer
    4
Share.

About Author

Naomi Busard

Opgegroeid met Ocarina of Time, Banjo-Kazooie en Diablo 2. Casual geek en tettert hierover je oren af als je niet oppast. Tevens een spelling/grammar nazi die op de eindredactie eindelijk een plek heeft gevonden om als pietje precies wat nuttig werk te verrichten.

Reacties