Review: The Hobbit: The Battle of the Five Armies

0

Vandaag is het eindelijk zover: we duiken nog een (voorlopig?) laatste keer Middle Earth in om getuige te zijn van het epische slotstuk van de Hobbit-trilogie van Peter Jackson. Zullen de dwergen hun koninkrijk heroveren? Keert Bilbo veilig terug of heeft hij zijn laatste pijp gerookt? Hoe ontsnapt Gandalf uit de klauwen van de Necromancer? En zal Legolas ons nogmaals verbazen met zijn acrobatische toeren? In The Hobbit: The Battle of the Five Armies worden alle vragen beantwoord.

Synopsis
Je herinnert je wellicht nog de cliffhanger van de vorige film: de draak Smaug die de Lonely Mountain verlaat en met de ijzingwekkende woorden “I am fire. I am death” naar Laketown vliegt om wraak te nemen op de mensen die de dwergen geholpen hebben “zijn” berg binnen te sluipen. Vandaag, een jaar later, komt hij daar aan en we zien meteen dat zijn woorden geen ijdele opschepperij waren. Hoewel. Een enkele man durft het aan hem temidden van vuur en chaos te weerstaan: Bard de boogschutter. Met zijn gevreesde zwarte pijl doet hij wat zijn voorvader Girion niet kon en schiet hij Smaug uit de hemel, zodat de quote volgens ons aangepast dient te worden tot “I am fire. I am dead“.

Meanwhile, in Mirkwood. Gandalf zit nog steeds gevangen in Dol Guldur. Maar niet lang meer. The White Council bestormt het fort en bevrijdt Gandalf. Ze slagen erin Sauron uit de vesting te verdrijven.

tumblr_static_tumblr_static_cbhp975mv6okwwsw40skwgo0o_1280

Gandalf is er de man niet naar om eventjes op adem te komen en rept zich naar de Lonely Mountain, waar de draak gesneuveld is, maar een ander conflict op het punt staat los te barsten.

Nu de draak dood is, liggen de fabelachtige schatten voor het grijpen. Zowel de elfenkoning Thranduil als Bard willen een deel van de koek om de geleden schade goed te kunnen maken, maar Thorin, die steeds meer bezeten wordt door de goudzucht van zijn voorvaderen, wil daar niets van weten en is vastberaden de inhoud van de berg (en zijn vel) duur te verkopen. De toestand escaleert al snel wanneer een leger dwergen uit de Iron Hills komt aansnellen om hun verwanten bij te staan, maar ook twee legers Orcs, gestuurd door Sauron, ten tonele verschijnen. Dat zijn maar liefst vijf legers… Vijf legers en een eenzame Hobbit, die een grotere rol zal spelen dat hij zelf ooit had kunnen vermoeden. Maar of iedereen ongeschonden uit de strijd zal komen?

The Hobbit: The Battle of the Five Armies heeft meerdere “gezichten” en is op die manier een nogal vreemd sluitstuk van de trilogie. De meeste kijkers (die het boek nog niet gelezen hadden) verwachtten na de gebeurtenissen van de vorige films immers een epische confrontatie met Smaug als climax van de film. Maar dat gebeurt niet. In plaats daarvan wordt het geschubde monster al vrij snel uit de lucht geschoten en draait het in deze film voornamelijk om de veldslag van de vijf legers. Zo wordt er een extra hoofdstuk gebreid aan de queeste om de draak te doden, dat meer aandacht opeist dan de voltooiing van de queeste zelf. Tegen het einde van de film was ik alvast vergeten dat er ooit een draak was. Smaug wordt gereduceerd tot fodder, wat erg jammer is. Ook de confrontatie met Sauron in zijn gedaante van de necromancer, waar een hele trilogie naar toe gewerkt wordt, verloopt gehaast en onbevredigend, zodat we ons de vraag kunnen stellen of het eigenlijk wel nodig was deze hele subplot zo nadrukkelijk te vertellen.

The-Hobbit-The-Battle-Of-The-Five-Armies-Golden-Army-Images

In plaats van een echt sprookjeseinde krijgen we dus een zoveelste veldslag. Dat gezegd zijnde is de slag van de vijf legers een natuurlijk voortvloeisel uit de queeste en voelt hij dus niet geforceerd. Toch zou de impact op het publiek ervan groter geweest zijn als hij, net als in het boek, als een totale verrassing was gekomen. Helaas laat een titel als “The Battle of the Five Armies” weinig aan de verbeelding over. Deze Geekster betreurt het alvast dat Jackson uiteindelijk toch niet de voor de hand liggende titel “There and Back Again” gebruikt heeft.

Oorlog is chaos, zoveel is zeker. Toch voelt deze veldslag wel heel erg warrig aan, wanneer leger na leger verschijnt en ze eigenlijk geen van allen voelen alsof ze er echt toe doen. De dwergen van de Iron Hills hadden er evengoed niet kunnen zijn en hun leider, Dain Ironfoot wordt van de machtige dwergenvorst die hij in het boek is, gereduceerd tot een grofgebekte kerel met een vreemd accent die op een wild zwijn rijdt en eerder als comic relief fungeert dan als een speler om rekening mee te houden in het conflict.

Wat de warboel compleet maakt, zijn de vele subplots die ook binnen de duur van de film afgehandeld moeten worden. Als dat op een goede manier gebeurde, ça va nog. Maar hier laat Jackson zo nu en dan de bal vallen. De romantische subplot tussen de dwerg Kili en de elf Tauriel krijgt weliswaar een afloop, maar geen echt einde. De Arkensteen, het koningsjuweel van Erebor, verdwijnt halverwege de film om nooit meer gezien of vermeld te worden. In plaats daarvan krijgen we een veel te grote dosis Legolas.

The Battle of Five Armies: Legolas

Zelfs zonder een puritein te zijn die erop staat dat het boek tot op de letter gevolgd wordt, kan men wel stellen dat men hem gewoonweg had kunnen schrappen uit de hele trilogie en we daar wellicht betere films aan hadden overgehouden. Zo krijgen we bijna niets meer te zien van de meeste dwergen in de compagnie van Thorin, maar krijgen we wèl uitgebreid stuntwerk van Legolas, Legolas die met Tauriël naar het orcfort Gundabad rijdt en terug, Legolas die een bossfight heeft met Bolg de Orc… You get the idea. De scène waarin Thranduil Legolas vertelt dat zijn moeder altijd van hem gehouden heeft, is zo onnodig en van de pot gerukt dat het bijna grappig is. Bijna.

Nog een eigen vinding van Jackson die ver z’n houdbaarheidsdatum heeft overschreden, is de laffe Alfrid, het (voormalig) sycophantische hulpje van de Meester van Laketown.

Do-you-see-the-resemblance-XD-the-hobbit-36839922-720-636

Ok, af en toe wat comic relief is niet slecht. Maar om een handvol scènes te wijten aan het laffe gedrag van deze snotteraar zonder dat dat iets oplevert, just for giggles, is onnodig. Geef de man dan op z’n minst een beetje karakterontwikkeling. We zeggen niet dat hij de grote held van de film moet worden, maar een klein moment van heroïsme zou zijn doortocht in de film niet compleet zinloos laten voelen.

Het spreekt voor zich dat er ook heel wat goede punten zijn. Zoals steeds is het Middle Earth van Jackson grafisch adembenemend. De omgevingen zijn prachtig en er werden kosten noch moeite gespaard om alle details (zoals de wapenuitrusting van een leger dwergen) de aandacht te geven die ze verdienen. Dat de draak Smaug een technisch hoogstandje is, wist je nog van de vorige film, maar het is indrukwekkend om de ouwe vuurspuwer eindelijk eens in actie te zien.

thbofa-teaser01-011

Eén ding is zeker: de mensen van Laketown hebben maar beter een verdomd goede brandverzekering.

Ook de acteerprestaties zijn grotendeels erg degelijk. In het bijzonder Richard Armitage, die Thorin vertolkt, zet enkele krachtige scènes neer. Zijn goudzucht bereikt een hoogtepunt en hoewel Thorin voorheen ook al geen al te joviale kerel was, is hij nu ronduit donker. Vooral de scène waarin hij er in slaagt zelfs zijn trouwe rechterhand Dwalin van zich te vervreemden, is pakkend. Dat de goudzucht wel heel erg snel genezen is, is een zwakte van de plot en doet geenszins afbreuk aan de acteerprestaties van Armitage.

o-THE-HOBBIT-facebook

Thorin is nu wel Koning Onder de Berg, maar zal de goudzucht ook zijn ondergang zijn?

The Hobbit zou The Hobbit niet zijn zonder Bilbo. Hoewel de chaos in deze film dusdanig is, dat we niet echt zeker zijn of hij nog wel het hoofdpersonage is. Of wie dat dan wel zou zijn, als het Bilbo niet is. Maar net zoals in de vorige delen zet Martin Freeman op geheel eigen wijze een sterke prestatie neer. Met zenuwtrekjes en een aantal awkward kleine gedraginkjes maakt hij zich het personage volledig eigen, zodat Bilbo nooit een kloon wordt van zijn neef Frodo uit de originele trilogie. Meer nog dan bij de andere personages zien we Bilbo ook groeien doorheen de trilogie, wat een zeer bevredigend gevoel geeft.

bg_home_faded

Welk verschil kan één kleine hobbit maken wanneer de strijd rondom hem losbarst…?

Ook de muziek is precies wat we ondertussen van Howard Shore verwachten. De soundtrack van The Hobbit staat op zichzelf, maar enkele subtiele verwijzingen naar muzikale thema’s uit de Lord of the Rings-trilogie dienen als verwijzing naar en voorbereiding op de gebeurtenissen die zich jaren na Bilbo’s avontuur zullen afspelen. Bovendien keert Billy Boyd, die in de oorspronkelijke trilogie Pippin vertolkte, terug om het aftitelingsliedje “The Last Goodbye” in te zingen.

The Hobbit: The Battle of the Five Armies trekt alle registers open. Met een film vol dwergen, elfen, orcs, hobbits, tovenaars, magische ringen, vurige monsters, dappere mensen en duistere heersers keren alle elementen terug die ons in de eerste plaats verliefd lieten worden op de wondere wereld die door J. R. R. Tolkien geschapen werd. Een waardig afscheid van Middle Earth, en toch… kunnen we niet aan de indruk ontsnappen dat het nog nèt dat beetje beter had kunnen zijn. Toch een beetje een gemiste kans. Een bitterzoet afscheid, The Last Goodbye indeed… Tot Peter Jackson zich ooit aan de Silmarillion waagt. Here’s hoping

70%
70%
Een gemiste kans

Begrijp me niet verkeerd: The Hobbit: The Battle of the Five Armies is zeker geen slechte film. We worden getrakteerd op de epische veldslag als conclusie van een stevige trilogie, wat humor, wat romantiek... Wat wil een mens nog meer? Stroomlijning, zo blijkt. The Battle of the Five Armies probeert te veel dingen tegelijkertijd te doen, waardoor weinig dingen echt heel goed gedaan worden. Soms is less inderdaad more. Een laatste afscheid van Middle Earth dat hoog scoort wat soundtrack, vormgeving en spektakelgehalte betreft, maar qua plot en tempo voor verbetering vatbaar is.

  • Verhaal
    5,5
  • Acteerwerk
    7,5
  • Vormgeving
    8
  • Muziek
    8
Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties