Review: The Hobbit (1977 film)

1

Jawel, je leest het goed. Neen, het is geen typfout. Vandaag halen we een stukje geschiedenis vanonder het stof: The Hobbit, een productie van Arthur Rankin, Jr. en Jules Bass. Deze animatiefilm is gebaseerd op het gelijknamige boek van J. R. R. Tolkien. Maar dat had je allicht al kunnen vermoeden.

Kijken naar deze tekenfilmversie van The Hobbit is als een trip in een teletijdmachine. De animatie ligt ver beneden het peil dat we tegenwoordig gewoon zijn en bepaalde personages zien er ronduit belachelijk uit. De elfen van Mirkwood zien eruit als trolletjes in plaats van de elegante elfen die we gewoon zijn geworden. Elrond heeft een bizarre cape en Smaug ziet er dankzij zijn fikse bakkebaarden eerder uit als een draak-hond hybride dan een traditionele draak. En Don’t get me started over de ongemakkelijk korte tuniekjes die Bard the Bowman en de andere mannen van Laketown dragen. Maar hey, dat zal misschien de mode van de jaren ’70 zijn. Who am I to judge

sma

Maar tijdens het bekijken van deze tekenfilm gebeurt er iets vreemd: je begint hem zowaar te appreciëren. Eigenlijk is dit nog niet zo verschrikkelijk slecht. Vermakelijk zelfs. En inderdaad, is het niet een beetje oneerlijk een film uit 1977 te beoordelen (veroordelen?) vanuit het standpunt van 2015? Deze film is bijna 40 jaar oud en als je kijkt naar de andere cartoons die uit deze periode stammen, moet je wel toegeven dat The Hobbit er in die tijd best fancy moet hebben uitgezien. Zelfs nu nog hebben de achtergronden heel wat weg van kunstige aquarellen en bijvoorbeeld het character design van Gandalf is sprookjesachtig mooi.

gandalf

Wie spectaculaire gevechten verwacht zoals we die in de verfilming van Peter Jackson gewoon zijn, blijft op zijn honger zitten. Geen bloed, geen echte gevechten: je merkt goed genoeg dat dit een tekenfilm voor kinderen is. Zo loopt de Goblin King, nadat hij door een lichtstraal van Glamdring geraakt wordt, gewoonweg lek.

hobbit-panel-10-470x353

“Kinderachtig”, hoor ik je al zuchten. Dat klopt. Maar net dàt is Peter Jackson bij zijn verfilming uit het oog verloren: in wezen is The Hobbit een verhaal voor kinderen, een sprookje. In zekere zin geeft deze crappy tekenfilm uit de jaren ’70 de ware intentie van Tolkien veel beter weer dan het krijgshaftige epos dat Jackson ervan heeft gemaakt. Deze adaptatie volgt het oorspronkelijke verhaal ook veel nauwgezetter en buiten de afwezigheid van Beorn en de Arkenstone en het sneuvelen van wat meer dwergen dan oorspronkelijk voorzien in de Slag der Vijf Legers, kan deze rabiate Tolkien-purist eigenlijk weinig op het verhaal aanmerken. Zeker vergeleken met de vele vrijheden die Jackson zich veroorlooft in zijn trilogie.

hobbit-desolation-of-smaug-legolas-tauriel-666

But we’re not even supposed to be in this movie!

De sprookjesachtige vormgeving, het gebrek aan uitgesproken geweld en de uitentreuren herhaalde positieve boodschap dat je je eigen lot stevig in handen moet nemen (compleet met een melige jaren ’70 ballad), maken deze film eigenlijk tot een gedroomde gateway drug voor ouders die hun kleine geeklings kennis willen laten maken met de wondere wereld die professor Tolkien geschapen heeft.

… Uiteraard eveneens een aanrader voor volwassen kinderen en liefhebbers van tekenfilms zoals ze vroeger waren: kleurrijk, ambachtelijk en heerlijk ongecompliceerd.

Wie graag zelf een oordeel wil vellen over The Hobbit, verwijzen we graag door naar de online versie in twee delen: hier en hier.

Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties