Pixels: Acceptabel amusement (review)

0

Jubel en juich, gamers aller landen, want binnenkort wordt een film in de cinemazalen gedropt die tjokvol klassieke games zit! Maar maakt deze film een geslaagde overstap van de arcade hall naar het witte doek? Geekster zocht het alvast voor je uit.

Goed nieuws! Er komt een film met onder andere PacmanDonkey Kong en Q*bert in de hoofdrollen! Akkoord, het gegeven ‘maak eens een film met wat gamepersonages in’ (niet te verwarren met ‘verkracht een game op het witte doek’, zoals bijvoorbeeld de makers van de Super Mario Bros.-film uit 1993 op hun geweten hebben) is niet nieuw en werd al eens voorgedaan door Wreck-It Ralph, maar aangezien het hier om een ‘echte’ film met ‘echte’ acteurs gaat, kunnen we toch van een originele invalshoek spreken. Het brein achter deze nieuwe prent van Sony Pictures is niemand minder dan de onvermijdelijke Adam Sandler, de man die al wel vaker een rilling langs de ruggengraat van de betere filmliefhebber laat gaan. De films die hij produceerde en waarin hij ondertussen zelf meespeelde (ClickI Now Pronounce You Chuck and LarryYou Don’t Mess with the Zohan, om er maar een paar te noemen) zijn immers niet meteen de grootste toppers. Sandler heeft nu eenmaal een relatief hoog hate him or love him-gehalte, waardoor de meeste gamers Pixels ook met de nodige scepsis op zich zien afkomen.

Adam Sandler speelt Sam Brenner, een voormalig gametalent.

Adam Sandler speelt de rol van Sam Brenner, een voormalig gametalent die beste vriendjes is met de president.

Pixels katapulteert ons meteen terug naar 1982, het jaar waarin een jonge Sam Brenner (Adam Sandler) zich opwerpt als koning van de arcadespeelhallen. Zijn persoonlijke fanclub bestaat uit zijn beste vriend Will Cooper (de onvermijdelijke Kevin James, die in een pakketje zit bij elke film die je van Sandler bestelt) en het sociaal incapabele wonderkind/complottheorist Ludlow Lamonsoff (vertolkt door een heerlijk paranoïde Josh Gad). Brenner belandt door zijn talent zelfs op het officieuze wereldkampioenschap gamen, met als gastheer een cameo van niemand minder dan Dan Aykroyd, waarin hij het na een reeks topprestaties in de finale moet opnemen tegen Eddie Plant (de vertically challenged Peter Dinklage, bekend van één of andere reeks die blijkbaar wel populair is). The Fire Blaster, want zo laat Plant zichzelf noemen, wint het beslissende potje Donkey Kong. Duidelijk een zware mentale klap voor Brenner, want dertig jaar later zien we hoe hij de kost verdient als installateur van tv, hifi, video, elektro en multimedia. Duidelijk niet goed gekozen dus.

Adam Sandler aan de zijde van Kevin James! Dat we dat nog mogen meemaken!

Adam Sandler aan de zijde van Kevin James! Dat we dat nog mogen meemaken!

Dan is het de verdere carrière van Cooper wel beter vergaan, hij schopte het immers tot president van de Verenigde Staten. Niet meteen de meest geloofwaardige rol voor Kevin James maar ach, alsof we daarover zouden vallen. Er zijn immers belangrijkere zaken om over na te denken, aangezien er een buitenaardse invasie dreigt. De reden? Dat WK gamen van 1982 werd gefilmd en door NASA de ruimte in gestuurd samen met de Voyager, om als ‘voorbeeld van onze cultuur te dienen.’ Helaas voor onze planeet kwam die opname terecht bij een buitenaards volk dat de flarden Super Mario, Pacman en Donkey Kong als een oorlogsverklaring opvatten. En dus dagen de aliens de aarde uit voor een potje gamen, waarin je traditiegetrouw over drie levens beschikt. Verliezen betekent het einde van de aarde, dus staat er net iets meer op het spel dan zomaar je zakgeld te verliezen.

Dit zootje ongeregeld moet de aarde redden van de ondergang.

Dit zootje ongeregeld moet de aarde redden van de ondergang.

Uiteraard is er ook plaats voor de nodige romantische spanning in deze film. Sandler pakte het als schrijver slim aan en koppelde zichzelf aan de ravissante Michelle Monaghan, die de rol van luitenant-kolonel Violet Van Patten vertolkt. Van Patten is een alleenstaande moeder, die net verlaten werd door haar man voor een 19-jarige Pilatesinstructrice, al krijgen we dat jonge ding helaas niet zelf te zien. Brenner leert Van Patten kennen nog voor hij weet dat ze in het leger zit en ze samen de aarde zullen moeten redden, wat al meteen een misverstand oplevert dat zo in het scenario van FC De Kampioenen zou passen. Na een eerste bijna innig moment ontspant zich de klassieke haat-liefdeverhouding tussen beide, zoals de traditie in dit soort films het voorschrijft.

Tijdens de persvisie kreeg iedereen een mooi 3D-brilletje aangemeten, maar daar laat Pixels het na om er echt (letterlijk en figuurlijk) uit te springen. In de 8 bit-wereld van de jaren ’80 had men geen 3D nodig en ook hier lijkt het te weinig meerwaarde te kunnen bieden om de film een extra cachet te geven. De animaties zelf zien er dan weer wel vrij strak uit. De combinatie tussen de game-elementen en de echte wereld klikken vrij goed in elkaar. Getuige daarvan, het spannende spelletje Pacman dat gespeeld wordt in de straten van New York. Eens de actie begint zullen de nostalgische gamers onder ons met de glimlach de talloze referenties naar enkele golden oldies opmerken, maar voor de rest geldt het devies ‘geniet en denk vooral niet te veel na’ – zoals bij de meeste komedies van de hand van Sandler.

73%
73%
Acceptabel

Wanneer het over games gaat, zijn we sowieso al wat meer op onze hoede. Sandler en de rest van het team achter Pixels lijken hun opzoekingswerk echter behoorlijk uitgevoerd te hebben en leveren een film af die de nodige portie entertainment kent. Ideaal om een tripje naar de filmzaal te ondernemen op een druilerige zomerdag, maar een Oscar zal er ook voor deze Sandler-prent alweer niet inzitten. Tenzij dan misschien voor Q*bert als Beste Buitenaardse Bijrol.

  • Verhaal
    7.5
  • Personages
    7.3
  • Visueel
    7.5
  • Soundtrack
    7
Share.

About Author

Niels Vanden Driessche

Historicus, volleyballer, journalist en toekomstige wereldoverheerser, die in zijn vrije tijd al eens graag achter de PlayStation kruipt of virtuele titels viert op Football Manager.

Reacties