Sommige verhalen zijn tijdloos, zoals de vele klassiekers uit the good ol’ days en dan nog wat. Het verhaal van Peter Pan, in het leven geroepen door J. M. Barrie, is er zo ééntje van. Een verhaal dat de link legt naar kinderlijke onschuld, dat zowel jonge telgen als oude rotten kan bewegen in het diepste van hun ziel. De jacht op de schaduw, de vete met de piratenkapitein Haak, de krokodil als metafoor voor de eindige tijd, de nood aan moederlijke affectie, het is en blijft een prachtig verhaal met evenveel lagen als een uitstekend biologisch gekweekte ajuin. Zo’n verhalen stellen helaas wel een probleem voor de huidige filmindustrie en diens opperhoofden. Hoe kan immers hetzelfde verhaal keer op keer opnieuw verteld worden zonder dat de kijkers het beu worden? We hadden immers al Peter Pan, Hook en Finding Neverland de revue zien passeren. Maar niet getreurd, aldus een willekeurige slimmerik! Ziedaar, het ontstaan van de prequel! Peter Pan kon niet altijd vliegen, neen! Daar zit zeker meer achter! En zo geschiedde: Pan, een prequel van Peter Pan, was geboren.

Pan

Peter, voor de Pan

Jep, deze film draait helemaal rond het weesjongentje Peter (Levi Miller), die tijdens de tweede wereldoorlog opgroeit in een weeshuis/klooster te London. Samen met zijn trusty sidekick Nibs legt hij op zijn 12 jaar reeds behoorlijk het vuur aan de schenen van de zusters, die ten tijde van de oorlog meer oog hadden voor hun eigen veiligheid dan die van de weeskinderen. Het blijkt echter dat de zusters een diep en duister geheim achter de hand hielden. Shenanigans ensue en Peter wordt als het ware gekatapulteerd naar Neverland, na een reeks scenes die meteen duidelijk maken wat voor avontuur we hier in de kuip hebben. De film doet immers erg zijn best om zichzelf zowel quirky als avontuurlijk te poneren en slaagt behoorlijk in dat opzet. Het heeft iets vreemds begeesterend om een piratenschip doorheen het Londense luchtruim te zien suizen terwijl het onder vuur wordt genomen door de Luftwaffe van het Derde Rijk.

Pan

Whoa.

Enter Blackbeard – pause for dramatic effect -, een haast onherkenbare Hugh Jackman die zich duidelijk mocht uitleven in de rol van de zwartbebaarde schurk. Want jawel, ook in deze prequel zijn de baddies van dienst nog steeds piraten. Aan het roer van dit bataljon piraten staat dan ook de mythische piratenkapitein Blackbeard. Deze keer gebruikt hij voor het nastreven van diens eigen onsterfelijkheid voor de verandering geen zombieleger. Neen, deze Blackbeard zet volmondig in op kinderarbeid. Noeste kinderarbeid met het oog op de ontginning van pixite (er zit hier ergens een Pokémon Mega evolutie referentie), hetgeen Blackbeard zijn onsterfelijkheid verschaft. Maar goddamn, wat een geniale verschijning is de man. Deze Immortan Joe van Neverland kon geen betere vertolking wensen dan diegene die Hugh Jackman er in deze film uitpuurt. Zo’n gecontroleerde insanity, dergelijke acte de présence, zo speciaal dat het wellicht een haat/liefde verhouding teweeg brengt. Meer dan ooit is hier duidelijk dat Hugh Jackman ook een begenadigd toneelspeler is. Het is overacting op een manier die doet denken aan de intense madness van een Nicolas Cage zeg maar. Heck, geef de man meer kansen om dit soort zaken te doen! Ik neem mijn hoed af voor dergelijke kwaliteiten, I really do.

Pan

Hugh Jackman als Blackbeard

Het is in de pixite ontginningsmijn dat de GROTE ontmoeting plaatsvindt. Want ziedaar, de verdwaalde Peter ontmoet James Hook, zonder kapiteinshoed weliswaar en met een erg zware Indiana Jones vibe. Garret Hedlund (die we kennen uit Tron: Legacy) zet een verdienstelijke rol neer als de avontuurlijke en wisecracking James, maar van de dreiging die Captain Hook is, lijkt nog helemaal geen sprake, behalve de paar gimmicks en talrijke knipogen doorheen de film. Al moet ik zeggen dat Hedlund zijn hele performance door deeltjes van Dustin Hoffman’s Captain Hook lijkt te kanaliseren, in de manieren waarop hij omgaat met Peter en Tiger Lily. Waardoor zijn hele act als adventure/tough guy dan weer getorpedeerd wordt. Op die manier maakt hij zich de rol toch eigen op een ietwat bizarre manier, al heb ik het gevoel dat hij liever een gooi zou doen naar de volgende Indiana Jones. Tegelijk zien we ook Smee (Adeel Akhtar, The Great Dictator) zijn opwachting alvast maken, als toekomstige rechterhand van Hook. Al dient hij hier wat meer als een simpele comic relief guy.

Pan

You don’t say, kid. Garet Hedlund als de wat excentriekere Hook

De film volgt dan verder het bekende stramien van de Hero’s story, waarbij Peter stilaan diens eigen achtergrond en krachten lijkt te ontdekken, nadat ze ontsnappen uit de Blackbeard kolonie, richting de Natives. Jep, dat hoor je goed, de Natives. Nergens in de film worden deze Natives in het daglicht geplaatst als “indianen”. Ze zijn immers een beschaving die eigen is aan Neverland. Pessimisten zien hier ongetwijfeld witwaspraktijken in, naar aanleiding van de bakken kritiek die de film kreeg omtrent de casting van Rooney Mara (The Girl With The Dragon Tattoo) als Tiger Lily. Terwijl ikzelf eerder denk dat dat niet de opzet was van de Natives in zijn geheel. Om niemand tegen de borst te stoten door het expliciet over “indianen” te hebben, schieten de makers zichzelf wat in de voet door op zo’n ongelukkige manier te communiceren over de casting. Dat even terzijde, verdienen de Natives wel de nodige praise in het neerzetten van een tribale samenleving die eigen is aan Neverland. Al gaat het talent van Mara wat verloren in de rol van Tiger Lily.

Pan

Rooney Mara als Tiger Lily

Nu komen we bij een kantelpunt in de film. Eens Peter zijn eigen Messias status bevestigd ziet, stort de onschuld die door Levi Miller vormgegeven was in het begin van de film wat in en begint de arrogantie van Peter Pan, het eeuwig kind, zich te nestelen in diens psyche. Het is een wat abrupte schakel, maar balanceert op het randje tussen storend en nét verdraagbaar, waarna de plotlijn an sich vervalt in een uiterst voorspelbaar stramien van same old, same old blockbuster poeha. Toegegeven, de foreshadowing van de krokodil en Tinkerbel is best goed gedaan terwijl Cara Delevigne een mooie zeemeermin neerzet. Visueel is de film, op zijn minst gezegd, impressionant te noemen.

Cara Delevigne als zeemeermin (x2)

Cara Delevigne als zeemeermin (x2)

Dit alles culmineert uiteindelijk in een finale die Peter tot de Peter Pan maken die hij behoort te zijn. het vliegende lefgozertje, die tevens de warrior suprême moet voorstellen van de Natives. Blackbeard moet weliswaar het onderspit delven, maar waar blijft de beloofde origin story van de vete tussen Hook en Peter Pan? Niet één keer wordt er een allusie gemaakt naar de reden van hun uit elkaar groeien. Hadden de makers nog een sequel in zicht? De wrange nasmaak die een dergelijke realisatie nalaat, doet wat heel de feel goodiness van het einde in elkaar zakken als een verkeerd klaargemaakte soufflé. Ik was echt superbenieuwd naar de oorsprong van net dat stukje Peter Pan, en het is net daar waar ze de bal misslaan. Jammer maar helaas. En wat was dat in hemelsnaam met Smells Like Teen Spirit en Blitzkrieg Bop ineens? Grmbl.

63%
63%
Jackman show

Ergens laat het bestaan van deze film een wrange nasmaak in de mond. Eens je daar voorbij geraakt, is dit een simpele entertainende blockbuster die het vooral moet hebben van de theatrale performantie van Hugh Jackman. De andere acteurs staan erbij en kijken ernaar. Visueel prachtig vormgegeven, maar de verhaallijn en personages kunnen uiteindelijk niet overtuigen. De nazinderende honger naar de oorsprong van de vete tussen Peter en Hook doet het einde zelfs, spijtig genoeg, volledig teniet.

  • Verhaal
    4
  • Personages
    5
  • Soundtrack
    7
  • Visuals
    9
Share.

About Author

Avatar

Navigator Games & Kijken. Overwinnaar Pokémon Championship 2000. Droomt uitsluitend in epische bliksemzwaardgevechten. Trust in Nic Cage. NNID: Sjmille

Reacties