Wat is er erger dan een slechte film over een speelgoedje? Een sequel op een slechte film over een speelgoedje, natuurlijk. Althans, dat zou je denken. Want als er één regel is in filmland die de betrouwbaarheid van fysica benadert, dan is het wel die van de sequels en prequels. Namelijk dat die quasi altijd beduidend minder fris ruiken dan het origineel. Gelukkig is er nog genade in de kosmos, want Ouija: Origin of Evil is een nobele uitzondering op die regel.

Overgeproduceerde fast-food-cinema-franchise

Even opfrissen: de voorganger van Ouija: Origin of Evil is het iets korter getitelde Ouija, een oersaaie spokenprent met als enige verdienste zijn degelijke productiewaarden. Voor de rest was het een flauw vehikel vol kartonnen tienerpersonages, uiteraard vertolkt door rijpe twintigers. Bovendien maakte het er een sport van om zowat elk horrorcliché op de meest slaapverwekkend mogelijke manier in te zetten. De critici die niet indommelden, maakten er prompt brandhout van, ondertussen de standaardprocedure voor adaptaties van Hasbro-speelgoed.  

Ouija: Origin of Evil

Niet in beeld: alle bijhorende indianenverhalen die tot satanic panic leiden.

Maar de film bracht wel degelijk geld in het laatje; reden genoeg om groen licht te geven en er nog eentje te maken. Een prequel dan nog wel, een origin story die mocht vertellen wat de oorzaak was van alle onzin in de eerste film. En de zure recensies werden gehoord: de studio hield een stoelendans en zette er een grotendeels nieuw team op.

Ouija: Origin of Geleerde Lesjes

We schrijven 1967. Weduwe Alice probeert moederziel alleen haar twee dochters groot te brengen. Om geld in het laatje te brengen, verkoopt ze haar diensten als waarzegster en medium. Veel paranormaals gebeurt er echter niet, want haar klanten worden om de tuin geleid met goocheltrucs. Tot ze besluit om haar act uit te breiden met een ouijabord, en per abuis aandacht trekt uit de geestenwereld. Wat volgt is cookie cutter griezelcinema. Weinig verrassend, en al helemaal niet grensverleggend.  

Ouija: Origin of Evil

Weet je nog wat we zeiden over slapende critici?

Maar toch, Ouija: Origin of Evil onderscheidt zich van zijn onfortuinlijke voorganger met een toch veel interessanter smoelwerk. De generische voorstedelijke achtergrond is namelijk volledig in sixties-stijl ingekleed: de radio speelt antieke muziek, de auto’s zijn old-timers, de klederdracht klopt als een bus, en op de zwart-wit-tv’s in het decor komt het Apollo-programma ter sprake. Niet dat het een historische documentaire geworden is, maar naar belevenis toe helpt het wel.  

Sterk verbeterd, maar nog steeds mediocre

Een tweede punt waardoor deze prequel oneindig veel boeiender voor de dag komt dan het origineel, is de keuze van personages. Met een gebroken kerngezin dat de eindjes niet aan elkaar weet te knopen, wek je net iets meer betrokkenheid op dan wanneer je anoniem kanonnenvlees opvoert. Dito voor het script, dat deze keer toch meer dan het minimum aan dynamiek bevat. Het maakt dat het geen lijdensweg is, dat er meer animo in zit dan een muur met drogende verf. En dat helpt, zeker als je film hartstikke zijn best doet om niks van durf tentoon te stellen. Ondanks de titel is het verre van Origin-eel. 

Ouija: Origin of Evil

Laten we de doden oproepen, zei ze. ’t Wordt leuk, zei ze.

Want ondanks de voelbare verbetering ten opzichte van het eerste deel bezondigt Ouija: Origin of Evil zich aan dezelfde soort lusteloosheid. Geen scherpe randjes, niets dat écht eng is, en een slaafse gehoorzaamheid aan het Grote Manifest der Bibberfilmclichés. Het moest opnieuw een breed toegankelijke film worden die weinig mensen afschrikt en vooral géén KNT-label krijgt. En dat is het ook geworden. Het gerecht is bijlange niet mislukt, maar er mocht gerust zout en peper bij.   

6 Matig

Een deel van mij wil Ouija: Origin of Evil genadeloos neersabelen, maar positief gedrag moet beloond worden. Hoe middelmatig en overbodig deze tweede film bij momenten ook moge zijn, het was een hele verbetering tegenover het onding dat ervoor kwam.

  • Verhaal 6
  • Personages 6
  • Visueel 7
  • Sfeer 7
Share.

About Author

Kenny Soete

Verslinder van cinema, ongoddelijke muziek en thematische spelen. Heeft een uitgesproken liefde voor sci-fi en 80ies neonverlichting. Houdt van de zee en alle vuurtorens daarrond.

Reacties