De maffiafilm is geen nieuw gegeven. Bakken titels heeft het genre al voortgebracht, en de meest ambitieuze ervan zijn kronieken over de opkomst, glorie en verval van roemrijke boevengeslachten. Om de zoveel tijd duikt er wel ergens een biografische gangsterprent op die hoge ogen gooit, en dat zullen de makers van Legend ook wel op het oog gehad hebben.

In Legend gaat het echter niet over Sicilianen, de Kosher Mafia of bendes in de Bronx. We zitten dichter bij huis, in het Londen van de jaren ‘60, en de familie die we volgen is die van tweelingbroers Reggie en Ronald Kray, die nota bene echt bestaan hebben. De ene is een charmante figuur uit het nachtleven, de ander een schizofreen die eigenlijk in een gesticht moet zitten, en tussen hen in de frêle Frances Shea, het mooie buurtmeisje waar Reggie smoorverliefd op wordt.

legend-1

Tom Hardy & zichzelf. Zoek de 7 verschillen.

De relatie van Reggie en Frances vormt de rode draad doorheen het verhaal. Hoe ze elkaar ontmoeten, hoe de vlotte boef haar imponeert door zich voor te doen als een lieve schelm, en waar het van dan af aan mis begint te lopen. Daarbij komen ook nog de capriolen van broerlief roet in het eten gooien, die met zijn mentale toestand de ene gestoorde stoot na de andere uithaalt, met alle gevolgen van dien voor het misdaadimperium. 

Hoewel Legend een bonafide gangsterfilm pretendeert te zijn, gedraagt ie zich vooral als een familiedrama-in-Misdaadland. De criminele praktijken komen slechts terzijde aan bod, als afwisseling voor het soap-gedeelte dat vol zit met valse beloftes, echtelijke strubbelingen en aanvaringen tussen de broers. Grote zonde, want het verhaal had gerust ruimte kunnen bieden aan veel meer.

legend-2

“Erewoord, schatje, volgende keer serveer ik Fairtrade-champagne.”

Aan de vertolkingen ligt het alleszins niet. Tom Hardy steelt de show door beide tweelingbroers tegelijk met verve neer te zetten. Moeiteloos wisselt ie af tussen de mob boss en zijn getikte broer. Wanneer ze samen in beeld zijn, moet je al een wakkere burger zijn om te zien dat het twee keer dezelfde acteur is. Ook Emily Browning krijgt een pluimpje op haar hoed voor hoe rustig ze de gevoelige, maar hopeloos naïeve Frances weergeeft.

Maar zoals gezegd schiet het verhaal tekort om Legend van echte vonken te voorzien. Had het script gekozen om dieper te graven in het hoe en waarom van de personages, dan zou het eindresultaat misschien meer emotie losgemaakt hebben. Echte context die ons vertelt waarom de protagonisten zijn wie ze zijn, is er haast niet, en dan is het nog beperkt tot wat vage expositie. Spijtig, want met een gegeven als deze gangster-tweeling kon men vele kanten uit. 

legend-3

“We zitten met een ontevreden filmcriticus. Breek jij z’n knieën?”

Naar immersie toe loopt het ook spaak doordat het maffiawereldje onvoldoende wordt belicht. Het loopt hard in de weg dat er geen duidelijke keuze gemaakt werd tussen ernst en entertainment. Echt romantiseren doet de film niet, maar je kan je niet van de indruk ontdoen dat de guurheid in de kast wordt verstopt. Van zodra de akeligheid zijn hoofd roert, staan humor en een streepje slapstick stand-by om de sfeer te ontwapenen. Enkel de uitspattingen van Ronald, die tilt slaat als hij zijn pillen niet slikt, komen bij het enge in de buurt. De viesheid van het werk van de broers slaat zelden hard in, en zonder die impact is er weinig kapstok om het tragische element aan op te hangen. In de plaats krijgen we een halfbakken soap met ludieke gangsterclichés die inhoudelijk niet boven een doorsnee tv-film uitstijgt.

Jammer, want de productiewaarden zaten nochtans snor. Qua opbouw en ritme hebben de makers hun huiswerk gemaakt, en alles is ingekleed met een authentiek aandoend sixties-sfeertje. De kledij, de straten en cafés van East End London, het heerlijke Cockney-accent, de kleuren op het scherm; alles hangt mooi aaneen. En wie oplet, kan hier en daar achtergrondbeelden van de vroegere Londense skyline bespeuren. Dr. Who-liefhebbers kunnen ook even juichen, want Christopher Eccleston loopt rond als een Scotland Yard-inspecteur. 

legend-4

“Time Lord of niet, u bent onbeleefd.”

Fans van Tom Hardy zitten echter aan het juiste adres. Wie de man kan appreciëren, of gewoon zin heeft in zijn straffe rolpresentatie, mag de popcorn al bovenhalen. De tekortkomingen worden door hem toch goed gecompenseerd. Vooral Ronald, de krankjorume broer, heeft een geheel eigen smoelwerk door zijn manier van praten, en dat alleen al maakt het een waar plezier om te zien.

7.0 Mediocre

De grootste kwaal van Legend is dat het niet goed weet wat het wil. De ingrediënten waren van goede huize, maar het recept schoot tekort om een echt scherpe smaak te produceren. Tom Hardy's vertolkingen zijn gelukkig niet helemaal verspild, want het script weet ondanks de magerheid toch te onderhouden tot de aftiteling begint te lopen. Weinig pakkend, maar wel vermakelijk.

  • Verhaal 6
  • Personages 7
  • Soundtrack 7
  • Audiovisueel 8
Share.

About Author

Kenny Soete

Verslinder van cinema, ongoddelijke muziek en thematische spelen. Heeft een uitgesproken liefde voor sci-fi en 80ies neonverlichting. Houdt van de zee en alle vuurtorens daarrond.

Reacties