Wie intussen nog niet op zijn minst de naam La La Land heeft horen vallen, moet de voorbije weken onder een steen geleefd hebben. Met 14 Oscarnominaties heeft de film het absolute record van Titanic en All About Eve geëvenaard. Het is spannend afwachten of Damien Chazelle twee jaar na zijn doorbraak met Whiplash het record van 11 gewonnen Oscars (deze keer voor Ben-HurTitanic en The Lord of the Rings: The Return of the King) op 26 februari ook écht kan verbreken.

He captured a feeling, a sky with no ceiling

Ik ben best wel een filmfanaat (net zoals vorig jaar kijk ik dit jaar ook terug live naar de Oscars), en ik probeer steeds om zoveel mogelijk genomineerde films te bekijken. Vol spanning ging ik dus vorige week de cinemazaal in om te zien of La La Land de hype wel écht waard is. Spoiler: van mij mag hij àlle Oscars winnen. Ik heb gelachen, ik heb gehuild. De soundtrack is toegevoegd aan mijn Spotify-favorieten. Ik had best hoge verwachtingen bij het binnengaan, en ze zijn ruimschoots overtroffen.

De plot is angstwekkend simpel. Mia is een wannabe actrice, maar raakt voorlopig niet dichter bij de set dan haar job als barista op de Warner Bros Plot. Sebastian (Seb, voor de vrienden) is een jazzpianist die ervan droomt om zijn eigen jazzbar te openen. Hun eerste “ontmoeting” volgt meteen na het spetterende openingsnummer (Another Day in the Sun) middenin de file. Net zoals hun dromen kent ook hun relatie een aarzelende start. Ze komen elkaar regelmatig tegen, steeds in minder-dan-gunstige omstandigheden. Ondanks alle clichés in de basisomschrijving komt La La Land ontzettend oprecht over.

La La Land - Mia zoekt Sebastian

We zien twee mensen die samen proberen om hun dromen te realiseren. Dat het pad naar succes niet met rozen is bezaaid, is nergens meer waar dan in deze film. Er komt druk op de relatie, omdat de ene succesvoller is dan de andere. Blijf je vechten voor de best mogelijke versie van je droom, of geef je toe aan de druk? Wanneer is het genoeg geweest, en waarom blijf je doorgaan? Het spreekt voor het schrijftalent van Chazelle dat de manier waarop La La Land evolueert heel natuurlijk aanvoelt. Het einde is tegelijk een catharsis en een ontgoocheling. Maar nu het wat bezonken is, kan ik me geen beter slot voorstellen.

Bring on the rebels, the ripples from pebbles

Alles aan de film maakt duidelijk dat het een labour of love was, zowel van Chazelle en Justin Hurwitz  als van de hoofdrolspelers. Het is best ironisch dat Chazelle al een hele tijd met deze film bezig was, maar nergens de kans kreeg om La La Land een realiteit te maken. Pas nadat hij doorbrak met Whiplash, kreeg hij van Summit Entertainment het nodige budget en de creatieve vrijheid om zijn droom te realiseren. Als hij op de Oscars niet op zijn minst met ofwel Beste Scenario ofwel Beste Regisseur gaat lopen, volgen er hier nog eens traantjes. Eén lievelingsfilm van de critici, die bovendien een veelvoud van zijn kostprijs opbrengt, kan nog toeval zijn. De tweede is dat niet meer.  Als je dan weet dat Chazelle nog maar net de kaap van 30 jaar gerond heeft, is er hoop voor de toekomst van Hollywood.

Hij lijkt ook een solide partnerschap gevormd te hebben met Justin Hurwitz, die voor de derde keer de muziek van zijn film voor zijn rekening nam. La La Land is ongegeneerd een musical. De eerste originele musical in lange tijd, met nummers die specifiek voor de film geschreven werden, en zonder voorgeschiedenis op Broadway of The West End. Voor iedereen die huivert bij het idee: geef het een kans! Naast de uitbundige ensemblenummers (Someone in the Crowd) zijn er ook heel wat intieme duetten. Om nog maar te zwijgen over Mia and Sebastian’s Theme, dat als een leitmotiv doorheen de film terugkeert.

La La Land - Mia, Keith en Sebastian in de jazzbar

Leapt without looking

Emma Stone en Ryan Gosling acteren, dansen en zingen de sterren van de hemel. Het zijn inderdaad niet ’s werelds beste zangers, maar zelfs op de soundtrack stoort dat eigenlijk niet. Ze smijten zich volledig in hun rol, en hun chemie is onmiskenbaar. Iedereen die Crazy. Stupid. Love. of Gangster Squad gezien heeft, weet dat ze samen het scherm kunnen doen knetteren, en dat is in La La Land niet anders. Hun timing is perfect, en ze trekken alle registers open. Gosling heeft intensief getraind om zelf alle pianostukken voor zijn rekening te nemen (hier geen gefoefel met hand stand-ins). Hoewel je hoofd weet dat hier ontzettend hard gewerkt is, voelt hun acteerwerk toch moeiteloos aan.

Mia en Sebastian zijn het middelpunt van de film, waardoor alle andere personages eerder als cameo’s dan als bijrollen aanvoelen. Dat doet niet af aan de acteerprestaties van Rosemarie DeWitt, J.K. Simmons en een verrassende John Legend. Feit is gewoon dat het verhaal véél meer gedreven wordt door de centrale relatie en de keuzes van de protagonisten. Aangezien de medespelers van Gosling en Stone amper schermtijd krijgen, hoeft het dan ook niet te verbazen dat de film geen nominaties heeft gekregen voor de bijrollen.

La La Land - Musical dansscène

A bit of madness is key

Vooraf las ik dat La La Land een ode is aan Hollywood, en dat de vele filmreferenties het verhaal een beetje verstikken. Nu ik hem gezien heb, ben ik het daar niet mee eens. Ik wil hem graag nog eens bekijken, zodat ik alle referenties eens kan zien. Nu was ik zo gehypnotiseerd door het verhaal, de muziek en de acteerprestaties dat het me eigenlijk niet is opgevallen. Nog altijd weet ik niet goed wat er nu werkelijk waar is, en wat niet. De epiloog, waarbij een alternatief einde voorgesteld wordt, is tegelijk een terugblik op het oude Hollywood. In die cinema van weleer was het slot van de film slechts de bestemming van een mooie reis, waarbij er verschillende eindes geschoten werden en pas op de laatste knip beslist werd welke finale uiteindelijk gemonteerd werd.

La La Land heeft alles om een instant klassieker te worden. Chazelle levert een meesterwerk af, waaruit passie spreekt. De balans tussen vreugde en verdriet zit precies goed, en het geheel voelt evenwichtig aan. Stone en Gosling grijpen de prachtige verhaallijn met beide handen, en ik kan me geen betere hoofdrolspelers voorstellen. Hurwitz brengt het geheel samen met een uitgekiende combinatie van uitbundige groepsnummers en intieme pianomelodietjes.

Here’s to the hearts that ache

Dit hier, dit is de toekomst van Hollywood. Visionaire, jonge regisseurs moeten vrij spel krijgen. Enkel zo kunnen ze een film afleveren die het beste van de filmgeschiedenis combineert met de beste acteurs van hun generatie. La La Land is ontzettend toegankelijk voor wie op zoek is naar een avondje escapisme. Tegelijk biedt het een fikse uitdaging aan de filmliefhebbers, omdat Chazelle de beeldtaal perfect beheerst en er zo uit kan breken. Kunnen we hierin blijven investeren, Hollywood? De flauwe doorslagjes van eerdere successen, de superheldenfilms, de eindeloze sequels, ze hebben allemaal hun beste tijd gekend. Dit is wat we willen zien, originaliteit, lef, en hart.

10 Magisch

La La Land behoort tot de beste film die we laatste jaren in de zalen hebben gezien. Ga dat zien. Of als je niet graag en plein public snottert: kijk thuis. Een originele film, schitterende muziek, hoofdrolspelers die van het scherm knallen... meer kan je van een moderne Hollywoodfilm toch eigenlijk niet willen?

  • Verhaal 9
  • Personages 10
  • Soundtrack 10
  • Visueel 10
Share.

About Author

An-Sofie

Uw bomma, maar dan geekier: houdt van breien, koekjes of taart bakken en thee, keukenprinsesje in de dop. Wordt blij van boardgames, gin, series netflixen en strips. En van Geekster. Vooral van Geekster. Knijpt niet in je wangen.

Reacties