Jurassic World: Het park is open (review)

3

Het moment waar we zo naar uit hebben gekeken is daar: na een jarenlange afwezigheid is de triomfantelijke terugkeer van de dino’s van de succesvolle Jurassic Park-franchise op het witte doek een feit. Vele jaren na de poging van de excentrieke John Hammond om een voorhistorische dierentuin te openen, is Jurassic World eindelijk open voor het publiek. Duizenden toeristen bezoeken dagelijks het pretpark waar ik als kleine uk slechts van kon dromen. Het park is open. Maar hoe stevig heeft de mens de touwtjes in handen?

Synopsis
De broers Zach en Gray maken de trip van hun leven en bezoeken Jurassic World, waar hun tante Claire als park operations manager aan de slag is. Claire heeft het echter te druk om tijd met haar neefjes door te brengen: het park staat klaar een nieuwe attractie te onthullen, de genetisch gemodificeerde Indominus Rex.
Wanneer Owen Grady, de trainer van de raptors, de kooi van de nieuwe dinosaurus inspecteert, loopt het echter mis: het beest ontsnapt. Het management onderneemt vergeefse pogingen om de Indominus te vangen, maar die blijkt de perfecte moordmachine en gaat op rooftocht doorheen het park.
Claire trekt met Owen het park in om haar neefjes in veiligheid te brengen, maar wanneer de pteranodons ontsnappen, stort het hele kaartenhuisje ineen en is niemand meer veilig.
De sinistere Vic Hoskins, het hoofd van de parkbeveiliging, besluit dat de tijd rijp is om te testen of dino’s goede oorlogswapens zijn en gaat met Owens raptorgroep op jacht op de losgeslagen Indominus Rex. Maar of dat nu zo’n goed idee is?

Noem het herkauwen of noem het blijven bij wat werkt, maar het is een feit dat de hoofdplot van Jurassic World weinig vernieuwend is. Ok, het park is open en het potentiële aantal slachtoffers is veel groter, maar de essentie blijft dezelfde: de mens is hoogmoedig en wordt daarvoor bestraft. Nu het eindelijk gelukt is een themapark vol voorhistorische dieren onder controle te houden, willen de aandeelhouders en bezoekers meer: een spectaculairdere dinosaurus, groter, luider en met meer tanden. Je reinste hubris.

Kijk die mooie bijtertjes eens!

Kijk die mooie bijtertjes eens!

Maar wat Jurassic World net dat beetje meer diepgang geeft, is de subplot die zich ontwikkelt rond de velociraptorbende van Owen Grady (Chris Pratt). Na doorgedreven training is hij erin geslaagd een band van wederzijds respect op te bouwen met de dodelijke raptors en is hij zo’n beetje het alfamannetje van de troep. Getrainde raptors, dat biedt perspectieven. Althans, dat vindt Vic Hoskins (Vincent D’Onofrio), het hoofd van de parkbeveiliging. Het inzetten van dino’s als wapens was een idee dat al jaren circuleerde als plotpunt voor een eventuele vierde Jurassic Park-film en het is fijn om te zien hoe Colin Trevorrow erin slaagt dit in zijn film te verwerken, zonder terug te grijpen naar de belachelijke ideeën van dinosaurussen met vuurwapens en half mens, half dinosaurus hybriden die destijds circuleerden.

jurassic-world-raptor

“I don’t control the raptors, it’s a relationship. It’s based on mutual respect.”

Ook de personages van Jurassic World zijn behoorlijk geslaagd te noemen, hoewel ze soms wel enige flaws vertonen. Chris Pratt is als de stoere, maar grappige Owen Grady die met zijn raptors op jacht gaat op de Indominus Rex de ideale protagonist, maar soms krijg je net iets te veel het gevoel dat dit de “Grote Chris Pratt Show” is. Toch moeten we toegeven: er speelt onmiskenbaar een zekere chemie tussen hem en Bryce Dallas Howard, die Claire Dearing vertolkt. De ontluikende romance tussen de twee had wat ons betreft niet gemoeten, maar goed, Hollywood is en blijft Hollywood.

jurassic-world-pratt-howard

Blijkbaar zijn de onverwoestbare gyrospheres dan toch niet zo onverwoestbaar…

Jurassic World zou geen echte Jurassic-film zijn zonder kinderen in gevaar. De koters van dienst zijn Zach en Gray Mitchell (Nick Robinson en Ty Simpkins). Ze zijn al iets intelligenter dan de doorsnee Jurassic-kids, maar op een moment of twee dat right in the feels gaat na, kan je ze beter als plotobjecten dan als personages beschouwen. Het is niet fijn dat je ouders scheiden, maar laat dat geen surrogaat voor een echte persoonlijkheid zijn. En altijd weer dat plot armour.
Oneindig veel interessanter is Simon Masrani (Irrfan Khan), de eigenaar van het park, die al even van lotje getikt is als wijlen John Hammond. Toch heeft hij het hart op de juiste plaats: hij is bezorgd om het welzijn van de dieren die anderen louter als bedrijfsbezit beschouwen en is niet te beroerd om tijdens de jacht op de Indominus Rex zelf in de helikopter te kruipen.

jurassic-worl-masrni

Geen zorgen, Simon Masrani heeft z’n vliegbrevet op zak. Allez, binnen twee dagen toch…

Maar genoeg over de vleeszakken. Laten we het hebben over de echte sterren van de film: de dinosauriërs. Het is nog geen week geleden dat ik lyrisch was over de animatronische dino’s van Steven Spielberg, maar Jurassic World slaat wat dinosaurusdesign betreft een regelrechte homerun. Ze zien er misschien niet zo heel anders uit dan hun voorgangers, maar het is wanneer ze beginnen te bewegen dat je met verstomming geslagen wordt. Het gevecht tussen de Ankylosaurus en de Indominus Rex is dynamisch en de Triceratopsen, die als woedende stieren vooruit stormen, rekenen voorgoed af met het beeld van slome giganten. Maar de echte kunststukjes zijn de raptors: een jagende raptor is niets minder dan kunst, poëzie in beweging.

jurassic-world-chris-pratt-owen-grady

Owen met zijn vriendinnetjes Blue, Charlie, Delta en Echo.

Deze review zou ernstig in gebreke blijven als ik voorbij zou gaan aan de sfeerschepping en spanning van de film. Wat dat betreft slaagt Trevorrow erin het boek van Michael Crichton en de eerste film te evenaren. De film zit vol rasechte “Oh F*ck-momenten”. Onze mond viel open van verbazing toen bleek dat de Indominus net als een kameleon de kleur van zijn omgeving kan aannemen en een koude rilling liep over onze rug toen diezelfde Indominus, zelf deels raptor, met de raptors van Owen begon te communiceren.
Het geweld wordt trouwens soms wel erg visceraal in beeld gebracht. Ik dacht na een marathon van de oorspronkelijke trilogie onderhand wel ongevoelig geworden te zijn voor opgevreten advocaten en afgerukte ledematen, maar de doodstrijd van Zara Young (Katie McGrath), die door een Pteranodon van de grond wordt geplukt, gedropt wordt in de Mosasaurustank, vervolgens weer krijsend en worstelend wordt opgepikt door de Pteranodon om vervolgens verslonden te worden door de Mosasaurus, is bijzonder bruut. Damn Nature, you SCARY!

mosasaurus

Van de regen in de drop.

Sfeerschepping en suspens, het is maar één van de vele dingen die Trevorrow juist doet. In tegenstelling tot Joe Johnston, de verantwoordelijke voor de miskleum die Jurassic Park III was, vindt hij immers de perfecte balans tussen nostalgie en innovatie. Hierdoor voelt de film bovendien ook aan als een natuurlijke progressie van het verhaal in plaats van een reboot of een losstaand deel. Overal zitten voor oplettende kijkers immers fijne easter eggs verstopt, die de brug maken met de originele trilogie: we zien het oude bezoekerscentrum van de eerste film terug, net als de jeeps en nachtkijkers. De Tyrannosaurus Rex wordt gelokt met een geit en een flare, en het werk van Owen met de raptors borduurt verder op het sociale gedrag van de raptors in de derde film. Zelfs de kinderboerderij waar kleuters op een babytriceratops kunnen rijden en de boottochtjes tussen dino’s zijn gebaseerd op concept art van de originele film. Trevorrow geeft ook aan het bronmateriaal goed te kennen: de kameleoncamouflage van de Indominus Rex is immers gebaseerd op een belangrijk plotpunt in de boeken van Crichton. En als je heel goed oplet, zie je zelfs niemand minder dan Mr. DNA zelf een cameo maken.

henry wu

Ook de terugkeer van Henry Wu, de geneticus van Jurassic Park, verbindt de film met de oorspronkelijke trilogie.

Ten slotte… Wacht, da’s misschien een ongelukkige woordkeuze. Want het lijkt er niet op dat Jurassic World het slot is. Het blijft uiteraard maar speculatie, maar deze Geekster durft er zijn verzameling Magickaarten om verwedden dat er ook nog een vijfde Jurassic-film in het verschiet ligt. De subplot met Henry Wu (B.D. Wong) is immers te opvallend onopgelost gebleven. En dan is er nog steeds Isla Sorna, dat àndere eiland vol dino’s…

85%
85%
Geniaal

Wie na Jurassic Park III met enige argwaan uitkeek naar de release van Jurassic World, kan op z'n beide oren slapen. Colin Trevorrow heeft de franchise met succes nieuw leven ingeblazen. De dino's zijn realistischer dan ooit, de spanning is om te snijden en het is een plezier om Chris Pratt en Bryce Dallas Howard te zien spelen. Bovendien slaagt Trevorrow erin exact de juiste sweet spot te raken tussen nostalgie en innovatie. Wij ruiken een vijfde film.

  • Plot
    8
  • Acteerwerk
    8,5
  • Visueel
    9
  • Soundtrack
    9
Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties