Hitman: Agent 47: Ja, maar… (Review)

0

Met Hitman: Agent 47 wordt een nieuw hoofdstuk toegevoegd aan het boek ‘games die worden omgezet naar film’, en dat zorgt natuurlijk meestal voor enige scepsis. Hoewel je naar verluidt nooit een boek mag beoordelen op zijn kaft, zijn er de laatste jaren natuurlijk wel de nodige miskleunen geweest in datzelfde genre. Breekt deze prent met die traditie, of valt ook Alexander Bachs nieuwste productie ten prooi aan de vloek der middelmatigheid? Geekster zocht het voor je uit!

Met Hitman: Agent 47 kan je weldra een tweede film gaan bewonderen met de gelijknamige generische huurmoordenaar in de hoofdrol. Nadat IO Interactive de dodelijke kaalkop sinds 2000 lanceerde op computer en consoles, pikte ook de filmindustrie in 2007 zijn graantje mee met Hitman. Met een verhaal dat duidelijk verschilde van de wereld van de games en vooral met een compleet verkeerd gecaste Timothy Olyphant in de hoofdrol maakte de film geen al te beste beurt. Hiervan getuigen ook de scores die deze prent online kreeg (14% op Rotten Tomatoes, 35 op Metacritic). Beter doen was dus niet al té moeilijk voor deze nieuwe adaptatie, maar toen ik even online ging voor de film begon, boorden de eerste (Amerikaanse) beoordelingen mijn hoop al snel de grond in (8% op Rotten Tomatoes, 29 op Metacritic). Veel goeds beloofde dat niet, maar ik nam mezelf alvast voor om die cijfers de komende 96 minuten niet te laten meespelen.

Rupert Friend neemt de rol van Agent 47 op zich.

Hitman: Agent 47  begint opnieuw from scratch – begrijpelijk, ik zou ook niet meteen willen voortbouwen op die abominatie met Olyphant – en schuift daarbij de hoofdrol richting Rupert Friend (bekend van onder andere The Young Victoria en Homeland). Friend komt alleszins iets geloofwaardiger over dan zijn voorganger wanneer het gaat om het vertolken van een gewetenloze huurmoordenaar, maar komt toch nog steeds te kort om een personage te kunnen neerzetten dat écht aansluit bij de Agent 47 uit de games. Akkoord, het is verre van makkelijk om iemand te vinden die kan moeiteloos doorgaan voor een artificieel gekloonde übermensch, maar het zorgt er wel voor dat de voeling met de oorspronkelijke gamereeks al snel zoek raakt.

_A47-47-14008.NEF

Over naar het verhaal dan, waarbij de getormenteerde Katia Van Dees (de niet onknappe Hannah Ware in haar eerste grote filmrol) op zoek is naar haar vader, van wie ze niet veel afweet. Die man blijkt niemand minder te zijn dan dokter Litvenko (Ciarán Hinds), de bedenker van het Agentprogramma waarbij klonen genetisch gemanipuleerd worden tot meedogenloze moordenaars. Litvenko krijgt echter wroeging en blaast het hele project af, tot grote ergernis van zijn werkgever Syndicate International (die liefst verder willen gaan met het creëren van hun eigen legertje). Het gevolg is dan ook dat Litvenko door zowat iedereen gezocht wordt, terwijl ook Katia een doelwit wordt door tot bij haar vader te willen geraken.

agent-47-hitman-3

Enter John Smith (Zachary Quinto, ook wel gekend als ‘de slechterik uit Heroes‘ of ‘de nieuwe Spock uit Star Trek‘), want ook hij is op zoek naar de dokter. Het wordt al snel duidelijk dat hij en 47 niet de beste vriendjes zullen worden, want die laatste krijgt van zijn opdrachtgeefster Diana (telkens gezichtloos in de games, maar hier vertolkt door een vrouw met de welluidende artiestennaam Angelababy) de taak om Smith én Katia om te leggen.

In theorie doet de film het tot dusver nog altijd goed. Het verhaal en de personages passen perfect in het traditionele kraam van de Hitman-games, maar nadien begint de film de bal toch ietwat mis te slaan. Meteen nadat de setting van het verhaal klaar is en 47, Smith en Katia voor het eerst samenkomen, schiet het tempo pijlsnel de hoogte in. Vanaf dan verwordt de film plots een flitsende actieprent, waarin nauwelijks tijd is om op adem te komen. De enige rustige momenten van dan af aan, zijn die waarop de hoofdpersonages hun geweren moeten herladen. Daarbovenop komt nog het feit dat Smith ook ineens een halve superheld blijkt te zijn, wat de geloofwaardigheid niet meteen ten goede komt. Voor iedereen die Agent 47 kent als een subtiele schaduw die zijn aanwezigheid zo min mogelijk laat merken, is dit een fikse koerswijziging van 180°.

hitman-agent-47-review-1440671818

47 wordt dan toch een beetje de good guy en knalt alles wat beweegt aan gort, terwijl er hier en daar nog een explosie plaatsvindt om het geheel wat op te leuken. De elementen die de reeks uniek maken en mogelijk ook op het witte doek voor een frisse wind kunnen zorgen – de hoofdrolspeler als antagonist zonder emoties, en stealth als voornaamste manier van werken – blijven dan weer zorgwekkend afwezig. Dit alles zorgt er voor dat Hitman: Agent 47 zichzelf katapulteert tot een actiefilm van dertien in een dozijn. Beschouw het een beetje als een James Bond Light, maar dan in het herkenbare kostuum met de rode das (al duikt hij in deze versie niet in bed met de knappe deerne). Zonder te gaan beweren dat Hitman: Agent 47 een slechte film is, want dat is ie zeker niet, kunnen we ons toch niet van de indruk ontdoen dat er toch nog een aantal mogelijkheden onbenut zijn gebleven om deze prent naar een hoger niveau te tillen.

68%
68%
Kon beter

Vergeleken met de eerste Hitman-film uit 2007 doet deze nieuwe versie het alvast stukken beter. Jammer genoeg betekent dat nog niet dat Hitman: Agent 47 daarmee meteen een goeie film is. Wie de games gespeeld heeft, zal zich het grootste deel van de 96 minuten afvragen of de makers van deze prent überhaupt wel de moeite gedaan hebben om zelf eens even hun PlayStation of Xbox op te zetten. Rupert Friend doet zijn best om een geloofwaardige Agent 47 neer te zetten, maar het 'artificiële moordenaar'-gehalte ligt toch nog net iets te laag. Jammer genoeg verglijdt de film daardoor al snel in de middelmatigheid van het zuivere actiegenre. Een gemiste kans.

  • Verhaal
    6.9
  • Personages
    6.5
  • Visueel
    7
  • Soundtrack
    6.7
Share.

About Author

Niels Vanden Driessche

Historicus, volleyballer, journalist en toekomstige wereldoverheerser, die in zijn vrije tijd al eens graag achter de PlayStation kruipt of virtuele titels viert op Football Manager.

Reacties